All Chapters of เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง: Chapter 101 - Chapter 109

“เพ่ยหยู ทางนี้ ๆ” หวังหมิงทงที่ยืนรอเพ่ยหยูอยู่กับเซียวอวี้ตงโบกมือเรียกเมื่อมองเห็นเพื่อนสนิทของตัวเองลงจากรถมาพร้อมพี่ชายเธอพอดี“รู้แล้ว รอก่อนนะ” เพ่ยหยูโบกมือตอบกลับไปอย่างร่าเริง เธอไม่ได้พบพวกเขานานจนรู้สึกว่าสองคนนี้ดูสูงขึ้นนิดหน่อยหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ“ช้าหน่อย ๆ เดี๋ยวก็หกล้มหรอก” ฉินกวงเห็นน้องสาวเดินเร็ว ๆ จนเกือบจะเป็นวิ่งจึงอดเตือนขึ้นมาไม่ได้ เขาตัวสูงกว่าน้องสาวจึงเพียงแค่ก้าวยาว ๆ ตามหลังไปเท่านั้น“หนูแค่ดีใจเกินไปหน่อยน่ะค่ะพี่ใหญ่ ไม่ได้พบพวกเขานานเลย” เพ่ยหยูเปลี่ยนเป็นเดินช้า ๆ อย่างที่ฉินกวงบอก เธอรู้ดีว่าพี่ชายคงเป็นห่วงเธอมาก“สวัสดีครับพี่ชาย” เซียวอวี้ตงกับหวังหมิงทงทักทายฉินกวงพร้อมกัน

“พี่ใหญ่เดินทางกลับดี ๆ นะคะ” เพ่ยหยูโบกมือลาพี่ชาย ก่อนจะลากกระเป๋าเดินต่อไปขึ้นบันไดของอาคารหอพักของเธอฉินกวงมองตามหลังน้องสาวไปจนลับสายตา เขาจึงหันหลังเดินกลับไปขึ้นรถที่คนขับจอดรออยู่ด้านหน้าอาคารหอพัก ก่อนที่คนขับจะเคลื่อนรถออกไปอย่างช้า ๆ เพราะภายในมหาวิทยาลัยตอนนี้มีนักศึกษาสัญจรไปมาไม่น้อยเพ่ยหยูกลับถึงห้องก็รีบหาผ้าเก่า ๆ ไปชุบน้ำอุ่นและมาเช็ดฝุ่นที่เกาะอยู่ในห้องพักของเธออยู่นาน กว่าเพ่ยหยูจะทำความสะอาดเสร็จ ฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว ตั้งแต่เข้าหน้าหนาวมาได้สองสัปดาห์ ท้องฟ้าก็มักจะสว่างช้าและมืดเร็วอยู่แบบนี้เป็นประจำ ยังดีที่ก่อนปิดเทอม เพ่ยหยูใช้ผ้าผืนใหญ่คลุมเตียง คอมพิวเตอร์กับโต๊ะและเก้าอี้เอาไว้ การทำความสะอาดจึงไม่ได้ลำบากมากนักสำหรับเธอในช่วงหน้าหนาว ยังดีที่ห้องน้ำด้านข้างเป็นท่อน้ำอุ่น ไม่อย่างนั้นเพ่ยหยูคงต้องลำบากไปกดน้ำใส่กระติกน้ำร้อนจากด้านล่างอาคารเป็นแน่

ครอบครัวสี่คนที่วันนี้ขาดเพียงฉินกวงนั่งกินหม้อไฟกันนานกว่าหนึ่งชั่วโมง พวกเขาจึงพากันออกจากห้างสรรพสินค้าและกลับไปบ้านตระกูลฉินสองวันต่อมาบ่ายวันนี้คนในตระกูลฉินต่างพากันเตรียมตัวออกไปงานเลี้ยงที่บ้านตระกูลหลงกันตั้งแต่หัววัน เพราะพวกเขากลัวว่าเพ่ยหยูจะแต่งตัวไม่เป็นจึงได้เผื่อเวลาเอาไว้มากหน่อย ยังดีที่หลงเสวี่ยเวยกับคนรับใช้เข้าไปช่วยแต่งหน้าและแต่งตัวให้กับเพ่ยหยูอยู่นานกว่าหนึ่งชั่วโมง ก่อนที่พวกเธอจะพากันเดินออกจากห้องและมารวมตัวกับผู้ชายในบ้านที่ห้องรับแขก“หลานสาวปู่สวยมากจริง ๆ วันนี้หลานต้องเกาะติดปู่เอาไว้รู้ไหม ปู่ไม่อยากให้พวกเด็กเกเรเข้ามาก้อร่อก้อติกหลานนะ” ฉินจ้วงหวงหลานสาวมากจนต้องบอกเอาไว้ก่อน“โธ่ คุณปู่คะ หนูก็ไม่ได้สวยอะไรขน

“พี่กวง น้องเพ่ยหยู รอผมด้วย” หลงไป๋ร้องเรียกสองพี่น้องที่เดินเร็วซะเหลือเกิน จนคนใกล้ตัวที่อยู่รอบข้างพากันมองไปยังฉินกวงกับฉินเพ่ยหยูสองพี่น้องด้วยความสนอกสนใจ“นายจะเสียงดังทำไมเนี่ย ดูสิ คนมองกันใหญ่แล้ว” ฉินกวงหันไปบ่นลูกพี่ลูกน้องตัวดี“ขอโทษครับ ก็พวกพี่เล่นเดินเร็วเกินไปนี่นา” หลงไป๋ยิ้มแหยตอบกลับไปอย่างรู้สึกผิด“รอพี่ชายไป๋ก่อนก็ได้ค่ะพี่ใหญ่ ยังไงพวกเราก็จะไปหาพวกเซียวอวี้ตงอยู่แล้วนี่คะ” เพ่ยหยูหันไปบอกพี่ชายให้ใจเย็นลงก่อน เธอกับพี่ชายก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนอยู่ตรงไหน ถ้าได้หลงไป๋มาพาไปหาพวกเขาก็จะช่วยลดเวลาได้มาก“เฮ้อ รีบมานำทางเร็ว เซียวอวี้ตงกับหวังหมิงทงอยู่ไหนกัน” ฉินกวงได้แต่ต้องตามใจน้องสาว

ฟู่เจิ้งหมิงเห็นว่าทุกคนกำลังคุยกันอย่างออกรส เขาจึงแอบลุกไปหาพ่อเพื่อบอกเรื่องคนตระกูลฉินให้ทราบก่อน ไม่อย่างนั้นพ่อเขาคงเดินกลับมาหาเขาอีกรอบแน่“หืม? คนตระกูลฉินอย่างงั้นเหรอ ลูกต้องสนิทสนมกับพวกเขาให้ดี ๆ นะ แล้วก็ทำความรู้จักเขาเอาไว้ด้วยล่ะ คุณชายฉินรับช่วงต่อตั้งแต่อายุยังน้อยและสามารถบริหารงานมาได้หลายปีขนาดนี้โดยไม่เกิดปัญหา ลูกต้องเรียนรู้จากเขาให้มาก ๆ” ฟู่ซิงเต๋อกำชับลูกชาย“ทราบแล้วครับพ่อ ผมขอตัวกลับไปคุยกับพวกเขาต่อก่อนนะครับ” ฟู่เจิ้งหมิงเองก็อยากเก่งเหมือนคุณชายฉินเช่นเดียวกัน เขาเป็นลูกชายคนเดียวของตระกลูฟู่ แน่นอนว่าธุรกิจทุกอย่างของพ่อเขายังต้องอาศัยเขาช่วยดูแลต่อในภายภาคหน้า“ได้ ได้ รีบไปเถอะ” ฟู่ซิงเต๋อมองจนลูกชายลับสายตาไปแล้วจึงหันไปค