All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบสามตอนตายที่ถูกตัวร้ายหมายหัว: Chapter 81 - Chapter 90

คิมหันต์จุ๊บไปอีกที “ไปเถอะ”“ตื๊อจริง” เสียงบ่นอ่อนลงอีกสามระดับคิมหันต์กลั้นขำ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ตั้งใจจะจูบเบาๆอีกทีแต่หนนี้กลับถูกอีกฝ่ายขยับตามติดริมฝีปากถูกขบกัดเบาๆก่อนที่ปลายลิ้นจะปัดผ่านอย่างนุ่มนวลราวจะปลอบประโลมความเจ็บแปลบนั้นคิมหันต์เลิกหนี เอียงหน้าน้อยๆ เผยอปากจูบตอบอย่างกระตือรือร้น กระชับแขนที่โอบรอบคอของอีกฝ่ายให้แน่นขึ้น หลับตาลงขณะที่ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดพัวพัน ความรู้สึกวาบหวามแล่นวาบจากกระดูกสันหลังถึงก้มกบ ยิ่งรู้สึกถึงท่อนลำที่สงบอยู่ๆเริ่มแข็งขึงขึ้นใต้ก้นจนสัมผัสได้ชัดเจนก็ยิ่งตื่นต้นจนขยับส่ายๆบดๆอย่างเผลอไผลหูแว่วเสียงหายใจแรง ขณะที่ตัวเองก็เผลอครางอู้อี้ออกมาอย่างระบายอารมณ์ที่คุกรุ่นจนแทบจะลุกโพลงพวกเขาจูบกันจนแทบหมดผมหายใจจึงผละออก น้ำลายที่กลืนไม่ทันเชื่อมโยงเป็นสายใยบางๆขาดออกเสียงเดียวที่เหลืออยู่คือเสียงหอบกระชั้นเพื่อสูบออกซิเจนที่แทบขาดหายเข้าปอดอย่างลโมบ“กลับกันเถอะครับ ผมไม่ไหวแล้ว” เขากระซิบเขตคามไม่ตอบ แต่หันไปกดตัวเลขชุดนึงลงบนวัตถุสีดำที่ตั้งอยู่ด้านในของโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว“นั่นอะไร?”“เครื่องล็อคลิฟท์ หมายเลขชุดนี้คือคำสั่งปิดลิฟท์

“แว่บออกมากินข้าวสักมื้อเถอะ แม่กับพ่อฉันก็รอที่จะเจอเธอเหมือนกัน”คิมหันต์เริ่มรู้สึกว่าให้ผู้ใหญ่รอก็ดูไม่ดี แต่ก็ยังบ่ายเบี่ยงแบบกลัวๆกล้าๆ “ผมยังไม่ได้เตรียมตัวเลย เรื่องของขวัญ...”“เธอไม่ต้องสนใจเรื่องของขวัญ ฉันเตรียมไว้แล้ว แม่ฉันชอบอะไร ฉันต้องรู้ดีที่สุดอยู่แล้ว จะให้เธอมานั่งปวดหัวกับเรื่องเล็กๆน้อยๆพวกนี้ไปทำไมกัน เธอแค่แต่งตัวรอฉันมารับก็พอ”“อาหารมื้อไหนครับ?”“ต้องมื้อเย็นอยู่แล้ว วันเกิดพวกเราไม่จัดงาน กินอาหารในครอบครัวไม่กี่คน ล้วนมีแต่คนกันเองในครอบครัว เธอไม่ต้องกังวลไปหรอก ไม่มีใครกล้าทำให้เธอไม่พอใจแน่ เรื่องนี้ฉับรับรองได้”“ถ้าเป็นอาหารค่ำคงต้องไปรับที่กองถ่าย เพราะผมต้องไปเข้าร่วมบวงสรวงก่อนถ่ายทำด้วย ถึงจะเป็นบทเล็กๆถ่ายแค่ไม่กี่ฉาก แต่ก็เป็นตัวสำคัญที่ผลักดันโครงเรื่อง ถ้าคุณไปกองถ่ายความสัมพันธ์ของเรา...”“เธอนี่คิดมากจริง ไม่มีใครกล้าถ่ายรูปฉัน ยิ่งไม่กล้าเขียนถึงฉัน”“แล้วผมล่ะ?”“ถ้าฉันสั่งห้ามเขียนก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องเรื่องส่วนตัวของเธอ”“เป็นคนมีอำนาจนี่ดีจริงๆเลย”“รู้สึกถึงความโชคดีของตัวเองรึยัง?”“รู้แล้ว”“จะดื้อกับฉันอีกมั้ย?”“ไม่ดื้อแล้วครับ”

เขตคามไม่เพียงใจกว้าง แต่นี่คือการตระเตรียมอนาคตไว้ให้คิมหันต์อย่างพร้อมพรัก เขาไม่คิดว่าตัวเองจะตายไว แต่ถ้าเกิดอะไรที่ไม่คาดคิดขึ้นกะทันหัน สิ่งที่มอบให้เหล่านั้นก็จะเป็นเครื่องรับประกันความเป็นอยู่ของคิมหันต์อย่างไม่ขาดตกนี่คือความเอาใจใส่ที่เหนือคาดของชายหนุ่มไปไกล ทว่าเขตคามก็ไม่ตั้งใจจะบอกให้รู้อยู่แล้ววันรุ่งขึ้นเขตคามสั่งงานผู้ช่วยผ่านการประชุมแบบออนไลน์ช่วงสั้นๆ จากนั้นโอ้เอ้รอจนสายถึงได้ไปส่งคิมหันต์ที่กองถ่ายการปรากฏตัวอย่างผ่าเผยของท่านประธานทำเอาทั้งกองโกลาหลไปยกหนึ่ง ผู้กำกับภาพยนตร์ กับโปรดิวเซอร์ที่กำลังคุยกันอย่างเคร่งเครียดรีบวิ่งออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้นเขตคามพยักหน้ารับการทักทายอย่างพินอบพิเทาของคนทั้งสองนิ่งๆ เอ่ยตัดบทคำพูดยืดยาวของทั้งสองคนที่ผลัดกันพูดไม่จบไม่สิ้นว่า เขาเพียงแวะมาส่งคน ทั้งสองเหล่มองศิลปินตัวน้อยที่ยังยืนอยู่ใกล้ๆไม่ทันไปไหน กลอกตาวนหนึ่งรอบก็เข้าใจเรื่องราว กำลังจะประจบประแจง ท่านประธานก็เอ่ยขึ้นมาอีก“ฝากพวกคุณดูแลสอนงานแสดงให้เขาหน่อยแล้วกัน เด็กที่บ้านชอบงานด้านนี้ ผู้ใหญ่แบบพวกเราจะทำอะไรได้ ก็ต้องสนใจสักหน่อย พวกคุณมีเรื่องให้ช่วยก

คิมหันต์ยิ้มอย่างเขินอาย “ผู้กำกับดูแลทุกคนครับ โดยเฉพาะเด็กๆหน้าใหม่ที่ชอบตื่นเวที ตื่นไมค์ ตื่นทุกอย่างง่ายๆเหมือนลูกนกแบบพวกเรา”“เดี๋ยวก็เจอกันจนชินไปเองแหละค่ะ” นักข่าวหญิงพูดติดตลก“ก่อนอื่นต้องยินดีกับคุณด้วยนะคะ แสดงเรื่องแรกก็ได้ร่วมทีมกับผู้กำกับใหญ่ทันที”“ต้องขอบคุณครูเกดครับที่แนะนำให้ผมมาลองทดสอบบทกับผู้กำกับทรงเผ่า ครูเป็นครูของผมตอนที่เข้าร่วมแข่งขันในรายการการแสดงต้องดำเนินต่อไป ถ้าไม่ได้ครูเกดผมก็คงไม่มีโอกาสดีๆแบบนี้” คิมหันต์ตอบกลับอย่างสุภาพ รอยยิ้มเขินอาย ดวงตาเป็นประกายอย่างตื่นเต้นเล็กน้อยดูอย่างไรก็น่าเอ็นดูแบบมือใหม่ทว่าเขากลับให้สัมภาษณ์แบบข้ามดรามา และหลบหลุมพรางไปได้อย่างตลอดรอดฝั่งตั้งแต่ต้นจนจบใช้เวลาไม่นานก็จบสัมภาษณ์ นักข่าวหลายคนแยกย้ายกันไป เหลือทิ้งไว้เพียงนักข่าวสาวที่ถามเป็นคนแรกๆที่ยังคงยืนมองส่งร่างสูงโปร่งจนหายไปในกลุ่มคนเธอยกมือถือขึ้นมากดเข้าแอคหลุม เขียนข้อความหนึ่งโพสต์ลงไปอย่างปราบปลื้ม “วันนี้ลูกชายของแม่ก็ฉลาดเฉลียว และสง่างามมากเหมือนอย่างเคย สู้ๆนะคิมที่รัก”เธอหยุดอ่านความเห็นที่เด้งขึ้นรัวๆ ส่วนใหญ่นอกจากหวีดศิลปินในดวงใจก็ถามหารู

“เขตคามไหน?” ใบบัวขมวดคิ้วผู้จัดการส่วนตัว “คงไม่ใช่เขตคามคนนั้นหรอกนะ จะใหญ่โตเกินไปมั้ย?”“ก็ว่าแบบนั้นแหละค่ะ ใหญ่โตขนาดนั้นมันเหนือจริงเกินไปหน่อย แต่หนูว่าคงใช่แหละ ถ้าไม่ใหญ่โตขนาดนั้นมีหรือที่ผู้กำกับใหญ่ กับโปรดิวเซอร์มือทองของวงการจะอ่อนลงจนแทบจะเอามาพันรอบนิ้วเล่นได้แบบนั้น ต้องใหญ่จริงๆถึงจะคู่ควร”คำพูดนี้ของผู้ช่วยร่างอวบแม้จะฟังดูเกินจริงไปบ้าง แต่ถ้าคิดดูดีๆก็คล้ายจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ถ้าผลประโยชน์ไม่ใหญ่โตกว้างขวางมีหรือที่คนระดับนั้นจะลงมาชายตาแลศิลปินตัวเล็กๆที่ไม่มีผลงานอะไรสักชิ้น ต่อให้ตอนนี้จะตกแฟนคลับมาได้เยอะเพราะกระแส แต่ของแบบนั้นเอามาวัดอะไรได้ที่ไหน คนที่ดังเพราะกระแส ดับเพราะหมดกระแสมีเยอะแยะเหมือนก้อนกรวดที่โรยอยู่ตามท้องถนน ผลงานต่างหากที่จะการันตีความยั่งยืนไม่ว่าทุกคนจะคิดเห็นอย่างไร ใบบัวก็ถือจานผลไม้ ปั้นหน้ายิ้มแย้มไปเคาะประตูห้องพักของคิมหันต์หลังสืบมาได้ว่า ผู้กำกับปล่อยตัวเขาหลังจากถ่ายจบแค่ฉากเดียวเพื่อให้มีเวลาเตรียมตัวไปตามนัดลึกๆในใจหญิงสาวรู้สึกขยะแขยงเล็กน้อย อิจฉาริษยานิดหน่อยเพราะชีวิตในวงการบันเทิงของเธอไม่เคยง่ายดายถึงขนาดนี้มาก่อน เธอ