All Chapters of เกิดใหม่เป็นแม่เลี้ยงของลูกสาวจอมซนในยุค 80: Chapter 71 - Chapter 80

“มีผมอยู่ คุณไม่ต้องกังวลขนาดนั้น”น้ำเสียงนุ่มทุ้มไม่เพียงแค่กล่าวเพื่อให้ภรรยาสบายใจ มือหนายังจับจูงมือเล็กให้เดินตามลงมายังชั้นล่างกู้เหม่ยอิงได้ยินเช่นนั้นก็คล้ายจะเบาใจ แต่เมื่อทบทวนให้ดีว่าต้องไปพร้อมสามีที่เคยมีปัญหากับพ่อแม่ตัวเองมาก่อนก็รู้สึกหวั่นใจกว่าเดิมเสียอีก“พ่อคุณจะไม่ไล่ตะเพิดเราออกจากบ้านใช่ไหม?”ชายหนุ่มได้ยินคำถามก็รู้สึกขบขันกับความคิดของภรรยา ร่างสูงใหญ่หยุดยืนตรงหน้าเธอ “พ่อแม่ผมเขาไม่มีวันทำอะไรคุณแน่นอน”แต่กับเขาที่เป็นลูกชายก็ไม่แน่…ที่มั่นใจว่าเธอจปลอดภัยก็เพราะพวกท่านเป็นคนมีเหตุผลอย่างไรล่ะ ในเมื่อเหม่ยอิงไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องเหล่านั้น พวกท่านจะไม่มีทางทำร้ายเธอไม่ว่าทางใดราวกับคำพูดนั้นช่วยคลายความกังวลในใจของคนเป็นภรรยาได้หลายส่วน แม้จะรู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดของสามีแต่ก็ยอมเดินตามเขาไปเงียบ ๆ ทั้งสองคนมาที่บ้านใหญ่ตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อจะได้กลับไปทานข้าวเช้ากับลี่ลี่ได้ทันเวลาชายหนุ่มหยุดยืนครู่หนึ่ง นัยน์ตาคมมองสำรวจไปรอบกายเชื่องช้า ที่นี่แทบไม่เปลี่ยนไปเ

เขาไม่ได้คาดหวังว่าพ่อจะหายโกรธกับเรื่องนั้น แค่เพียงพ่อแม่เอ็นดูลี่ลี่กับเหม่ยอิงสักหน่อยก็เพียงพอแล้วในช่วงเวลาที่เขาออกไปทำงานเสี่ยงชีวิต อย่างน้อยก็เบาใจได้ว่าลูกและภรรยาไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่กันตามลำพัง หรือหากวันใดที่เขาไม่กลับมาลี่ลี่จะยังมีปู่และย่าที่เอ็นดูเธออยู่เช่นกันทันทีที่นายพลเสิ่นเต๋อลงมาจากชั้นสอง การสนทนาที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้าพลันหยุดชะงัก ระหว่างพ่อลูกไม่ได้มีบทสนทนาใดเกิดขึ้น ขณะกู้เหม่ยอิงทำความเคารพพ่อสามี เสิ่นเต๋อเพียงเหลือบมองลูกสะใภ้และพยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะเดินไปนั่งยังเก้าอี้ที่เตรียมไว้สำหรับพิธีมงคลในเช้านี้คุณนายใหญ่เสิ่นเห็นเช่นนั้นจึงยิ้มออกมาอย่างมีความสุข พลางจูงมือลูกชายและลูกสะใภ้ให้เดินไปพร้อมกัน เธอทิ้งกายนั่งลงยังเก้าอี้อีกตัวซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสามีนัก ตรงหน้าเป็นลูกชายและลูกสะใภ้คนใหม่ที่ยืนรอน้ำชาอยู่กู้เหม่ยอิงรู้สึกมึนงงกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไปมาอย่างฉับพลัน นัยน์ตากลมลอบสำรวจใบหน้าของนายพลเสิ่นเพียงชั่วครู่ก็รู้สึกได้ว่าสามีของเธอเหมือนพ่อของเขามาก ทั้งท่าทีเย็นชาและดูอันตรายนี้ ยังเหมือนกับตอนที่เธอเจอเ

ด้านกู้เหม่ยอิงที่เห็นว่าสามีเดินตามพ่อของเขาไปเธอก็ได้แต่เอาใจช่วยให้เขาสามารถคืนดีกับพ่อได้สำเร็จ ส่วนเธอเองถูกแม่สามีชวนไปจิบชาด้วยกันที่สวนดอกไม้ข้างบ้านเป็นที่เรียบร้อยหญิงสาวเพียงเดินตามหลังแม่สามีไปอย่างเงียบเชียบ ด้านข้างบ้านใหญ่นั้นมีพื้นที่กว้างขวาง ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยดอกกุหลาบหลากสีส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ ห่างออกไปเล็กน้อยยังมีสนามหญ้าและต้นไม้เขียวชอุ่มดูแล้วสดชื่นดวงตากลมโตมองสำรวจบรรยากาศรอบกายพลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกขึ้นเพื่อซึบซับกลิ่นหอมของดอกกุหลาบและธรรมชาติรอบบริเวณ“ที่นี่ร่มรื่นดีนะคะ”รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้างามขณะกล่าวกับแม่สามี อันที่จริงเธอก็ตั้งใจให้บ้านหลังน้อยเป็นเช่นนี้ แต่เพราะมันถูกปล่อยร้างมานานการฟื้นฟูให้ดูสดชื่นสบายตาเช่นนี้คงต้องใช้เวลาอีกนานพอสมควรถานซูเซียวยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้ชื่นชอบในสิ่งเดียวกัน หญิงวัยกลางคนเดินนำลูกสะใภ้ไปยังโต๊ะสีขาวที่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ซึ่งถูกล้อมรอบไปด้วยสวนกุหลาบหลากสีละลานตา “ใช่ไหมล่ะ? ว่าง ๆ ก็พายายหนูมาวิ่งเล่นบ้างนะ”เพราะความขัดแย้งของผู้ใหญ

“ทานข้าวเช้ากันมาหรือยังล่ะ? อยู่ทานข้าวกับแม่ก่อนสิ”ถานซูเซียวไม่ลืมเอ่ยชวนลูกชายและลูกสะใภ้เมื่อมีโอกาส หลังจากรู้ว่าพ่อลูกปรับความเข้าใจกันสำเร็จลุล่วงเป็นที่เรียบร้อย หัวใจที่เคยเหี่ยวเฉาของคุณนายใหญ่เสิ่นก็ราวกับพองฟูขึ้นมาอีกครั้งหนึ่งแต่ทว่าคำตอบของลูกชายก็ทำให้เธอไม่คิดเอ่ยรั้งทั้งสองคนไว้อีกต่อไป“ลี่ลี่รอทานข้าวเช้าอยู่ เอาไว้คราวหน้านะครับแม่”ชายหนุ่มปฎิเสธออกไปอย่างนุ่มนวล ไม่ใช่ไม่อยากทานข้าวพร้อมหน้า เพราะเขาก็ไม่ได้ทานข้าวกับครอบครัวเช่นนี้มานานแล้ว แต่เขาตกลงกับภรรยาไว้แต่แรกแล้วว่าจะกลับไปให้ทันทานมื้อเช้ากับลี่ลี่ถานซูเซียวเห็นพ้องต้องกันกับลูกชายในทันที ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยเผยรอยยิ้มกว้างขึ้นเมื่อนึกถึงหลานสาวตัวน้อยขึ้นมาได้“อย่างนั้นก็รีบกลับกันเถอะ ยายหนูจะหิ้วท้องรอ”“ครับแม่ เดี๋ยวพวกเราจะมาหาแม่บ่อย ๆ หรือแม่จะอยากไปที่บ้านของเราก็ยินดีต้อนรับ”บ้านนี้พ่อกับแม่อยู่ด้วยกันสองคนคิดว่าพวกท่านก็น่าจะเหงา และลี่ลี่ก็ยังไม่เคยเจอปู่ย่าของเขาเลยสักครั้งพรุ่งนี้เข

“คุณแม่ขา หนูพร้อมแล้วค่า!!”เสียงใสแจ๋วตะโกนเรียกผู้เป็นแม่อยู่หน้าห้องนอน ด้วยความตื่นเต้นเสิ่นเลี่ยงลี่แทบนอนไม่หลับ ทว่าเพราะเล่นจนเหนื่อยทั้งยังได้ทานอาหารแสนอร่อยฝีมือคุณแม่จนพุงกาง เด็กหญิงจึงหลับสนิทตลอดทั้งคืน ในเช้าวันใหม่จึงรีบตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดสุภาพเรียบร้อยอย่างรู้หน้าที่“ลงไปรอข้างล่างเลยลูก แม่ใกล้จะเสร็จแล้ว”กู้เหม่ยอิงตะโกนตอบลูกหมูน้อยของตนเองด้วยอารามตื่นเต้นไม้แพ้กัน ความตั้งใจตลอดสองเดือนที่ผ่านมากำลังจะถูกทดสอบผลสำเร็จของความตั้งใจนั้นในวันนี้แล้วมือเรียวหยิบเอาต่างหูหยกชิ้นเล็กขึ้นมาใส่ทีละข้าง ก่อนจะสวมกำไลหยกที่สามีเคยให้เอาไว้ที่ข้อมือด้านซ้าย พลันริมฝีปากระบายยิ้มพอใจออกมา เมื่อเห็นว่าต่างหูที่ตั้งใจซื้อมานั้นเข้าชุดกับกำไลวงนี้พอดีร่างบางหมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจกครู่หนึ่ง ใบหน้างามแต่งแต้มเครื่องสำอางค์เพียงเล็กน้อยให้สวยสมวัย ผมยาวดำขลับถูกรวบเก็บไว้เรียบร้อยกู้เหม่ยอิงเลือกเสื้อแขนสามส่วนสีฟ้าอ่อนมาสวมใส่กับกระโปรงยาวคลุมเข่าสีกรมท่า ตรวจสอบความเรียบร้อยตั้งแต่ห