All Chapters of คุณมาเฟียครับอย่าจอดรถขวางหน้าบ้านผมได้ไหม: Chapter 1 - Chapter 10

ทุ่มเศษ...เคยเจอไหมปัญหาที่จอดรถของคนที่มีบ้านโบราณย่านการค้าเก่าติดถนนแล้วชอบมีรถมาจอดแช่หน้าบ้านที่ไม่ได้ทำอาชีพค้าขายเหมือนบ้านอื่นไหมที่บ่นมาบ้านผมเองแหละไม่รู้เป็นอะไรจะมีรถคันนึงมาจอดเหมือนซื้อที่หน้าบ้านผมไว้จอดรถตัวเอง แต่อย่าคิดว่ามันธรรมดาเคลียกันได้ทั้งๆ ที่เจอเจ้าของรถตลอดเพราะ…ผมเดินเอื่อยๆ กลับบ้านตามทางเดินตึกแถวเก่าในย่านที่เต็มไปด้วยพวกนักเลงและมาเฟียจีนแสงไฟข้างทางสลัวจนมองแทบไม่เห็นทาง แต่เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์สีดำแบรนด์ดังจากประเทศจีนที่จอดอยู่ข้างหน้ากลับดึงดูดสายตาของผมให้มองโดยไม่ได้ตั้งใจไม่ตั้งใจได้ไงนั่นหน้าบ้านกู~นึกสภาพบ้านติดถนนตึกพานิชย์สองชั้นหน้ากว้างสี่เมตรใช้ผนังบ้านซ้ายขวาร่วมกับชาวบ้านชาวช่องตามแบบฉบับโบราณกาลโน่นเมื่อตอนสมัยเก่า มันไม่มีใครจอดรถหน้าบ้านตัวเองสักเท่าไหร่เพราะมันบังหน้าร้านคนส่วนใหญ่แถวนี้ก็ไปจอดในที่ทางรัฐจัดไว้ให้กันทั้งนั้นมีก็แต่บ้านผมเนี่ยแหละที่ไม่ใช้รถเพราะขี้เกียจหาที่จออดรถอุตส่าหาที่ทำงานใกล้บ้านกิโลเดียวเดินไปได้ก็ยังจะมีพวกมักง่ายมาจอดหน้าบ้านอีกไม่รู้ไปไงมาไงจุ่มเจอตัวซุปเปอร์ซีเครทที่ได้ยินมาว่าเจ้าของรถเป็นพ

รถคันหรูอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งเฉิน เสวียนอู่พ่อค้าขายเหล้าและรถนำเข้าจากจีนนั่งพิงเบาะหลังด้วยท่าทางหงุดหงิด เลือดสีแดงสดไหลซึมจากแผลที่หัวลงมาอาบแก้มขาวจัดจนดูน่ากลัวทั้งที่เป็นคนมีตังจะนั่งชี้นิ้วสั่งลูกน้องก็ยังได้แต่ความเลือดร้อนที่ชอบลงมือจัดการกับคู่อริด้วยตัวเองยังคงเดิมไม่ว่าจะตอนอายุยี่สิบหรือตอนนี้ชาวจีนหัวร้อนที่ชื่อ"เฉิน เสวียนอู่" ก็ยังคงนำหน้าลูกน้องเสมอ"เฮียเสวียนขาเจ็บมากไหมเนี่ยดูสิหน้าหล่อๆ แหกหมดเลย ให้หนูช่วยไหมคะ""หน้าอย่างลื้อเนี่ยนะทำอะไรเป็นนอกจากร่อนใส่คนนั้นทีคนนี้ทีออกไปห่างๆ เลยไป!"หญิงสาวข้างกายพยายามเบียดกายเข้าหาพลางซบหน้าลงบนลาดไหล่กว้าง มือเรียวเอื้อมลงต่ำไล้ไปมาบนท่อนขาแกร่งใต้เนื้อผ้ายีนส์ราคาแพงหมายจะปลดกางเกงของชายหนุ่มเพื่อปรนเปรอให้ปึ้กกก!"ออกไป!"เสวียนอู่ยกกำปั้นทุบหน้าคอนโซลรถเสียงดังลั่นตวาดเสียงกร้าวแววตาดุจเสือร้ายตวัดมองจนหญิงสาวเธอสะดุ้งสุดตัว"บอกให้ออกไปไงวะ! กูกำลังหงุดหงิดอยากตายมั้ยห๊า!"เธอรีบคว้ากระเป๋าแล้วก้าวลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว มาเฟียสบถเบาๆ ในลำคอพลางหลับตาลงนิ่งเพื่อระงับอารมณ์ที่คุกรุ่

สายตาคมปรายมองสำรวจริ้วรอยความประหม่าที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้าจืดชืดอย่างพิจารณาปากเล็กๆ พ่นคำถามกวนตีนด้วยใบหน้าน่ารักอย่างเป็นธรรมชาติ ทำเอาจังหวะหายใจของคนฟังสะดุดไปชั่วครู่ ก่อนที่มือหนาจะออกแรงดันร่างเล็กให้ลุกออกไปจากตักแกร่งตัดรำคาญ"เข้าบ้านไปซะ"มาเฟียตาตี่พูดเสียงเบาไม่ดุดันเหมือนตอนไล่สาวลงจากรถ แววตาแข็งกร้าวอ่อนแสงลงทว่าดุร้ายไม่เปลี่ยนคุณนักเลงหันหน้าไปอีกทางสบถออกมาเบาๆ"..อยากเย็ดเว้ย”"..เมื่อกี้ว่าไงนะครับ อะไรเล็ด?"ผมขมวดคิ้วถามกลับด้วยความสงสัย ใจหนึ่งก็แอบคาดหวังว่าเฮียแกคงจะซึ้งน้ำใจจนหลุดคำขอบคุณออกมาแต่ดันพูดเบาไปหน่อย ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขอบกระจกอีกนิดเพื่อเงี่ยหูฟังดวงตาเรียวรีตี๋จ๋าตวัดหันมามองนิ่งที่ตาโตๆ ของคนไทยแท้อย่างผม เขานิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนที่ปากหยักทรงเสน่ห์นั่นจะขยับน้อยๆ บรรจงเน้นคำช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำออกมาอย่างไพเราะเสนาะหูว่า"ค ว ย"จ้ะ~ แจกกล้วยอีกล่ะ ผมยืนอึ้งกะพริบตาปริบๆ มองไอ้คนป่าเถื่อนที่ด่าเสร็จก็หลับตาหนีกันหน้าตาเฉย ถ้าไม่ได้ยินว่าชื่อเสวียนอู่อะไรนั่นนะ ผมจะเปลี่ยนชื่อเล่นให้เฮียแกใหม่ว่า‘เฮียกล้วย’คนอะไรปากเสียแบบนันสต๊อปจริงๆ"แ

ขอรีเพลย์กลับไปก่อนหน้านี้แล้วไม่ถามได้ไหมว่าไปเจออะไรมาถึงมานอนบนรถ... ผมโอดครวญในใจพลางอยากจะขยี้หัวตัวเองแรงๆ ถ้าผมรู้ว่าคำถามตามประสาคนเซ่อในวันนั้นจะเปลี่ยนชีวิตผมไปไกลขนาดนี้ ผมคงเลือกปิดปากเงียบแล้วปล่อยให้เฮียแกชักว่าวโชว์ให้หูดับไปเลยยังจะดีกว่า นับตั้งแต่วันนั้น ชีวิตที่เคยสงบสุขของผมก็หายวับไปกับตา มาเฟียเสวียนอู่เข้ามาวุ่นวายในชีวิตแทบทุกวัน และไอ้คำว่า 'รับผิดชอบ' ที่เฮียแกประกาศกร้าวไว้ สรุปสั้นๆ ก็คือการลากผมไปเป็น 'เมียมาเฟีย' แบบมัดมือชก ...แต่เอาเข้าจริง หน้าที่เมียที่ว่ามันดันดูเหมือนไปเป็น 'ไม้กันหมา' ซะมากกว่า! ผมเพิ่งมารู้ความจริงที่น่าปวดหัวยิ่งกว่าเดิม ว่าเหตุผลที่มาเฟียความกวนตีนระดับสิบต้องมานอนระเนระนาดอยู่หน้าบ้านคนอื่น เพราะแกดันติดหล่มความสัมพันธ์ที่ตัดไม่ขาด ถูกเพื่อนสนิทกับแฟนหนุ่มหักหลังนี่มันพลอตน้ำเน่านะแต่ก็โดดเข้ามาเล่นบทนี้ ในโลกของสีเทาธุรกิจที่ทำร่วมกันมันค้ำคอไหนจะความลับเบื้องลึกเบื้องหลังที่พันกันยุ่งเหยิงราวกับสายไฟประเทศไทย ทำให้แกตัดขาดจากพวกนั้นไม่ได้ การต้องอยู่แบบคาราคาซังเห็นหน้ากันทุกวันในที่ทำงานคงพะอืดพะอมเกินกว่าจะกลับไ

"เฮียเสวียน คิดถึงจังเลยค่ะ... อุ๊ย พาใครมาด้วย น่ารักเชียว หลานเหรอคะแต่ตาโตจัง"สาวสวยในชุดรัดรูปเดินนวยนาดเข้ามาทักทายด้วยจริตจะก้าน แววตาที่เธอมองผมมันเต็มไปด้วยความเอ็นดูปนสงสัย ซึ่งผมก็ได้แต่ทำหน้าไม่ถูกเพราะสถานะตอนนี้มันน่าปวดหัว แต่คนข้างตัวกลับตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิททว่าชัดเจน"เมีย""อู้ยยย"เสียงอุทานอย่างตกใจของหญิงสาวดังขึ้นพร้อมกับอาการตาโตพอกันกับผมที่เผลอหลุดเสียงห๊ะออกมา คำว่าเมียพูดออกมาได้หน้าตาเฉยทั้งที่เพิ่งลากผมออกมาจากบ้านแท้ๆ"ทำไม สงสัยอะไร อีนี่อายุสามสิบแล้ว แค่หน้าเด็กกับขาสั้น"ใครถามมัน จะอวดอายุทำบ้าอะไรทำไมต้องภูมิใจที่มีเมียแก่ด้วยคุณนักเลงหันไปตอกกลับหญิงสาวหน้าตาย แถมยังไม่ลืมหันมาเหน็บเรื่องสรีระของผมให้เจ็บใจเล่นอีก หน้าผมมันอาจจะดูเด็กจริงอันนี้ยอมรับ แต่ขาสั้นเนี่ยมันเกี่ยวอะไรกับอายุสามสิบ อีมาเฟียขี้บูลลี่!!"29..."ผมรีบแย้งเสียงเบาหวิวเพื่อกู้คืนอายุจริงที่หายไปตั้งหนึ่งปี แต่คนตัวโตกลับถลึงตาใส่พร้อมสวนกลับทันควัน"เออ ปีหน้าก็สามสิบไง!"ไอ้...บ้านี่! ผมด่าเขาลั่นอยู่ในใจจนหน้าสั่น นอกจากจะมโนชื่อให้ใหม่แล้วยังจะมาปัดเศษอายุผมขึ้นเป็น