บททั้งหมดของ เพ่ยหยู คุณหนูใจแกร่ง: บทที่ 201 - บทที่ 210

292

ทุ่มเต็มที่

“ได้สิ ยินดีกับคุณชายเซี่ยและคุณหนูฉินด้วยนะ” ฟู่เจิ้งหมิงยิ้มกว้างออกมาเมื่อมองดูสองหนุ่มสาวตรงหน้าที่ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก“ขอบคุณพี่ชายฟู่มากค่ะ” เพ่ยหยูยิ้มรับคำของฟู่เจิ้งหมิง เธอรู้ดีว่าเซี่ยเยี่ยนคุยไม่เก่ง“วันนี้น้องเพ่ยหยูสวยมากจริง ๆ เลยนะคะ” อ้ายอวี่เอ่ยชมพร้อมรอยยิ้ม เธอเองก็เรียนจบพร้อมกับเพ่ยหยูเช่นเดียวกัน เพียงแต่ยังไม่พบผู้ชายที่ดีพอจะให้ลองคบหาเท่านั้น“พี่อ้ายชมเกินไปแล้วค่ะ วันนี้พี่อ้ายก็น่ารักมากนะคะ” เพ่ยหยูเอ่ยชมจากใจจริง อ้ายอวี่เป็นผู้หญิงตัวเล็กน่ารักและวันนี้ยังแต่งตัวราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบตัวน้อยเสียอีก ทำให้เพ่ยหยูรู้สึกชอบอ้ายอวี่มากขึ้นไม่น้อย ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ค่อยได้พบทั้งสามคนนอกจากเวลาเข้าร่วมงานเลี้ยงใหญ่ ๆ แต่ความสัมพันธ์ของพวกเธอนั้นก็ถือว่าสนิทม
อ่านเพิ่มเติม

ไม่รับคืน

“พี่ชายเซี่ยนี่ทุ่มเทให้เพ่ยหยูมากเลยนะครับ ของหมั้นมากมายขนาดนี้ผมเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกเลยนะครับเนี่ย” หวังหมิงทงเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังทานอาหารร่วมกัน เขาอยู่ต่างเมืองมาก่อนจึงรู้ดีว่ากว่าคนจะแต่งงานกันได้ต้องหาเงินนานหลายปี และถึงจะเป็นแบบนั้น แต่คนแถวบ้านเขาก็ไม่เคยมีใครได้รับสิ่งของมากมายขนาดนี้มาก่อน“น้องเพ่ยหยูเหมาะสมที่จะได้รับของพวกนี้แล้วครับ อีกอย่างพี่ก็ไม่ได้เพิ่งเตรียมการ แต่พี่หาของพวกนี้มาเรื่อย ๆ ตั้งแต่หนึ่งปีก่อนแล้วครับ” เซี่ยเยี่ยนไม่รังเกียจที่จะตอบคำถามเพื่อนสนิทของคู่หมั้นเขา เซี่ยเยี่ยนยังรู้สึกว่าของหมั้นพวกนี้ยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ“เฮ้อ พี่เซี่ยนี่เป็นผู้ชายที่ดีจริง ๆ นะคะ ฉันอดอิจฉาน้องเพ่ยหยูไม่ได้เลย” อ้ายอวี่กล่าวทีเล่นทีจริงพร้อมรอยยิ้ม เธอเองก็หวังว่าจะได้พบกับผู้ชายที่รักจริงเหมือนเซี่ยเยี่ยน&l
อ่านเพิ่มเติม

เลี้ยงส่งเพ่ยหยู(1)

“ก็ดีนะคะคุณ เอาตามที่เสี่ยวเยี่ยนว่าก็ได้ แต่ครั้งนี้ทุกคนต้องไปตระกูลหลงนะคะ” ฟ่งชิงชิงอยากจัดงานเลี้ยงที่บ้านบ้างหลังจากไม่ได้รวมตัวกับลูกหลานมาพักใหญ่แล้ว“ตกลงครับ พวกเราไปบ้านตระกูลหลงกัน” ฉินจ้วงยิ้มบางตอบ พวกเขาเป็นสหายเก่ากันมาก่อนและยังเกี่ยวดองกันด้วย ทำให้การไปมาหาสู่ระหว่างตระกูลจึงเป็นเรื่องปกติ“อ้อ เสี่ยวฉิง ลูกชวนพ่อกับแม่ไปด้วยนะ” หลงเสวี่ยเวยหันไปบอกลูกสะใภ้ที่นั่งฟังอยู่กับลูกชายของเธอ ส่วนหลานชายเธอนั้นยังคงเล่นอยู่กับคู่สามีภรรยาตระกูลเวยอีกด้านหนึ่ง“ทราบแล้วค่ะคุณแม่” เวยฉิงยิ้มกว้างตอบ เธอไม่คิดว่าครอบครัวจะได้รับเกียรติครั้งนี้เซี่ยตงกับเซี่ยเยี่ยนนั่งคุยกับทั้งสองตระกูลใหญ่ต่ออีกครึ่งชั่วโมงก็ขอตัวกลับบ้าน
อ่านเพิ่มเติม

เลี้ยงส่งเพ่ยหยู(2)

“เสี่ยวเยี่ยนก็จะไปกับเพ่ยหยูด้วยเหรอลูก” ฟ่งชิงชิงถามขึ้นเมื่อได้ยินว่าเซี่ยเยี่ยนก็จะเดินทางไปพร้อมทุกคนเช่นเดียวกัน“ใช่ครับคุณยาย ผมจะแวะไปดูบริษัทกับพาน้องไปดูบ้านผมที่นั่นครับ เผื่อน้องอยากอยู่ที่นั่นก็จะได้ไม่ต้องหาที่พักอื่นให้ลำบาก” เซี่ยเยี่ยนบอกไปตามตรง“อืม...ความจริงถ้าจะซื้อบ้านสักหลังที่นั่นก็ไม่ยากหรอกนะ ยังไงเซียวอวี้ตงกับหวังหมิงทงก็จะเดินทางไปด้วยกันนี่นะ ถ้าพวกเขาอยู่ด้วยกันได้ก็น่าจะดี ปู่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเสี่ยวหยูมากเกินไปน่ะ” ฉินจ้วงบอกความคิดของเขาให้ทุกคนฟัง เรื่องเงินทองไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาแต่แรกอยู่แล้ว เพราะตอนที่ฉินกวงไปเรียนที่อังกฤษ ฉินจ้วงก็ซื้อบ้านและให้บอดี้การ์ดส่วนตัวไปคอยดูแลฉินกวงจนกระทั่งเรียนจบ“มันจะไม่สิ้น
อ่านเพิ่มเติม

ออกเดินทาง

“อีกหนึ่งเดือนครับคุณปู่ฉิน” หลงไป๋บอกกำหนดการให้ทุกคนทราบ เขาส่งเอกสารไปเรียบร้อยนานแล้วตั้งแต่เรียนจบ และได้รับใบอนุมัติให้เข้าทำงานแล้วด้วย“อืม...ตั้งใจฝึกฝนล่ะรู้ไหม อย่าทำให้ตาเฒ่าหลงต้องเป็นห่วง” ฉินจ้วงเอ่ยบอกหลงไป๋ด้วยความเอ็นดู เขารู้ดีว่าหลงไป๋ถึงจะติดเล่นไปบ้าง แต่พอเอาจริงเอาจังแล้วก็ไม่ต่างจากหลงไท่เวยสักเท่าไหร่หรอก ยังไงลูกเสือก็คงไม่กลายเป็นหมาแน่นอน“ทราบแล้วครับคุณปู่ฉิน ตอนนี้ผมก็ลุกมาออกกำลังกายและฝึกฝนแต่เช้าครับ” หลงไป๋บอกถึงสิ่งที่เขากำลังทำอยู่เพื่อปรับตัวให้เข้ากับการต้องไปทำงานเป็นทหารเหมือนพี่ชาย“เสียดายที่ฉันคงไม่ได้อยู่ส่งพี่ไป๋นะคะ ยังไงไปอยู่ในค่ายก็ดูแลตัวเองด้วยนะคะ” เพ่ยหยูบอกด้วยสีหน้าเสียดายจริง ๆ ถึงเธอกับ
อ่านเพิ่มเติม

เมืองเคมบริดจ์

หลังจากพวกเขาทานข้าวและเข้าห้องน้ำกันเรียบร้อยแล้ว ฉินจ้วงก็พาทุกคนไปนั่งรอเครื่องบินเพื่อบินไปต่อเครื่องที่สนามบินนาริตะ จากนั้นยังต้องต่อเครื่องจากนิวยอร์กไปยังบอสตัสอีกครั้ง เมื่อถึงบอสตันก็ยังต้องต่อรถไปยังเมืองเคมบริดจ์โดยข้ามสะพานผ่านแม่น้ำชาลส์ ซึ่งฉินจ้วงคิดจะจ้างรถที่สนามบินบอสตันเพื่อความสะดวกสำหรับทุกคน“เฮ้อ ไม่รู้ว่าเดินทางครั้งนี้จะเหนื่อยมากแค่ไหนกันนะ กว่าจะไปต่อเครื่องอะไรอีก” เซียวอวี้ตงหันไปบ่นกับหวังหมิงทงที่นั่งข้างกัน“เอาน่า ยังไงพวกเราก็ต้องไปนี่นา นายก็อดทนหน่อย” หวังหมิงทงที่เคยเดินทางด้วยรถไฟกลับบ้านเกิดของตัวเองให้กำลังใจเพื่อนสนิทที่ไม่ค่อยเดินทางไกล“ลูกอย่าบ่นมากนักเลยอวี้ตง ไปถึงที่โน่นแล้วค่อยนอนพักยาว ๆ” เซียวเจิ้งพ่อของเซียวอวี้ตงได้ยินเสียงบ่นของลูกชายจึงชะโงกหน้าผ่านร่าง
อ่านเพิ่มเติม

คนเยอะเกินไป

“ได้ค่ะคุณแม่” เพ่ยหยูรีบเดินไปประคองแขนอีกข้างของฉินจ้วงและเดินตามเซี่ยเยี่ยนเข้าไปภายในรั้วบ้านหลังขนาดกลางตรงหน้า เธอไม่รู้หรอกว่าห้องนอนอยู่ส่วนไหน“คุณชายให้พวกเขาช่วยกันดูดฝุ่นในห้องนั่งเล่นได้ไหมครับ ผมจะขึ้นไปทำความสะอาดห้องนอนให้นายท่านผู้เฒ่าฉินสักครู่” ผานฟงหันไปคุยกับเซี่ยเยี่ยน“อืม...นายรีบไปเถอะ” เซี่ยเยี่ยนพยักหน้ารับคำ จากนั้นเขาก็หันไปเรียกบอดี้การ์ดของฉินจ้วงให้มาช่วยกันทำความสะอาดภายในบ้านชั้นหนึ่งก่อน“พาคุณปู่ไปนั่งพักก่อนดีไหมคะพี่เซี่ย ที่นี่มีโซฟาไหม” เพ่ยหยูหันไปถามเซี่ยเยี่ยน ตอนนี้พวกเธอยังคงยืนกันอยู่หน้าประตูบ้านภายในแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน เพราะในบ้านยังไม่ได้เปิดหน้าต่างให้แสงเข้ามาภายในเลย
อ่านเพิ่มเติม

หาบ้านเช่า

“พี่เซี่ยมองฉันทำไมกันคะ” เพ่ยหยูเอ่ยถามเสียงเบา เธอกลัวว่าถ้าพูดเสียงดังเพื่อนจะตื่น“พี่แค่กลัวว่าน้องจะเจ็ทแลคน่ะครับ” เซี่ยเยี่ยนบอกไปตามตรง ถึงสีหน้าเขาจะเย็นชาแต่ดวงตาของเขาบอกเพ่ยหยูว่าเขาเป็นห่วงเธอมาก“ฉันดีขึ้นมากแล้วค่ะ ตอนนั่งรถก็เวียนหัวอยู่เหมือนกัน” เพ่ยหยูบอกพร้อมรอยยิ้มบาง“เฮ้อ เป็นพี่ที่ดูแลพวกน้องได้ไม่ดีเองครับ” เซี่ยเยี่ยนอดถอนหายใจออกมาเสียงดังไม่ได้“อย่าโทษตัวเองสิคะ ฉันรู้ว่าพี่พยายามช่วยพวกเราเต็มที่แล้ว” เพ่ยหยูปลอบใจ“ขอบคุณนะครับที่ไม่ถือโทษพี่” เซี่ยเยี่ยนยังคงรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย
อ่านเพิ่มเติม

จัดแจงที่พัก

ฉินจ้วงหันไปบอกบอดี้การ์ดให้ไปกับผานฟงด้วยสี่คนทันที เขายังกำชับให้ทุกคนขับรถอย่างระมัดระวัง เพราะแต่ละคนเพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก ฉินจ้วงจึงเป็นห่วงมาก“คุณพ่อคะ เราจะให้ใครไปอยู่บ้านเช่าหลังใหม่กันบ้างคะ” หลงเสวี่ยเวยรู้แล้วว่าบ้านหลังนี้มีห้องนอนแค่สี่ห้องเท่านั้น ซึ่งไม่เพียงพอสำหรับคนทั้งหมดแน่ ๆ“เสี่ยวเยี่ยน บ้านเช่ามีกี่ห้องเหรอลูก” ฉินจ้วงหันไปถามเซี่ยเยี่ยนที่นั่งฟังเงียบ ๆ อยู่“บ้านหลังนั้นมีเจ็ดห้องครับ” เซี่ยเยี่ยนบอกไปตามที่ถามเพื่อนมา เพราะบ้านหลังนั้นปกติจะปล่อยเช่าเป็นห้องห้องไป เพียงแต่คนที่เช่าเกิดเรียนจบพร้อมกันเลยทำให้บ้านว่างทุกห้อง“อืม...ถ้าอย่างนั้นก็ให้พวกลูกกับคุ
อ่านเพิ่มเติม

มากเกินไปแล้ว

“ได้สิ เอาอย่างที่เสี่ยวเยี่ยนบอกก็ได้ เด็ก ๆ จะได้มีเวลาพักผ่อนอีกสักหลายวันพอดี” ฉินจ้วงพยักหน้ารับคำแทนหลานสาวกับเพื่อน ๆ เขาไม่อยากให้ทุกคนคร่ำเคร่งเกินไป เพราะฉินจ้วงรู้ดีว่าหลานสาวกับเพื่อนคอยทบทวนบทเรียนกันมาตลอดสองปีที่ผ่านมาเพื่อเตรียมตัวสอบหลังจากทานอาหารกันเสร็จได้ประมาณสองชั่วโมง ผานฟงก็กลับเข้ามาที่บ้านพร้อมกับบอดี้การ์ดซึ่งขับรถอีกสี่คันกลับมา เซี่ยเยี่ยนบอกพวกเขาไปกินข้าวกันให้เรียบร้อย จากนั้นค่อยพาทุกคนไปยังบ้านเช่าหลังใหม่ที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านหลังนี้นัก แน่นอนว่าเซี่ยเยี่ยนจะไปกับทุกคนด้วยเพื่อช่วยดูแลและอำนวยความสะดวกเกี่ยวกับสิ่งของในบ้านหลังนั้นกว่าที่รถยนต์ห้าคันจะขับตามกันออกไปจากบ้าน พระอาทิตย์ก็ตกดินไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมงเลยทีเดียว เพราะบอดี้การ์ดทั้งสิบคนมีหลายคนที่ยังเวียนหัวกันอยู่ ทำให้พวกเขาไม่ค่อยอยากตื่นขึ้นมาจากการปลุกของเพื่อนร่วมงาน แต่ด้วยคำสั่งของฉินจ้วง ทุก
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
1920212223
...
30
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status