All Chapters of คุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม: Chapter 21 - Chapter 30

เขาพึมพำเสียงพร่า แววตาคมกริบวาววับไปด้วยความใคร่ เสวียนอู่เร่งจังหวะช่วงล่างรัวแรงจนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วห้องน้ำแคบ ๆ ความเสียวซ่านพุ่งพล่านถึงขีดสุดจนผมตาพร่าขาว ลมหายใจหอบกระเส่าจนแทบขาดใจ วินาทีที่ความกระสันพุ่งทะลุจุดสูงสุด เสวียนอู่ก็กดสะโพกกระแทกเน้นเข้ามาลึกที่สุดเท่าที่เคยทำมา"อ๊างงงงงง! / ซี้ดดดด... ออกแล้ว!"ร่างแกร่งสั่นกระตุกอย่างแรงพร้อมกับฉีดพ่นน้ำรักอุ่นร้อนเข้าสู่ภายในตัวผมอย่างมหาศาล ผมรู้สึกได้ถึงแรงฉีดพรวด ๆ ที่ทะลักเข้ามาจนล้นปรี่ เสวียนอู่ยังคงแช่ลำเอ็นร้อนฉ่าไว้ข้างในและกระแทกย้ำรีดเค้นทุกหยาดหยดจนกระทั่งมันเอ่อล้นรินไหลออกมาตามง่ามขา ผสมปนเปไปกับสายน้ำที่รินรดลงมาเขาวางตัวผมลงให้เท้าแตะพื้นปูนที่เปียกโชก แต่เข่าผมกลับทรุดฮวบจนเขาต้องรีบคว้ารั้งเอวไว้ วินาทีที่เขาค่อยๆ ถอนแก่นกายใหญ่ออกมา น้ำรักสีขาวขุ่นผสมน้ำสบู่จางๆ ก็ทะลักพรวดออกมาจากรูรักที่ยังอ้าค้างอยู่อย่างห้ามไม่ได้ มันไหลเยิ้มหยดลงพื้นเป็นสายดูน่าอายและลามกเกินกว่าจะพรรณนา เสวียนอู่ก้มลงมองผลงานของตัวเองที่ล้นทะลักออกมาปิดทางรักนั้นอย่างพึงพอใจ ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากผมเบาๆ ทิ

ผมไม่รอช้าก้มลงใช้ริมฝีปากอุ่นร้อนครอบครองความแข็งขึงนั้นอย่างแสนรัก สลับกับเงยหน้าส่งสายตาฉ่ำน้ำเชิญชวนให้เขารังแกผมในห้องวีไอพีที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวกามและความมึนเมาที่ไม่มีวันสิ้นสุดผมที่เมามายจนสติหลุดกระเจิงกลับกลายเป็นฝ่ายควบคุมเกมแทน ความร้อนรุ่มจากฤทธิ์เหล้าทำให้ผมรุกรานร่างสูงใหญ่ตรงหน้าอย่างไม่ลดละ ผมกดไหล่เสวียนอู่ให้นั่งพิงพนักโซฟา ก่อนจะคุกเข่าลงระหว่างขาแกร่งที่แยกออก สองมือลูบไล้ไปตามมัดกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวย ก่อนจะก้มลงใช้ลิ้นอุ่นร้อนเลียไล้ความแข็งขึงที่สั่นระริกอยู่เบื้องหน้า"อื้ม... คุณนักเลง.. ดุ้นหย่าย"ผมครางพึมพำชิดยอดหยักที่ชุ่มฉ่ำ สลับกับใช้ปากครอบครองส่วนหัวที่บานราเข้ม ดูดดึงเน้นย้ำจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบก้องห้องวีไอพี ลิ้นของผมกวาดเลียไปตามเส้นเลือดที่ปูดโปนอย่างหลงใหล จนคนตัวสูงต้องเชิดหน้าครางซี้ดมือหนาขยุ่มเส้นผมที่ฟูฟ่องของผมไว้แน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านผมผละออกมามองผลงานที่ฉ่ำวาวด้วยน้ำลาย ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วจัดการถอดกางเกงตัวเองออกจนพ้นทาง ผมปีนขึ้นไปนั่งคร่อมตักเขา หันหน้าเข้าหาใบหน้าคมกริบที่กำลังมองมาด้วยแววตากระหาย สองมือผมยันแผงอกเ

ผมสะบัดหัวไล่ความคิดถึงไอ้มาเฟียนั่นออกไปจากสมองมองดูแขนที่บาดเจ็บของชายตรงหน้าแล้วก็นึกสงสารจับใจ หากปล่อยไปเขาก็คงกินข้าวลำบากแน่ๆ สุดท้ายผมเลยอาสาพาเขาไปที่ศูนย์อาหารเพื่อช่วยเหลือให้ถึงที่สุด และพระเจ้า... พอเห็นเขาพยายามจะใช้ช้อนซ้ายที่หักเหผิดทิศผิดทางตักข้าวต้มเข้าปากแบบเก้ ๆ กัง ๆ จนน้ำซุปหกเลอะเทอะขอบชาม ผมก็ทนดูไม่ได้จริงๆ ความรู้สึกเอ็นดูมันค้ำคอจนต้องขยับตัวเข้าหา"มาครับ... ผมช่วยป้อน"ผมเลื่อนเก้าอี้ไปนั่งใกล้ๆ เขามากขึ้น แล้วถือวิสาสะหยิบช้อนจากมือเขามาตักข้าวพอดีคำเป่าจนหายร้อนก่อนจะยื่นไปตรงหน้าเขา"คนที่บ้านคุณไม่มีใครว่างดูแลเหรอครับ ทำอะไรเองคนเดียวน่าจะใช้ชีวิตลำบากเกินไปสำหรับคนเจ็บขนาดนี้"เขานิ่งไปครู่หนึ่งด้วยความประหลาดใจในการกระทำของผม ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาจนเห็นลักยิ้มจางๆ"ผมแยกออกมาอยู่คนเดียวครับ ไม่มีครอบครัว คุณใจดีจัง ผมชื่อคิมนะครับ แล้วคุณ...?""ผมชื่อฟางครับ ไม่ทราบว่าคุณทำงานอะไรครับเนี่ยแขนเจ็บแบบนี้จะทำงานได้เหรอ"ผมแนะนตัวกลับพลางป้อนข้าวเขาไปด้วยความเต็มใจ สายตาจ้องมองที่ริมฝีปากหยักของคนตรงหน้าที่ค่อยๆ อ้าออกรับอาหารอย่างว่าง่ายผมป้อนข้าวเขาไ

ในขณะที่เสวียนอู่สามารถช่วยผมได้ทุกเรื่อง แต่ผมกลับช่วยอะไรมาเฟียคนนี้ไม่ได้เลยแม้แต่อย่างเดียว ความรู้สึกที่ปนเปไปกับความคิดบ้าๆ นี้มันกำลังกัดกินใจจนรับมือไม่ถูกย้อนกลับไปจุดเริ่มต้น เราเจอกันเพียงเพราะความมักง่ายของเขาที่บังอาจมาจอดรถขวางหน้าบ้านของผม และเป็นเพราะความขี้ขลาดตาขาวของผมเองที่ยอมปล่อยให้ปีศาจอย่างเขาชักจูงไปหลงระเริงรสกาม พาไปในที่ที่ไม่ควรไป ยอมให้เขาหยิบยื่นบทบาทที่ผมไม่เคยทำ จนกระทั่งมันเลยเถิดไปถึงขั้นความสัมพันธ์มันลึกซึ้งมากขึ้นตั้งแต่เบาะหลังรถที่หน้าบ้านลากยาวมาจนถึงเตียงนอนในบ้านหลังนี้ ทั้งที่ไม่มีสถานะที่ชัดเจนมารองรับเราปล่อยให้ตัวตนของกันและกันแทรกซึมเข้าสู่อีกคนจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตและตอนนี้มันกำลังจะกลายเป็นอะไรสักอย่างที่อึดอัดอัดอั้นเป็นความสัมพันธ์ที่หาคำตอบไม่ได้เลยสักนิดหมั่บ!ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตั้งตัวหรือขยับหนี มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของผมอย่างแรงก่อนจะกระชากเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วปึ้ก!อึ้ก!!แรงเหวี่ยงนั้นทำให้หน้าของผมกระแทกเข้ากับแผงอกแกร่งดั่งกำแพงหิน กลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ผมเคยชินบัดนี้ถูกกลบด้วยกลิ่นอายความโกรธเกรี้ยวที่รุนแ

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...สองชั่วโมงผ่านไป...เข็มนาฬิกาบนผนังเดินไปอย่างเชื่องช้าในความสลัว แต่ละวินาทีที่ผ่านไปมันช่างหนักอึ้งและยาวนานเหลือเกิน ความเงียบเชียบเข้าปกคลุมบ้านหลังเล็กจนใจคอไม่ดีกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของมาเฟียที่เคยติดอยู่ตามโซฟาและปลอกหมอนเริ่มเจือจางลงไปพร้อมกับลมหายใจที่เริ่มติดขัดของผม ผมเดินวนไปวนมาในห้อง สายตาคอยแต่จะเหลือบมองไปที่บานหน้าต่างนึกว่าจะเห็นแสงไฟหน้ารถส่องพาดผ่านประตูเหล็กเข้ามาเหมือนทุกที หรืออย่างน้อยเขาก็ควรจะกลับมาวนรถประชดประชันส่งเสียงเครื่องยนต์กวนประสาทตามนิสัยเดิมที่ชอบทำแต่นี่กลับเงียบกริบ...เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นผิดจังหวะ รถสปอร์ตคันนั้นไม่กลับมาจอดที่เดิมอีกผมทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเก่าที่เพิ่งถูกเขาถีบจนเบี้ยวเอียงระหว่างการปะทะอารมณ์เมื่อครู่ ความเครียดเริ่มกัดกินหัวใจจนรู้สึกคลื่นไส้ผมเพิ่งไล่เขาไป...กล้าไล่มาเฟียขี้โมโหผู้ทรงอิทธิพลไปอย่างไม่ไว้หน้าเพียงเพราะอารมณ์โกรธที่ระเบิดออกมา แต่พอเขาหายไปจริงๆ โดยไม่แม้แต่จะปริปากด่ากลับสักคำ แววตาเจ็บปวดสุดท้ายของเสวียนอู่มันกลับฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำ มันทำให้ผมรู้สึกเคว้งคว้างจนทำ