Semua Bab เกิดใหม่เป็นแม่เลี้ยงของลูกสาวจอมซนในยุค 80: Bab 31 - Bab 40

ในตอนนั้นหล่อนกับถิงถิงจินตนาการเอาไว้เสียมาก แต่ทว่าคุณนายเสิ่นตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่นี่จนทุกวันนี้ก็ยังไม่เห็นร้ายกาจอย่างเช่นแม่เลี้ยงบ้านอื่นที่เธอเคยได้ยินมาจากป้าขายเนื้อในตลาด แม้แต่ท่าทีรังเกียจลูกติดสามีก็ยังไม่มีให้เห็นและที่สำคัญที่สุดคงไม่พ้นคุณหนูเสิ่นที่ดูเหมือนจะชอบแม่เลี้ยงของเธอมาก ตลอดเวลาที่คุณนายเดินไปไหนมาไหน พวกหล่อนมักจะเห็นคุณหนูตัวน้อยเดินอยู่บริเวณนั้นด้วยราวกับเป็นหางเล็ก ๆ ของคุณนายอย่างไรอย่างนั้นส่วนคุณนายนั้นถึงแม้จะไม่ได้แสดงออกว่ารักใคร่เอาอกเอาใจคุณหนู แต่หล่อนสังเกตหลายครั้งว่าเวลาที่คุณนายพูดคุยกับคุณหนูนั้นมีแต่ความอ่อนโยน และมักจะสั่งสอนแต่สิ่งที่ถูกที่ควรเสมอ ไม่ได้ตามใจจนคุณหนูของบ้านเสียนิสัยเลยสักครั้งอย่างที่พวกหล่อนเป็นกังวลแล้วเหตุการณ์เมื่อครู่ก็เป็นคำตอบอย่างดีให้กับความรู้สึกของคุณนายเสิ่นที่มีต่อคนในบ้านนี้โดยเฉพาะคุณหนูซึ่งเป็นลูกเลี้ยง จื่อหนิงอดยอมรับในความใส่ใจของคุณนายที่มีต่อคุณหนูไม่ได้จริง ๆ และแน่นอนว่าเรื่องวันนี้ย่อมต้องถูกรายงานถึงผู้เป็นนายอย่างผู้พันเสิ่นเช่นที่แล้วมากู้เหม่ยอิงอยู่ที่นี่มาเ

คนเป็นแม่เลี้ยงได้ยินก็อมยิ้มให้กับความซื่อตรงของคุณหนูตรงหน้า เธอเพียงพยักหน้าช้า ๆ อย่างเข้าใจก่อนจะย่อตัวลงและเริ่มทำข้อตกลงกับเด็กหญิงให้เรียบร้อยก่อนจะเข้าห้องไปทำธุระส่วนตัว “อย่างนั้นก็ไปอาบน้ำให้เรียบร้อย แล้วนอนรอที่ห้องตนเอง ฉันจะตามไปหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วเช่นกัน”“ได้ค่ะ หนูจะรอนะคะ”เสิ่นเลี่ยงลี่รับคำอย่างขันแข็ง ก่อนจะหมุนกายแล้วเตรียมจะวิ่งกลับไปที่ห้องนอนของตนเองด้วยความรู้สึกลิงโลดเมื่อสมปราถนาแต่ทว่าเพียงก้าวออกไปได้สองก้าวก็ได้ยินเสียงเข้มจากทางด้านหลังดังขึ้นมา “จะวิ่งหรือ?”ราวกับสายฟ้าฟาดลงตรงกลางบ้าน เด็กหญิงคล้ายกับรู้ตัวว่าตนเองทำสิ่งที่ไม่ควรลงไป และทำมันต่อหน้าต่อตาแม่เลี้ยงเสียด้วยอาจจะฟังดูคล้ายคำถาม แต่เมื่อกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง แน่นอนว่าทำให้ฝีเท้าน้อย ๆ พลันหยุดชะงักในทันทีเด็กหญิงหมุนกายกลับมา ใบหน้าเล็กซีดเผือดถึงอย่างนั้นก็ยิ้มจืดเจื่อนออกมา ก่อนจะกล่าวปฎิเสธออกไปด้วยน้ำเสียงติดขัดและเบาหวิว“ไม่ค่ะ! แหะ ๆ หนูจะค่อย ๆ เดิน…แบบนี้”อธิบายเสร็จก

หญิงสาวลุกขึ้นอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน บิดกายไปมาอย่างเกียจคร้าน ผมดำขลับชี้ฟูยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เสื้อผ้ายับย่น ช่างเป็นภาพที่ไม่ควรให้ใครเห็นเสียเลยแต่กู้เหม่ยอิงไม่ได้ใส่ใจ เธอกลับรู้สึกว่าเมื่อคืนเธอหลับสนิทมาก เตียงนอนนุ่มกว้างขวางมากพอให้เธอพลิกกายได้อีกหลายตลบ ทั้งแขนก็ไม่ได้เจ็บปวดอีก การนอนคนเดียวนี่มันช่างดีกับตัวเธอมากจริง ๆร่างบางนั่งเหม่อลอยจมจ่อมอยู่ในภวังค์ความคิดพลันยิ้มออกมาราวกับคนเสียสติ และคนที่เห็นภาพนี้ก็คือสามีในนามที่พึ่งกลับมาเมื่อคืนเสิ่นเฟยหลงตื่นแต่เช้าตามความเคยชิน และทันทีที่ภายในห้องมีแสงสว่างมากพอ สิ่งแรกที่ชายหนุ่มทำคือสำรวจใบหน้าของภรรยาข้างกายอีกครั้งให้ชัดเจน เรื่องนี้อาจจะฟังดูแปลกไปสักหน่อย แต่เป็นเรื่องที่ควรทำในฐานะสามีที่หายตัวไปในวันแต่งงานของตนเองไม่ใช่หรอกเหรอใบหน้ารูปไข่ แก้มเนียนใส และริมฝีปากเล็ก ๆ ที่กำลังพึมพำบางอย่างคล้ายละเมอไม่ได้ทำให้ผู้พันเสิ่นสนใจเท่ากับ ภรรยาที่เขาแต่งเข้ามาคือ คนเดียวกับเจ้าของคำเรียก ‘คุณอา ’ที่วนเวียนอยู่ในหัวตั้งแต่วันนั้นจนกระทั่งตอนนี้ใช่แล้วล่ะ! เด็กสาวที่เรียกเขาว

พอลูกสาวตอบเช่นนั้นเสิ่นเฟยหลงยิ่งรู้สึกไม่เข้าใจมากกว่าเดิมเสียอีก ในเมื่อภรรยาของเขาไม่ได้ห้ามให้ลูกสาวเรียกสักหน่อย เห็นทีว่าเจ้าก้อนแป้งคงมีแนวคิดอะไรที่ไม่เหมือนผู้ใหญ่คิดอีกแน่นอน“เธอไม่ดีกับลูกหรือ?”คุณหนูเสิ่นรีบยกมือขึ้นปฎิเสธเป็นพัลวันเพื่อไม่ให้คุณพ่อเข้าใจเธอผิดไป เพราะที่ผ่านมาคุณน้าดีกับเธอมาก ทั้งยังทำขนมอร่อยให้เธอกินอีกตั้งมากมาย“ไม่ใช่ค่ะ! หนูแค่คิดว่าถ้าหนูมีแม่สองคน หนูอาจจะเป็นเด็กประหลาด ใคร ๆ ก็มีแม่คนเดียวทั้งนั้น”ครั้งหนึ่งคุณหนูเสิ่นเคยออกไปเดินเล่นกับพี่ถิงถิงที่สนามเด็กเล่นแถวนี้ ทุกคนต่างมีแม่เพียงคนเดียวทั้งนั้น ไม่เห็นจะมีเด็กคนไหนมีแม่สองคนเลยสักคนผู้พันเสิ่นถอนหายใจออกมาอย่างหมดคำจะพูด ลูกสาวเขาก็เป็นเช่นนี้ แสนซนและเฉลียวฉลาด แม้บางครั้งจะชอบคิดอะไรแปลก ๆ แต่ก็ถือว่าไม่ผิด เพราะเด็กก็คงมีจินตนาการเช่นนี้ทุกคน เขาคิดเช่นนั้นพลันเมื่อหันมาสบกับดวงตาใส่แจ๋วแสนไร้เดียงสา ในหัวนายทหารระดับสูงถึงกับต้องพยายามสรรหาคำพูดอย่างยากลำบาก เพื่ออธิบายให้เด็กสี่ขวบตรงหน้าเข้าใจได้ง่ายที่สุดมีห

“ยังทำไม่เสร็จใช่ไหมคะ? เดี๋ยวบ่าวไปทำต่อเองค่ะ คุณนายไม่ต้องทำแล้วนะคะ แขนพึ่งจะหายเอง พักผ่อนเถอะนะคะ”แม้จะรู้ว่าไม่ควรกล่าวเช่นนี้ การบอกกับเจ้านายว่าอะไรควรทำอะไรไม่ควรทำนั้นไม่ใช่หน้าที่ของหล่อนเลยจื่อหนิงกลับรู้สึกว่าหล่อนสามารถแสดงความห่วงใยกับคุณนายคนนี้ได้อย่างเต็มที่จึงได้พูดออกมาอย่างไม่เกรงกลัวว่าจะถูกลงโทษหรือโมโหใส่เหมือนคุณนายคนก่อนมักจะทำถิงถิงและจื่อหนิงค่อนข้างชอบคุณนายเสิ่นมากกว่าคุณนายคนก่อนเสียอีก แม้อายุยังน้อยแต่คุณนายก็เมตตาคนรับใช้เป็นอย่างมาก ตลอดเวลาที่มาอยู่บ้านหลังนี้ พวกหล่อนสองพี่น้องไม่เคยเห็นคุณนายจะตำหนิใครเลยสักครั้งนอกจากครั้งนั้นที่เกิดอุบัติเหตุกับคุณหนู แต่นั่นก็ถือเป็นการสั่งสอนตามสมควรจะนับว่าตำหนิก็คงไม่ถูกเสียทีเดียวในตอนนั้นการกระทำของคุณนายคนใหม่ทำให้จื่อหนิงและถิงถิงรู้สึกเคารพคุณนายโดยที่เจ้าตัวไม่ต้องพยายามหรือออกคำสั่งแม้แต่ครึ่งคำ ทั้งที่ตัวเองแขนหักอยู่แท้ ๆ แต่กลับห่วงความปลอดภัยของคุณหนูก่อน ช่างเป็นหญิงสาวที่จิตใจดีอะไรอย่างนี้หากกล่าวถึงเรื่องความดื้อดึงนั้นอาจเป็นเพราะว่าคุณนา