جميع فصول : الفصل -الفصل 190

เมื่อรถทั้งสามคันจอดในลานจอดรถเสร็จ บอดี้การ์ดก็มาเปิดประตูให้เซี่ยเยี่ยนและเพ่ยหยู พวกเขายืนรอให้สองเจ้านายเดินนำไปก่อนจึงเดินตามหลังไปตามหน้าที่ ส่วนคนขับรถทั้งสามคันนั้นรอกันอยู่ที่รถ“คุณหนูฉินอยากดูอะไรก่อนครับ ผมจะได้พาไป” เซี่ยเยี่ยนถึงจะไม่ค่อยได้มาห้างนี้ แต่เขาก็ศึกษาแผนที่ร้านต่าง ๆ มาเป็นอย่างดีเพื่อไม่ให้ขายหน้าเพ่ยหยู“อืม...ฉันอยากดูกระเป๋าให้หวังหมิงทงกับเซียวอวี้ตงหน่อยค่ะ พวกเขาใช้กระเป๋าใบเดิมมาหลายปีแล้ว” เพ่ยหยูคิดว่าให้ของขวัญคล้าย ๆ กันกับเพื่อนทั้งสองน่าจะดีกว่า“ตกลงครับ มีร้านกระเป๋าดี ๆ อยู่บนชั้นสอง ผมจะพาไปนะครับ” เซี่ยเยี่ยนมีความจำดีมากจนรู้ตำแหน่งดีว่าร้านแบรนด์ไหนอยู่ส่วนใดของห้าง

เซี่ยเยี่ยนจับมือของเพ่ยหยูเบา ๆ จากนั้นจึงสวมแหวนใส่นิ้วกลางให้เธอ ซึ่งเหมือนกับแหวนวงนี้ทำมาเพื่อเพ่ยหยู เพราะพอสวมเข้าไปแล้วมันกลับพอดีกับขนาดนิ้วของเธอเลย“ชอบไหมครับน้องเพ่ยหยู” เซี่ยเยี่ยนเงยหน้ามองใบหน้าสวยของเพ่ยหยูที่ตอนนี้เขินจนสองข้างแก้มขึ้นสีแดงอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ทำเอาเซี่ยเยี่ยนถึงกับเผลออมยิ้มออกมา“ชอบค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่เซี่ย” เพ่ยหยูอ้อมแอ้มตอบ เธอมองแหวนในมือที่มีเพชรเม็ดเล็กประดับอยู่คล้ายกับรูปหัวใจ เพ่ยหยูก็รู้สึกใจเต้นตึกตักขึ้นมาอย่างอดไม่ได้“น้องเพ่ยหยูอยากไปซื้ออะไรอีกไหมครับ” เซี่ยเยี่ยนเห็นเพ่ยหยูมีท่าทีเขินอายก็ยังไม่อยากพาเธอกลับไปส่งบ้าน เขาอยากอยู่กับเธอต่ออีกนานสักหน่อย“อืม

“นั่นสิคะคุณพ่อ ฉันกลัวว่าเสี่ยวหยูจะไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้แล้วทำให้คุณชายเซี่ยต้องเสียเวลากับเธอน่ะค่ะ” หลงเสวี่ยเวยเองก็คิดไม่ถึงว่าผู้ชายเย็นชาอย่างเซี่ยเยี่ยนจะมาชอบลูกสาวเธอ“เอาล่ะ ๆ พ่อรู้แล้ว รอเสี่ยวหยูลงมาก่อน พ่อจะถามเธอดูว่าคิดยังไง” ฉินจ้วงเห็นลูกชายกับลูกสะใภ้ทำท่าทีแบบนี้ก็อดนึกขำขึ้นมาไม่ได้ ตอนแรกเขาคิดว่าลูก ๆ พอจะรู้ใจเซี่ยเยี่ยนอยู่บ้างถึงได้ปล่อยให้เพ่ยหยูออกไปกับเขา แต่ความจริงทั้งสองคนกลับมองไม่ออกเลยสักนิดสิบนาทีต่อมา เพ่ยหยูที่เปลี่ยนเป็นชุดอยู่บ้านเดินลงบันไดมาอย่างอารมณ์ดี เธอรีบเดินไปนั่งข้างหลงเสวี่ยเวยและเล่าเรื่องไปเดินเล่นวันนี้อย่างออกรสอยู่พักใหญ่ ก่อนที่พ่อบ้านจะมาตามทุกคนให้ไปทานมื้อค่ำที่โต๊ะอาหารซึ่งตั้งไว้เรียบร้อยแล้ว“พวกเราไปกินข้าวกันก่อนเถอะ เชิญคุณชายเซี่ยด้วยนะครับ&rd

“แบบนั้นคงดูไม่เหมาะหรือเปล่าคะคุณชายเซี่ย หากใครรู้เข้าคงหาว่าบ้านเราปล่อยให้ลูกสาวไปอยู่บ้านผู้ชายโดยไม่มีสถานะอะไรกัน” หลงเสวี่ยเวยส่ายหน้าไม่เห็นด้วยทันที เธอแค่ให้โอกาสเซี่ยเยี่ยนคอยดูแลลูกสาวเธอเท่านั้น แต่การจะให้เพ่ยหยูไปอยู่บ้านเขาที่ต่างประเทศนั้นยังไงก็ไม่เหมาะสมอย่างยิ่งสำหรับเธอ“นั่นสิคุณชายเซี่ย ผมเห็นด้วยกับภรรยานะครับ” ฉินเหวินเองก็หวงลูกสาวเช่นกัน เขากลัวว่าถ้าปล่อยเพ่ยหยูไปอยู่บ้านของเซี่ยเยี่ยนที่ต่างประเทศ เซี่ยเยี่ยนก็มีโอกาสเข้าหาลูกสาวเขาได้มากขึ้นน่ะสิ ถึงเขาจะเห็นด้วยกับพ่อเรื่องลองให้โอกาสคุณชายเซี่ยก็เถอะ แต่นี่มันเกินไป“พวกลูกอย่าเพิ่งใจร้อนสิ ยังเหลือเวลาอีกเป็นปี กว่าที่เสี่ยวหยูจะต้องเดินทางไปสอบเรียนต่อที่นั่นน่ะ” ฉินจ้วงเห็นท่าทางลูกชายกับลูกสะใภ้เข้าก็ได้แต่ถอนหายใจยาวออกมา เขากลับคิดว่าการที่เซี่ยเยี่ยนยอมให้เพ่ยหยูไปอยู่ที่บ้านโดยไม่

สองพ่อลูกนั่งคุยกันต่อจนกระทั่งถึงสามทุ่ม ทั้งสองจึงแยกย้ายกันขึ้นห้องไปพักผ่อน พรุ่งนี้เซี่ยเยี่ยนยังต้องเดินทางไปบ้านตระกูลฉินอีกด้านเซียวอวี้ตงที่ได้รับของขวัญจากเซี่ยเยี่ยนตั้งแต่เช้าดีใจมาก เขาคิดไม่ถึงว่าพี่ชายเซี่ยที่แสนจะเย็นชาคนนั้นกล้าซื้อเครื่องเล่นเกมส์รุ่นใหม่ล่าสุดราคาแพงให้เขา เซียวอวี้ตงยังฝากบอดี้การ์ดที่นำของขวัญมาส่งขอบคุณเซี่ยเยี่ยนด้วย เขารีบนำเครื่องเล่นเกมส์ไปอวดคนทั้งบ้านอย่างอารมณ์ดีและให้คนช่วยยกขึ้นห้องไปเล่นตั้งแต่เช้ายันค่ำเลยทีเดียวเก้าโมงเช้าวันต่อมา เซี่ยเยี่ยนเดินทางมาถึงบ้านตระกูลฉินตรงเวลา ในห้องรับแขกตอนนี้ฉินกวงกับเวยฉิงกลับมาจากบ้านตระกูลเวยแล้วเช่นเดียวกัน พวกเขาเลยนำของฝากจากบ้านตระกูลเวยกลับมาให้ทุกคนด้วย เพ่ยหยูเองก็กำลังมอบของขวัญปีใหม่ให้ทุกคนในบ้านอย่างร่าเริง เธอดีใจมากที่แม่กับพี่สะใภ้ชอบของขวัญที่เธอเลือกให้&ld