Todos los capítulos de 1985 ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายบู๊ในวันสิ้นโลก: Capítulo 61 - Capítulo 70

บทที่ 28 เติมกำลังใจ (2)ในขณะที่ทุกคนกำลังมีความสุขกับการกินอาหารมื้อใหญ่ ที่มุมอับของคอกหมู เหรินเจี๋ยและหลินอีนั่งขดตัวอยู่กับถ้วยที่มีเพียงน้ำซุปก้นหม้อและเศษผักเหี่ยว ๆ เพียงไม่กี่ชิ้นทั้งสองมองดูงานเลี้ยงที่หรูหรานั้นด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความอิจฉาริษยาถูกความหิวโหยและความหนาวเหน็บกัดกินจนด้านชา พวกเขาได้แต่ก้มหน้าก้มตาซดน้ำซุปร้อน ๆ ในถ้วยเพื่อประทังชีวิตไปวัน ๆ หลังจากถูกจัดการด้วยมาตรการขั้นเด็ดขาดนี้ หลินอีกับเหรินเจี๋ยก็เข็ดหลาบกับพฤติกรรมชั่วร้ายของตัวเอง พวกเขาสำนึกแล้วว่าการเป็นศัตรูกับไป๋ซูเฉียวและหลี่ลู่เฟิงนั้นมีราคาที่ต้องจ่ายสูงลิ่วเพียงใดหากย้อนเวลากลับไปได้ พวกเขาจะทำตัวดี ๆ จะไม่คิดคดก่อกบฏเลยแม้แต่วันเดียว แต่ทว่ามาคิดได้เอาป่านนี้ก็คงสายเกินไปแล้วเมื่อพายุหิมะโหมกระหน่ำหนักขึ้น งานเลี้ยงก็เลิกรา ทุกคนแยกย้ายกันกลับไปนอนซุกตัวในผ้าห่มอุ่น ๆ ของตัวเองภายในห้องพักส่วนตัวของหลี่ลู่เฟิงและไป๋ซูเฉียว เครื่องทำความร้อนขนาดพกพาที่ไป๋ซูเฉียวแอบวางไว้มุมห้อง ทำให้อุณหภูมิภายในอบอุ่นขึ้นราวกับฤดูใบไม้ผ

บทที่ 29 รับรู้ร่วมกัน (2)"มิน่าล่ะ...คุณถึงมั่นใจนักหนา ว่าจะสามารถเอาชนะพวกมันได้"“ว่าแต่… ผมยังมีข้อสงสัยอีกเรื่องที่อยากถามคุณ” หลี่ลู่เฟิงถามสิ่งที่เพิ่งนึกขึ้นมาได้“อะไรคะ? ถามมาสิ”“คุณมีพลังวิเศษแบบนี้ได้ยังไงกัน?”“ฉันฝันค่ะ ฝันว่าได้ไปเจอกับเทพเซียนองค์หนึ่ง และเทพเซียนองค์นั้นก็มอบพลังวิเศษนี้ให้กับฉัน พร้อมกับบอกว่า ในอีกไม่ช้าโลกจะถึงคราววิบัติ หน้าที่ของฉันคือ ใช้พลังวิเศษที่ได้รับมาในการช่วยชีวิตผู้คน และกอบกู้โลกใบนี้ให้คงอยู่” ไป๋ซูเฉียวกุเรื่องขึ้นมาโกหกคำโต หล่อนไม่อยากให้เขารู้ว่า ที่นี่คือโลกแห่งนิยาย และเธอก็เป็นผู้หญิงที่ทะลุมิติมาจากต่างโลก หากเขารู้ว่าเขาเป็นเพียงตัวละครตัวหนึ่งในนิยาย และทุกอย่างที่เกิดขึ้นในโลกใบนี้ล้วนขึ้นอยู่กับปลายปากกาของผู้เขียน เขาอาจจะหมดกำลังใจในการใช้ชีวิต และอาจมีแนวคิดที่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ซึ่งหล่อนไม่อยากให้เขาเป็นแบบนั้น! ดังนั้นเรื่องไหนที่เขาสมควรรู้ หล่อนก็จะให้เขารู้ แต่เรื่องไหนที่เขาไม

บทที่ 30 รู้จักอภัย (2)บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงสะอื้นของหลินอีที่วิ่งเข้ามากอดร่างโชกเลือดของเขาไว้"พี่เจี๋ย...ฮือ ๆ ๆ อย่าทิ้งฉันไปนะ นอกจากพี่ ฉันไม่เหลือใครแล้ว" หลินอีเขย่าตัวเขา "พี่ฟื้นสิ! พี่บอกว่าจะให้ฉันทำงานหนักไม่ใช่เหรอ! ตื่นมาด่าฉันสิ!""แค่ก! แค่ก!"เสียงไอโครกดังขึ้น เหรินเจี๋ยลืมตาโพลง สูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ สีดำคล้ำบนใบหน้าจางหายไป เหลือเพียงความซีดเซียวจากการเสียเลือด"หลินอี?""พี่เจี๋ย! พี่ยังไม่ตาย!" หลินอีโผเข้ากอดรอบคอเขา ร้องไห้โฮอย่างไม่อายใครหลี่ลู่เฟิงที่เพิ่งจัดการซอมบี้ตัวสุดท้ายเสร็จ เดินเข้ามาดูสถานการณ์ เขาเห็นเข็มฉีดยาเปล่าในมือภรรยา ก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในทันที โดยไม่จำเป็นต้องมีใครมานั่งอธิบาย"คุณช่วยเขา..." หลี่ลู่เฟิงเอ่ยเสียงเรียบ"เขาช่วยลูกเราค่ะ" ไป๋ซูเฉียวลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่เข่า "ถือว่าเจ๊ากัน หนี้บุญคุณลบล้างด้วยหนี้ชีวิต"เหรินเจี๋ยค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นโดยมีหลินอีคอยประคองเขาไว้ เขามองหน้าไป๋ซูเฉียวและหลี่ลู่เฟิง แล้วค่อย ๆ คุกเข่า

บทที่ 31 ความหวังที่ส่องประกาย (2)“คุณคือ… มู่ชิงเชี่ยน ใช่ไหมครับ?” หลี่ลู่เฟิงถามเพื่อตรวจสอบ“ใช่… แล้วนายรู้ชื่อของฉันได้ยังไงกัน?” ชายชราถามหลี่ลู่เฟิง"คนที่มีชื่อว่าหลี่เหลาจวงเป็นพ่อของผมเองครับ เขาส่งผมมาช่วยครับ" หลี่ลู่เฟิงรีบเข้าไปประคอง "เรามารับคุณกลับบ้าน"“โอ้… เป็นลูกชายของสหายหลี่หรอกเหรอ นานมาก ๆ แล้วที่ไม่ได้ติดต่อกัน ไม่น่าเชื่อว่าสหายหลี่จะยังรอดชีวิต และยังมีลูกชายที่เก่งกาจขนาดนี้” ศาสตราจารย์มู่น้ำตาไหลพราก "ขอบคุณ...ขอบคุณสวรรค์ แต่ข้อมูลวิจัยและเครื่องมือพวกนี้ทิ้งไม่ได้นะ มันคือความหวังของมนุษยชาติ"ไป๋ซูเฉียวมองดูอุปกรณ์วิจัยขนาดใหญ่และกองเอกสารมากมาย เธอยิ้มมุมปาก "ไม่ต้องห่วงค่ะศาสตราจารย์ ฉันมีวิธีขนย้าย"เธอแอบใช้จังหวะที่ทุกคนวุ่นวายกับการพยุงคนเจ็บ แตะมือลงบนเครื่องปั่นเหวี่ยงและตู้เพาะเชื้อราคาแพง แล้วเก็บเข้าสู่ 'ช่องเก็บของมิติ' ในระบบอย่างเนียน ๆ โดยอ้างกับทุกคนว่า เดี๋ยวให้คนมาช่วยขนทีหลังภารกิจช่วยคนในค

บทที่ 32 ภารกิจกอบกู้โลก (1)กาลเวลาเปรียบเสมือนสายน้ำที่ไม่เคยไหลย้อนกลับ แปดปีผ่านไปจากโรงเรียนร้างบนยอดเขาที่เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ตอนนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นเมืองหงซิงนครแห่งความหวังที่ส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิดของยุควันสิ้นโลก กำแพงเมืองสูงตระหง่านเสียดฟ้าทำจากคอนกรีตเสริมเหล็กชนิดพิเศษเป็นวัสดุชั้นดีจากระบบร้านค้า Level A ที่หาจากไหนไม่ได้ในยุคสมัยนี้บนกำแพงสูงมีป้อมปืนเลเซอร์และโดรนลาดตระเวนบินว่อนดั่งฝูงผึ้งงาน ภายในเมืองเต็มไปด้วยอาคารบ้านเรือนที่เป็นระเบียบเรียบร้อย แปลงเกษตรกรรมเขียวขจีที่ปลูกพืชผลได้ตลอดทั้งปี และโรงเรียนที่มีเสียงเจื้อยแจ้วของเด็ก ๆ ดังแว่วมาตามสายลมเช้าของวันที่ 2 ในเดือนที่ 1 หลังครบรอบ 8 ปี ณ ลานฝึกซ้อมทหารหน่วยรบพิเศษ"ฮึบ! ย้าก!" เสียงตะโกนห้าวหาญดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มสองคนที่กำลังประมือกันอย่างดุเดือดต้าเป่าเติบโตขึ้นเป็นหนุ่มรูปงามที่มีใบหน้าคมเข้ม ดวงตาฉายแววสุขุมลุ่มลึกถอดแบบมาจากหลี่ลู่เฟิงผู้เป็นพ่อเลี้ยงไม่มีผิดเ