Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบสามตอนตายที่ถูกตัวร้ายหมายหัว: Capítulo 41 - Capítulo 50

มินนี่ยังไม่ทันมีแผนดีๆจัดการคิมหันต์ก็ได้ข่าวที่ทำให้อิจฉา และโล่งอกไปพร้อมๆกันข่าวหนึ่ง ที่อิจฉาเพราะอยากได้โอกาสแบบนั้นบ้าง ที่โล่งอกก็เพราะเธอจะได้ไม่ต้องวุ่นวายไปหาเรื่องอีกฝ่ายโดยไม่จำเป็น นักแสดงต่างเพศแบบเธอกับเขาความจริงไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกันให้มากความงานของทั้งสองแทบไม่มีโอกาสทับเส้นกัน ที่เธออยากกำจัดเขาก็เพื่อความก้าวหน้าที่จะได้จากเวทีนี้ แต่ถ้าไม่ต้องลงมือเองก็จะดีกว่ามาก“ครูว่าผมจะทำได้หรือครับ?”คิมหันต์ถามอย่างเขินอาย ฉากหน้าของศิลปินหน้าใหม่ไร้ผลงาน อายุก็ยังน้อยไม่แสดงด้านไร้เดียงสาออกมาสักหน่อยก็คงแปลก ทว่าไส้ในที่เป็นวิญญาณของคนอายุสามสิบห้ากลับคลิกลิ้นอย่างเหยียดหยาม ก็แค่ไปทดสอบบทนักแสดงชายรับเชิญที่มีซีนอารมณ์เยอะหน่อยถ้าเป็นเขาในโลกก่อนไม่มีทางเหลือบตาไปแลแม้แต่แวบเดียว แต่จนใจที่พอย้ายโลกมาอดีตราชาภาพยนตร์ผู้จู้จี้จุกจิกในการเลือกบทก็ไม่มีทางเลือกเหลืออยู่มากนัก การมาจมอยู่ในรายการวาไรตี้เฟ้นหาดาราหน้าใหม่ไปวันๆมันน่าเบื่อมาก ถ้าไม่มีน้ำปิงกับดาด้าอยู่บนเพื่อนคอยหาเรื่องตลกๆมาเล่าให้ฟัง หรือเป็นตัวตลกเสียเองคงแย่หนักกว่านี้“บอกตามตรงนะคิมหันต์ ครูเห็นก

“คิม” มินนี่ยกมือโบกทักทายอย่างร่าเริง ดวงตาคู่สวยเป็นประกายระยิบระยับ ทั่วทั้งร่างเปล่งเสน่ห์ของสาวงามที่เห็นแล้วก็อยากมองซ้ำไม่รู้เบื่อคิมหันต์เดาะลิ้นในใจ ถ้าไม่รู้ว่าเธอเป็นนางเอกตัวปัญหาในนิยายผู้ชายอย่างเขาก็คงตาพร่าไปเหมือนกัน ไม่มีใครใจแข็งกับของสวยของงามได้ลงคอหรอก“มินนี่” ชายหนุ่มทักตอบ ยิ้มอย่างสงวนท่าที“ได้ยินว่าคิมจะออกจากการแข่งขันกลางคันเพราะครูเกดแนะนำให้ไปลองทดสอบบทมินนี่เลยว่าออกมาส่ง น่าอิจฉาคนเก่งจังน้า...” เธอทอดเสียงหยอกล้อ“ดังแล้วก็อย่าลืมกันล่ะ”“ก็แค่ทดสอบบทมั้ยเองน่า รีบมาพูดเรื่องดังไม่ดังตอนนี้ยังเร็วไปหน่อย”“มินนี่มั่นใจ คิมเก่งขนาดนี้”“ขอบคุณ แต่กว่าจะแสดงได้แบบนี้ผมฝึกฝนมานานมาก ฝึกต่อหน้ากระจกทุกวันจนค่อยๆพัฒนาขึ้น ไม่เหมือนคุณ ฝีมือการแสดงพัฒนาแบบก้าวกระโดด สมกับคำว่าผ่านไปสามวันคนเราต้องมองกันใหม่”รอยยิ้มสดใสเจื่อนลงเล็กน้อย ดวงตามีแววร้อนตัววาบผ่าน แต่เจ้าตัวรีบฝืนกดไว้ เพิ่มความสดใสลงไปในรอยยิ้มจนเจิดจ้ากว่าเดิม เสียงหัวเราะคิกยิ่งพาให้คนฟังอดใจละลายไม่ได้ นี่มันสุดยอดนางเอกจริงๆ“คิมคงแปลกใจสินะ เทปแรกมินนี่ประหม่า ตื่นเต้นจนลืมบท ยังดีที่ไม

“วันนี้ก็พักผ่อนดีๆ พรุ่งนี้ฝ่ายนั้นน่าจะส่งบทมาให้ดู เท่าที่ผมฟังมาคร่าวๆการแสดงค่อนข้างยากคุณก็อย่าคาดหวังเยอะ เรายังเป็นมือใหม่ถ้าพลาดก็ถือว่าได้ลองแล้วกัน”ขุนเขาพูดเสียงดังออกมาจากครัว เขากำลังล้างผลไม้ที่ซื้อมาเองใส่จาน ความจริงควรเป็นหน้าที่แป้ง แต่เจ้าตัวขอลาไปทำธุระ ทางนี้เห็นไม่มีอะไรจึงปล่อยไป“ไม่พลาดหรอกน่า คุณวางใจเถอะ”ขุนเขาวางจานผลไม้บนโต๊ะใกล้ๆศิลปินที่นอนเอกเขนกอย่างเกียจคร้านของตัวเองแล้วถอยไปนั่งลงที่โซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้าม ไม่เคยเห็นเด็กหนุ่มอายุเพิ่งยี่สิบที่ไหนทำตัวเอื่อยเฉื่อยเหมือนคนแก่วัยเกษียณแบบนี้มาก่อนทั้งตัวคนแผ่ออร่าฉันขี้เกียจ ฉันจะนอน แถมยังทำจริงอีกต่างหาก ถ้าตรงไหนนอนลงไปได้ คิมหันต์ไม่เคยเสียเวลานั่งแม้แต่นาทีเดียว“มองคุณแล้วผมไม่รู้ควรดีใจ หรือเสียใจ ศิลปินที่ตัวเองดูแลเป็นแบบนี้” ชายหนุ่มบ่น“แบบไหนเหรอ?” คิมหันต์ถามแล้วเดาต่ออย่างขอไปที“มั่นใจเกินไป?”“ไม่ใช่ ถ้าคุณไม่ผิดหวังจนเกินไปตอนพลาด จะมั่นใจสักหน่อยก็ไม่มีอะไรเสียหาย ที่ผมพูดนั่นหมายถึงความเป็นเด็กดี รู้ความเกินวัยของคุณต่างหาก เด็กหนุ่มอายุยี่สิบควรดื้อรั้น เต็มไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้ ท

“จะว่าผมเป็นผู้ช่วยก็ไม่ค่อยเต็มปาก เรียกว่าอยู่เป็นเพื่อนข้างๆคอยกันซีนคนอื่นเข้ามายุ่งจะถูกกว่า ผู้ช่วยจริงๆที่คอยวิ่งซื้อของ ยกของ รวบรวมข้อมูลบางเรื่อง หรือถ่ายรูปโปรโมทในโซเชียลมีต่างหากสองคน แล้วหนึ่งในนั้นก็คือมินนี่ ซึ่งตอนนั้นเธอชื่อชมพู่ มาจากต่างจังหวัด มาเป็นผู้ช่วยอยู่ครึ่งปี ก่อนที่ทุกอย่างจะแปลกไปหมด”“แปลกยังไง?”“เริ่มจากเรื่องลำดับเวลา คือยังงี้นะ ผมช่วยดูแลองศาตั้งแต่เขาเข้าวงการตอนอายุยี่สิบ ตอนนั้นผมสิบแปดเอง ช่วยเขาไป เรียนไป จนกระทั่งเมื่อสองปีก่อนเขาก็ได้รับรางวัลราชาภาพยนตร์ ทำให้งานหลายอย่างยุ่งมากเราเลยรับผู้ช่วยคนใหม่มาเพิ่ม หกเดือนก่อนหน้ารับเพิ่มมาอีกคน ก็ชมพู่นี่แหละ เป็นคนทำงานดี ฝันอยากเป็นผู้จัดการดารามือทอง ผมเป็นคนไม่มีความฝัน เลยชอบที่จะส่งเสริมคนประเภทที่ฝันเก่ง” เขาเสียดสีกลั้วหัวเราะเยาะตัวเองขึ้นมาระหว่างที่พูดประโยคนี้“พอรู้ความฝันของเธอ ตอนว่างๆไม่มีอะไรทำ ผมเลยให้ไปอยู่ข้างๆผู้จัดการส่วนตัวขององศา จะได้เรียนรู้มากหน่อย แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆองศาก็ไล่เธอออก งงกันไปหมด ผมถามเขาก็ไม่ยอมบอก ถามเธอก็เอาแต่ร้องไห้เลยให้เธอหลบหน้าอยู่แต่ในห้องไปก่อน

“มาเป็นน้องชายแท้ๆของผมเถอะ”ขุนเขาหัวเราะร่วนอย่างชอบอกชอบใจ ไม่รู้สึกว่าแปลกสักนิดที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำตัวไม่เป็นสุภาพบุรุษจนพูดออกมาเต็มปากเต็มคำว่าอยากรังแกผู้หญิง ไม่ชอบก็พูดตรงๆไปเลยว่าไม่ชอบ โอเค๊“ไม่ล่ะ” ชายหนุ่มปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย“คุณรังเกียจว่าผมจนรึเปล่า?”“ผมจนกว่าคุณอีก แต่ผมขี้เกียจมีญาติ”คนฟังทำตาโตแล้วหัวเราะลั่น หัวเราะจนตัวงอ “เหตุผลอะไรของคุณเนี่ย ฮ่าๆๆ”“เด็กกำพร้าก็มีข้อดีของเด็กกำพร้า มีญาติก็ต้องมีเรื่องวุ่นวาย ไม่มีญาติสบายจะตาย อยากขี้เกียจแค่ไหนก็ขี้เกียจแค่นั้น ไม่มีใครมาวุ่นวายกับเรา ไม่ต้องกลัวว่าตัวเองไปทำอะไรไม่เข้าท่าแล้วคนอื่นจะมาพลอยขายขี้หน้าไปด้วย”“คุณนี่น้า...”“ผมยังติดใจเรื่องนึง ไม่รู้ถามแล้วจะดูละลาบละล้วงเกินไปรึเปล่า”“ถามมาเถอะ ถ้าตอบได้ผมจะตอบ แต่ถ้าตอบไม่ได้ผมจะบอกตรงๆ”“ก็ได้ ถ้าตอบไม่ได้เราก็ข้ามไปแล้วกัน เรื่องความแปลกของชมพู่ที่ผมพูดกับคุณ ความจริงไม่ใช่แค่เรื่องที่เธอเปลี่ยนสายงาน แต่ผมหมายถึงเรื่องรักๆใคร่ๆของเธอกับองศาต่างหาก อยู่มาหกเดือนไม่มีทีท่า แต่หันหลังกลับมาอ้าว รักกัน นิยายยังไม่กล้าเขียนขนาดนี้เลยคุณ” เอาเถอะ ถึงนี่จะ