All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบสามตอนตายที่ถูกตัวร้ายหมายหัว: Chapter 61 - Chapter 70

ด้วยความแค้น น้องชายจึงฆ่าสองผัวเมียที่เลี้ยงตัวเองมาแล้วหนีไปหาพี่ชาย แต่คนที่อยู่เบื้องหลังกลับค้นพบว่า เหตุที่สูตรที่ได้ไปนั้นไม่สามารถพัฒนาสำเร็จได้ยาออกมาตรงสักครั้งเป็นเพราะขาดกระสายยาตัวสำคัญนั่นคือ เลือดพิเศษของคนเป็นพี่ชายจึงตามมาจับตัว แต่ระหว่างสู้กันอยู่อย่างดุเดือด พี่ชายจวนจะเพรี่ยงพร้ำ น้องชายหนี มาพอดีรีบถลาไปรับกระสุนแทนพี่ชายทำให้รู้ว่าคนที่มีเลือดพิเศษจริงๆคือน้องชายต่างหากทว่าทุกอย่างก็สายไปหมดเพราะเขาถูกยิงตาย แล้วก็เป็นฉากที่เปิดเผยว่าคนเบื้องหลังถูกหลอกเรื่องเลือดมานานคิมหันต์มีให้แสดงสี่ฉาก เป็นเหตุผลสำคัญให้พี่ชายที่เป็นพระเอกของเรื่องเปลี่ยนเป็นคนมืดมนมีแต่ความแค้น ชีวิตหลังจากที่น้องชายตายคือการไล่ล่าคนที่สังหารครอบครัว ซึ่งไม่เกี่ยวอะไรกับเขาที่ปิดกล้องไปแล้วชายหนุ่มอ่านบท ออกแบบการแสดงหนึ่งวัน จากนั้นก็ตามขุนเขาไปออดิชั่น ทางกองถ่ายเปิดรอบพิเศษตามคำแนะนำของครูการะเกด ถ้าการแสดงไม่ผ่านจึงจะเปิดรับนักแสดงทั่วไปมาลองทดสอบต่อไปขุนเขาทำท่าเหมือนพ่อแม่ไปส่งลูกเข้าห้องสอบ ตื่นเต้นจนคิมหันต์รู้สึกตลก ปลอบยังไงก็ไม่ได้ผลจึงปล่อยไปตอนไปถึงแล้วพบว่าทั้งผู้กำกับ

ระบบ “....”มินนี่ด่าเสร็จก็ถามอย่างหงุดหงิด “แกว่าหมอนั่นกลับมาทำไม?”“ผมสแกนไม่พบอะไรเลยครับโฮสต์”“แกชักไร้ประโยชน์ขึ้นทุกวันแล้วนะ”ระบบ “....”“จะรู้อะไรสักเรื่องได้มั่งมั้ยเนี่ย?”“ไม่มีพลังงานผมก็ทำอะไรไม่ได้มากหรอกครับโฮสต์”“พลังงานอีกแล้ว” มินนี่ไม่พอใจ“เอะอะก็ทวงพลังงานอยู่เรื่อย ฉันก็พยายามหาให้แกเต็มที่ทุกวัน ภารกิจกากเดนอะไรก็รับทำหมด ไม่เคยทิ้งสักภารกิจเดียวจะเอาอะไรอีก”ระบบ “......” ไม่พอคือไม่พอนะ“อยากเอาพลังงานจากองศาคืนมาจัง”“ทำไม่ได้ครับโฮสต์”“น่าเบื่อ แล้วฉันจะมีแกไว้ทำไม มีไว้สุมหัวนินทาชาวบ้านเหรอ ฮะ!”“เอาไว้แจกภารกิจใหม่ๆไงครับโฮสต์ ตอนนี้มีแล้วนะ”“ภารกิจอะไร?”“ขัดขวางไม่ให้คิมหันต์สอนการแสดงให้ผู้เข้าร่วมการแข่งขัน”“เขาจะสอนเหรอ?” มินนี่ถามอย่างไม่พอใจ“เก่งมาจากไหนกัน!”ระบบ “....” พูดได้มั้ยว่าเก่งกว่าโอสต์“ตกลงว่ายังไงมินนี่ เราจะไปด้วยมั้ย?”“ไปสิ” หญิงสาวพยักหน้า ยิ้มอย่างเขินอาย“คนอื่นไปกันหมดแล้ว ถ้าเราไม่ไปมันก็จะดูไม่ดีนะ ทุกคนเป็นศิลปินหน้าใหม่ เป็นเพื่อนกันทั้งนั้น”ระบบ “....” ถ้าตอนแสดงคุณพลิกสีหน้าได้แบบนี้คงไม่ต้องเสียคะแนนมากมายแลกซื

“เยี่ยมเลย นี่คือก้าวแรก ทุกคนตบมือหน่อยเร็ว” โรมเป็นคนออกหน้าปรบมือเป็นคนแรก แสดงความยินดีด้วยอย่างจริงใจไม่ได้เอาอารมณ์ด้านลบที่เจอกันแรกๆมาใส่ใจอีกทุกคนทำตามเลยเกิดเสียงเจี๊ยวจ๊าวขึ้นมาอีกรอบ มินนี่โมโหฟึดฟัดกับระบบอยู่ในใจแทบประคองสีหน้ายิ้มแย้มไว้ไม่อยู่ รยางค์ความชื่นชมและโชคที่ส่งมาให้เธอของบางคนถึงกับขาดสะบั้นลง แม้แต่ของโรมที่เคยหนาแน่นที่สุดก็เบาบางลงจนอ่อนจางลงทุกขณะเธอกำลังจะสูญเสียพลังงานที่ได้มาอย่างสม่ำเสมอ ถ้าไม่มีหลังงานระบบก็ไม่สามารถทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ ขาดพลังงานมากก็อาจต้องปิดระบบบางส่วน เธอไม่อยากกลับไปมีชีวิตแบบตอนไม่มีระบบอีกแล้ว“พี่คิมสอนพวกเราแสดงทีสิคะ” ดาด้าย้อนกลับมาพูดเรื่องเดิม“ใช่ๆ ถึงครั้งนี้จะคัดออกแค่สองคน แต่พวกเราก็ไม่อยากเป็นหนึ่งในสองคนนั้น”ทุกคนหันมองคิมหันต์ตาเป็นประกาย ไม่เว้นแม้แต่โรม มินนี่รู้สึกถึงวิกฤตจึงขยับไปยืนเบียดใกล้ๆ แกล้งให้ไหล่กระทบกันเบาๆแบบไม่ตั้งใจเพื่อแสดงตัวตน เอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงไพเราะ“คิมเก่งมาก ถ้าสอนให้พวกเราได้จะต้องดีมากแน่ สองเทปที่ผ่านมาคะแนนสูงกว่าพวกเราทุกครั้ง”“ใช่ ดาด้า กับน้ำปิงก็บอกผมเหมือนกันว่าเพ

ระบบแตกตื่นจนแทบควบคุมพลังงานไม่อยู่ แม้แต่ตอนที่มันสำรวจพบองศาที่ชะตาดีที่สุดก็ไม่แข็งแกร่งทรงพลังขนาดนี้ ระบบไม่ใช่มนุษย์มันจึงไม่สามารถตกใจได้ แต่พลังงานของมันปั่นป่วนผันผวนได้จนส่งผลไปถึงโฮสต์ที่มันฝังตัวอยู่ มินนี่กำลังทำตัวน่ารักในกลุ่มหนุ่มสาวสิบคน ดูดซับเอาความชื่นชอบและโชคมาอย่างได้ผล พลันนั้นเองก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดราวกับสมองถูกทิ่มแทง เผลอยกสองมือกุมศีรษะจนร้องกรี๊ดแล้วสลบเหมือดทำให้ทุกคนตกใจกันไปหมดคิมหันต์ที่เป็นผู้ใหญ่ในร่างเด็กหนุ่มมีสติดีที่สุด เขาไม่ให้ใครแตะต้องหญิงสาวสุ่มสี่สุ่มห้า สั่งน้ำปิงไปตามผู้ดูแลมาที่ห้องซ้อมพร้อมกับโทรศัพท์เรียกรถพยาบาลอย่างเคร่งเครียด หลังจากนั้นไม่นานผู้ใหญ่หลายคนที่เกี่ยวข้องก็แห่กันมาอย่างตื่นตระหนกไม่ว่าจะเป็นผู้กับกำการแสดง โปรดิวเซอร์ ครู ผู้เขียนบท ขนาดผู้กำกับเวทีก็ยังมานับได้ว่านางเอกเป็นที่ชื่นชอบไม่เบามินนี่สลบไปไม่นาน ฟื้นขึ้นมาเห็นคนเต็มห้องก็กะพริบตางงๆ ใบหน้าของเธอขาวซีด ทุกคนรีบกรูกันเข้าไปถามไถ่อาการ เธออึกอัก ถามระบบที่อ้ำอึ้งไม่แพ้กันสุดท้ายเลยอ้างว่าพลังงานเกิดความผิดพลาดเล็กน้อยไม่มีอะไรมาก หญิงสาวไม่สงสัยแม้แต่น้อย

“ทางรายการเงียบอยู่ทำไมไสหัวออกมา”“แม่ฉันถามว่า ทำไมฉันถึงร้องไห้ตอนดูรายการ ฉันบอกแม่ว่า ฉันเดินเหยียบความใสสะอาดยุติธรรมจนลื่นล้มหัวโน”“พี่สาวฉันถามว่า ทำไมฉันถึงร้องไห้ตอนดูรายการ ฉันบอกพี่สาวว่า ฉันเดินเหยียบความใสสะอาดยุติธรรมจนลื่นล้มหัวแตก”“น้องสาวถามว่า ทำไมฉันถึงร้องไห้ตอนดูรายการ ฉันบอกน้องสาวว่า ฉันเดินเหยียบความใสสะอาดยุติธรรมจนลื่นล้มแขนหัก”“คุณย่าถามว่า ทำไมฉันถึงร้องไห้ตอนดูรายการ ฉันบอกคุณย่าว่า ฉันเดินเหยียบความใสสะอาดยุติธรรมจนลื่นล้มเข่าแตก”“น้องชายฉันถามว่า ทำไมฉันถึงร้องไห้ตอนดูรายการ ฉันบอกน้องชายว่า ฉันเดินเหยียบความใสสะอาด ยุติธรรมจนลื่นล้มขาแพลง”ยิ่งเวลาผ่านไปนานความโกรธเกรี้ยวของแฟนรายการก็ยิ่งหนักขึ้น ข้อความด่าทอลุกลามมีแต่เพิ่มไม่มีลด พวกเขาไม่รู้ว่า เหล่ากรรมการก็กำลังเกิดความสงสัยในตัวเองไม่ต่างกัน แต่ละคนดูการแสดงช่วงของมินนี่ซ้ำไปมาหลายรอบแล้วก็แทบจะแทรกแผ่นดินหนีด้วยความอับอาย เมื่อได้ยินเสียงตัวเองชื่นชมราวกับได้พบเพชรเม็ดงาม แต่พอถามตัวเองว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนนั้น พวกเขาก็ตอบได้ได้ชัด ความทรงจำสับสนจำได้เพียงความประทับใจในตัวหญิงสาว มีเพียงครูก