جميع فصول : الفصل -الفصل 40

บทที่ 14 เผชิญหน้ากับความโกลาหล (2)หลายชั่วโมงต่อมา… บรรยากาศที่เคยเงียบสงบของค่ายทหารกองพล 701 ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงกรีดร้องที่โหยหวนและน่าสยดสยองที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยได้ยินมาเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังลั่นเมื่อครู่เงียบเสียงลงไปแล้ว ไม่ใช่เพราะสถานการณ์สงบลง แต่เป็นเพราะเจ้าหน้าที่ห้องควบคุมถูก 'บางสิ่ง' ที่เคยเป็นเพื่อนร่วมงานกระชากคอหอยจนขาดสะบั้น เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็นไปทั่วแผงควบคุม ไฟฉุกเฉินสีแดงหมุนวนวาบวับ สาดส่องให้เห็นภาพนรกบนดินที่กำลังอุบัติขึ้น"อ๊ากกก! ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย ใครก็ได้ช่วยฉันที มันกัดแขนฉัน!""ยิงมัน! ยิงที่หัว! อย่าให้มันเข้ามา!"เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวผสมปนเปไปกับเสียงร้องคำรามต่ำ ๆ ในลำคอของเหล่าผู้ติดเชื้อ ไวรัสพิสดารที่ระบาดในรอบนี้รุนแรงและรวดเร็วกว่าที่ในนิยายบรรยายไว้หลายเท่าตัว เพียงแค่ถูกกัดหรือข่วน เชื้อโรคร้ายจะวิ่งเข้าสู่กระแสเลือดและเปลี่ยนคนเป็นสัตว์ร้ายภายในเวลาไม่ถึงห้านาทีท่ามกลางความโกลาหล รถบรรทุกทหารคั

บทที่ 15 ไม่ทิ้งใครไว้ข้างหลัง (2)"กองทัพต้องเดินด้วยท้อง กินซะหน่อยนะเด็ก ๆ จะได้หายตกใจ นมมอล์ลกับขนมปังแสนอร่อยช่วยได้นะ"เสี่ยวเป่ารับนมไปดูดอึก ๆ ด้วยความหิว ส่วนต้าเป่ารับนมกับขนมปังมาแต่ไม่รีบกิน เพราะมัวแต่มองไป๋ซูเฉียวด้วยแววตาเทิดทูนบูชาพลางครุ่นคิดอยู่ในใจว่า หากได้น้าซูเฉียวมาเป็นแม่จริง ๆ มันคงจะดีไม่น้อย“คุณไปเอาของพวกนี้มาจากไหน?” หลี่ลู่เฟิงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้หล่อนยังอุตส่าห์พกของกินเตรียมไว้ให้เด็ก ๆ ด้วย ช่างเป็นผู้หญิงที่รอบคอบมากจริง ๆ“ความลับค่ะ” ไป๋ซูเฉียวขยิบตาวิ๊งค์ ๆ ให้ชายหนุ่ม “ไว้เมื่อถึงเวลา ฉันจะบอกคุณทีหลัง” เมื่อได้ยินหล่อนพูดอย่างนั้นเขาก็พยักหน้าเข้าใจ ไม่คิดถามเซ้าซี้อีก เพราะหลี่ลู่เฟิงคนนี้ไม่ชอบล้ำเส้นใคร และไม่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น"น้าซูเฉียวเก่งจังเลยครับเหมือนจอมยุทธ์หญิงในนิทานที่ผมเคยฟังเลยล่ะ" คราวนี้ต้าเป่าเป็นฝ่ายพูดกับไป๋ซูเฉียวไป๋ซูเฉียวยิ้มกว้าง "แน่นอนจ้ะ น้าฝึกมาเยอะน่ะ แล้วจอมยุทธ์หญิงคนนี้นี่แหละที่

บทที่ 16 เลื่อนขั้น (2)“เฮ้ย! นั่นมันอะไรน่ะ! พวกนายเห็นเหมือนกันหรือเปล่า” นายทหารคนหนึ่งร้องขึ้นเสียงหลง“เห็น! ฉันเห็นเหมือนกัน คุณไป๋ทำแบบนั้นได้ยังไง จะบอกว่าเป็นมายากลก็คงไม่ใช่ หรือจะบอกว่าเป็นเวทมนตร์วิเศษ ก็ฟังดูน่าเหลือเชื่อเกินไปหน่อย”เสียงฮือฮาสงสัยดังเซ็งแซ่จนอื้ออึงไปทั่วบริเวณ ไป๋ซูเฉียวไม่คิดอธิบายอะไรทั้งนั้น เพราะหล่อนมองว่าไม่จำเป็น หากคนจะมองว่าหล่อนมีเวทมนตร์วิเศษ ก็ปล่อยให้พวกเขาเข้าใจแบบนั้นต่อไปเถอะ“เอาล่ะค่ะ ใครอยากนอนสบาย ๆ ก็มาช่วยกันขนไป! กฎของฉันคือ! ห้ามแย่งกันเด็ดขาด ทุกคนต้องรู้จักแบ่งปัน และไม่เอาเปรียบกัน” ไป๋ซูเฉียวพูดสั่งการเสียงดังลั่น วินาทีนี้ไม่มีใครมามัวตั้งคำถามกับหล่อนอีกแล้ว เพราะพวกเขากลัวไม่ได้ที่นอนเป็นของตัวเอง[นำเต็นท์สนาม 20 หลังออกมาจากร้านค้า -1,000 แต้ม] [นำฟูกเป่าลมหนานุ่มและผ้าห่มนาโนกันหนาวออกมาจากร้านค้า -750 แต้ม] [ติ๊ง! ช่วยเหลือผู้ประสบภัยครบ 10 คน +200 แต้ม] [ติ๊ง

บทที่ 17 หาทางช่วยคนชรา (1)เมื่อรุ่งเช้ามาเยือนพวกนายทหารชั้นผู้น้อยกับหลี่ลู่เฟิงก็รีบออกเสาะหาน้ำมันเชื้อเพลิงในทันที เมื่อได้ของครบแล้วพวกเขาก็แจกจ่ายกันอย่างละเท่า ๆ กัน จากนั้นก็เร่งออกเดินทางต่อในทันทีเพื่อไม่ให้คนเจ็บและคนแก่ต้องเสี่ยงอันตรายมากไปกว่านี้ ไป๋ซูเฉียวจึงมอบแผนที่อีกใบให้กับนายทหารคนหนึ่ง บอกให้พวกเขาออกเดินทางไปตามแผนที่นี้ เพื่อไปรวมกันกับกลุ่มของจื่อกงที่โรงเรียนร้างรับรองว่าที่นั่นจะเป็นสถานที่พักพิงที่ดีและปลอดภัยสำหรับทุกคนเมื่อฝากฝังทุกอย่างไว้ครบแล้ว ไป๋ซูเฉียว หลี่ลู่เฟิงกับลูก ๆ ก็รีบออกเดินทางต่อในทันที แต่ถึงอย่างนั้นกว่าพวกเขาจะเดินทางเข้ามาใกล้บ้านพักคนชราในมณฑลจ้งไห่ได้ก็กินเวลาไปเกือบทั้งวันแสงไฟหน้ารถจิ๊ปสาดส่องผ่าความมืดมิดของค่ำคืนที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด หลี่ลู่เฟิงขับรถด้วยความเร็วสูงแต่ทรงตัวได้อย่างมั่นคง สมกับเป็นทหารยอดฝีมือของกองพัน 701 จริง ๆ แต่ทว่าจู่ ๆ หว่างคิ้วเข้มของเขากลับขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นเมื่อวิทยุสื่อสารหน้ารถส่งเสียงซ่า ๆ ดังขึ้นเป็นระย

บทที่ 18 ไม่ปฏิเสธ (1)ฉึก!ตะขอเหล็กพุ่งเจาะขอบปูนอย่างแม่นยำ ไป๋ซูเฉียวกดปุ่มที่เข็มขัด ร่างระหงถูกดึงลอยหวือขึ้นไปในอากาศด้วยความเร็วสูง ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของหลี่ลู่เฟิงและลูกชายตัวน้อยที่แอบดูอยู่ในรถ"บ้าไปแล้ว..." หลี่ลู่เฟิงสบถออกมาอย่างลืมตัว "ไป๋ซูเฉียว! ตกลงว่าเธอใช้มายากลอะไรกันแน่เนี่ย"เมื่อโหนตัวและไต่ขึ้นมาถึงระเบียงชั้นสามได้สำเร็จ ไป๋ซูเฉียวก็ตีลังกาม้วนตัวข้ามราวระเบียงลงไปอย่างสวยงาม เธอรีบติดตั้งระบบรอกและสลิงทันที"คุณพ่อหลี่! คุณแม่เสวี่ย! อยู่กันไหมคะ?" เธอตะโกนเรียกโดยใช้สรรพนามที่ค่อนข้างใกล้ชิด ทำราวกับว่าหล่อนเป็นสะใภ้ของพวกเขายังไงอย่างงั้นประตูห้องโถงชั้น 3 ถูกเปิดออกจากด้านใน เผยให้เห็นกลุ่มคนชราหลายสิบชีวิตที่กำลังสั่นกลัว นำทีมโดยชายชราคนหนึ่งที่ร่างกายซูบผอมตามวัย แต่ทว่าท่าทางของเขาคนนั้นกลับดูแข็งแรงกว่าคนอื่น ๆ ชายคนนั้นคือ หลี่เหลาจวง พ่อของหลี่ลู่เฟิง ส่วนหญิงชราที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กัน คือเสวี่ยหมิง แม่แท้ ๆ ของหลี่ลู่เฟิง"ธ