《เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง》全部章節：第 141 章 - 第 150 章

“เพ่ยหยู ทำไมไม่มีผ้าคลุมไหล่หน่อยล่ะ” หวังหมิงทงเอ่ยขึ้นเมื่อเพ่ยหยูเดินมาหาพวกเขา“ตอนแรกฉันก็ไม่ค่อยมั่นใจนักหรอกหมิงทง แต่นายก็เห็นว่าคนอื่นก็สวมชุดไม่ต่างจากฉันนี่ อีกอย่างเป็นคุณปู่ที่ให้ฉันเปลี่ยนชุดน่ะ ฉันจะกล้าขัดท่านได้ยังไงกันเล่า” เพ่ยหยูบอกด้วยสีหน้าจนใจ ชุดที่เธอไปซื้อกับเพื่อนก่อนหน้านี้ถูกถอดแขวนเอาไว้ในห้องพิเศษแล้ว“นายอย่าคิดมากสิหมิงทง งานเลี้ยงใหญ่ขนาดนี้ก็ต้องแต่งตัวแบบนี้แหละ ฉันว่าวันนี้เพ่ยหยูดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าเดิมอีกนะ” เซียวอวี้ตงหันไปบอกเพื่อนสนิท เขาเคยเห็นผู้หญิงหลายคนสวมชุดแบบนี้เวลามางานเลี้ยงบ่อยแล้วจึงไม่ได้รู้สึกอะไร“อ่า...ก็จริงอย่างที่พวกเธอว่าล่ะนะ สงสัยฉันคงคิดมากไปเอง” หวังหมิงทงยกมือเกาหัวด้วยความรู้

เพ่ยหยูนั่งกินข้าวจนอิ่มในเวลาต่อมา เธอตัดสินใจกลับบ้านพร้อมพ่อแม่และปู่ก่อนที่ฉินกวงกับเวยฉิงจะลงมาเสียอีก เพราะเพ่ยหยูรู้ดีว่าพี่ใหญ่จะต้องไปส่งพี่สะใภ้ที่บ้านก่อนแน่ เธอจึงชวนทุกคนกลับไปพักผ่อนต่อที่บ้านแทนแขกคนอื่น ๆ ที่ค้างคืนในโรงแรมเองก็ทยอยเดินทางกลับหลังกินอาหารที่โรงแรมไม่ต่างกัน พวกเขารู้สึกว่างานเมื่อคืนนี้จัดได้ดีสมกับเป็นงานของตระกูลใหญ่จริง ๆ นักข่าวที่ได้เข้าร่วมงานเมื่อคืนนี้ก็มีรูปถ่ายสวย ๆ มากมายเพื่อเตรียมเขียนข่าวใหญ่แห่งปีเช่นกัน พวกเขายังได้รับการต้อนรับจากคนของตระกูลฉินและเวยเป็นอย่างดีด้วย ทำให้ชื่อเสียงของสองตระกูลยิ่งได้รับความชื่นชมมากขึ้นไปอีกหลายเท่าตัวหนึ่งเดือนต่อมาฉินกวงที่ช่วงนี้วุ่นอยู่กับการตรวจสอบโรงงานให้น้องสาวเพื่อเตรียมเปิดสายการผลิตจนแทบไม่ได้พักผ่อนจนคู่หมั้นบ่นว่าเอาเสียหลายครั้ง ใน

“พวกนายอย่าเพิ่งคิดมากเรื่องนี้เลยน่า เรายังต้องกลับไปมหาวิทยาลัยกันอยู่นะ” เพ่ยหยูดูนาฬิกาแล้วหันไปบอกเพื่อนที่ดูเหมือนจะสนใจทำธุรกิจกันอย่างจริงจังแล้ว“อ่า...ใช่ ใช่ ฉันลืมไปเลยว่าพรุ่งนี้กับมะรืนยังต้องเรียนอีก” เซียวอวี้ตงออกมากันแต่เช้ากับหวังหมิงทงและเพ่ยหยูจนลืมไปแล้วว่าตัวเองยังต้องกลับมหาวิทยาลัยกันอยู่“ฉันว่าอีกสักพักพวกผู้ใหญ่คงให้เราแยกย้ายกันแล้วล่ะ พวกท่านน่าจะเหนื่อยพอสมควรกับการเดินทางไปโรงงานวันนี้” เพ่ยหยูคาดเดาสถานการณ์ ระยะทางจากเมืองหลวงไปยังโรงงานของเธอนั้นไกลมากถึงเกือบหนึ่งร้อยกิโลเมตร อีกทั้งถนนหนทางก็ไม่ได้ดีนัก นี่ขนาดว่าคุณปู่ของเธอบริจาคเงินสร้างถนนขึ้นมาใหม่แล้วนะครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉินจ้วง หลงซวี่และฟ่งชิงชิงก็บอกให้ทุกคนแยก

“ทราบแล้วครับป้า ผมจะระวังครับ” ฉินกวงไม่อยากให้คนสูงอายุอย่างป้าแม่ครัวต้องกังวลกับเขามากนัก เขาจึงระมัดระวังมากขึ้นกว่าก่อนหน้านี้เวยฉิงหันไปมองดูฉินกวงแว่บหนึ่งพร้อมอมยิ้มอย่างพอใจที่เห็นเขาเอาใจใส่และเข้ามาช่วยเธอในครัวอย่างไม่รังเกียจ ทำให้เวยฉิงรู้สึกว่าการได้เป็นคู่หมั้นของฉินกวงนั้นเป็นสิ่งที่เธอตัดสินใจถูกต้องที่สุดในชีวิตจริง ๆสองหนุ่มสาวช่วยกันทำอาหารไม่นานก็ได้อาหารง่าย ๆ มาสามจาน แม่ครัวใหญ่จึงปล่อยให้พวกเขาออกไปพักผ่อนก่อน เพราะพวกเธอจะตั้งโต๊ะมื้อเที่ยงให้เอง อาหารมื้อนี้มีมากถึงสิบอย่าง ถึงแม้ว่าเวยฉิงจะทำเพียงสามอย่างก็ยังมีอาหารที่แม่ครัวใหญ่กับผู้ช่วยช่วยกันทำอีกเจ็ดอย่างด้วย ยังไงวันนี้ก็มีเวยฉิงเพิ่มมาหนึ่งคน แม่บ้านใหญ่จึงทำอาหารมากขึ้นไม่นานหลังตั้งโต๊ะเสร็จ ฉินจ้วงก็พาลูกหลานมานั่งทานอาหารอย่างไม่รีบไม่ร

“ฉันมีอยู่สามร้อยหยวน เธอเอาไปก่อน” หวังหมิงทงเองก็พกเงินเอาไว้แค่นี้ ปกติเวลาเขาจะใช้เงินจึงจะไปเบิกจากธนาคารมาเก็บเอาไว้“ที่ฉันก็มีอีกห้าร้อยหยวน” เซียวอวี้ตงควักเงินออกมาส่งให้เพ่ยหยูอีกคน เขายังต้องเก็บเงินเอาไว้เติมน้ำมันอีกจึงไม่สามารถนำเงินทั้งหมดออกมาได้ในคราวเดียว“อืม...ตอนนี้พวกเรามีอยู่หนึ่งพันสามร้อยหยวน ฉันว่าน่าจะพอให้เช่าได้สักหนึ่งปี” เพ่ยหยูคำนวณแล้วโดยเธอคิดจะต่อรองค่าเช่าด้วย“งั้นพวกเรารีบลงไปเถอะจะได้คุยกับเขาให้เสร็จ เที่ยงนี้แวะกินบะหมี่กันดีไหม” เซียวอวี้ตงคิดอยากกินบะหมี่ร้อน ๆ จากร้านป้าคนเมื่อครู่“ได้สิ ไปกัน” เพ่ยหยูกับหวังหมิงทงรับคำพร้อ