Todos los capítulos de 1985 ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายบู๊ในวันสิ้นโลก: Capítulo 71 - Capítulo 80

บทที่ 33 สุดท้ายก็ต้องยอม (1)ปั่ง!!ฝ่ามือเล็กตบโต๊ะเสียงดังสนั่น เธอรู้สึกเสียหน้ามากที่ถูกสามีตะคอกใส่ต่อหน้าทุกคน “หลี่ลู่เฟิง!” เสียงของไป๋ซูเฉียวแข็งกร้าวมากกว่าปกติ ดวงตาของเธอฉายแววคมกริบเดือดดาลเพียงถูกเรียกชื่อด้วยโทนเสียงห้วน ๆ ผู้บัญชาการหนุ่มก็สะดุ้งโหยงจนตัวโยน เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายที่ไรผมตรงหน้าผากสูง เขาเริ่มตระหนักได้แล้วว่า ตนเองเผลอทำผิดพลาดไป"ผะผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจจะตะคอกคุณ ซูเฉียวอย่าเข้าใจผิด และอย่าโกรธผมเลยนะ” หลี่ลู่เฟิงไม่สนสายตาของใครหน้าไหนทั้งนั้น เขารีบลุกขึ้นจากเก้าอี้บัญชาการตรงหัวโต๊ะ แล้วปรี่เข้ามาประชิดตัวไป๋ซูเฉียวอย่างรีบร้อนซึ่งพฤติกรรมทำนองนี้ของผู้บัญชาการหนุ่ม ทำผู้คนในห้องประชุมจำต้องแอบอมยิ้มกรุ้มกริ่มในโพลงแก้มไปตาม ๆ กัน“พวกนายคงรู้แล้วสินะ ว่าใครใหญ่ที่สุดในเมืองหงซิงแห่งนี้” ทหารนายหนึ่งหันไปกระซิบกับเพื่อนข้าง ๆ “ฉันรู้นานแล้วโว้ย!” เพื่อนชายตอบกลับแล้วยกมือขึ้นอังขอบปาก ก่อนจะลอบหัวเราะคิกคักกันอยู่สองคน

บทที่ 34 กำจัดมันให้สิ้นซาก (1)ขบวนรถหุ้มเกราะมุ่งหน้าสู่ซากปรักหักพังของเมืองหลวง บรรยากาศเงียบสงัดวังเวง ตึกระฟ้าที่เคยสวยงามตอนนี้เหลือเพียงโครงเหล็กและคอนกรีตที่มีเถาวัลย์เลื้อยปกคลุม ยิ่งเข้าใกล้ใจกลางเมืองเท่าไหร่ จำนวนซอมบี้ก็ยิ่งหนาตาขึ้นเท่านั้น พวกมันยืนแกร่วนิ่งหันหน้าไปทางหอส่งสัญญาณราวกับกำลังเฝ้ารออะไรบางอย่าง ซึ่งสิ่งที่พวกมันรออยู่ ก็คงเดาได้ไม่ยาก ใช่! เหล่าสาวกซอมบี้พวกนี้กำลังยืนรอสักการะราชินีแสนสวยของพวกมัน!"เป็นไปได้ยังไง! พวกมันไม่โจมตีเรา?" เหรินเจี๋ยถามผ่านวิทยุด้วยความแปลกใจ"ไอ้ผีร้ายพวกนี้กำลังรอสักการะหัวหน้าของพวกมันอยู่ และที่สำคัญ! พวกมันกำลังนิ่งเพื่อรอคำสั่ง มันไม่ได้นิ่งเพราะโง่ หรือนิ่งเพราะสูญเสียประสาทสัมผัส" หลี่ลู่เฟิงตอบเสียงเครียด "ราชินีซอมบี้รู้ว่าเรามาถึงแล้ว"ทันทีที่รถหุ้มเกราะของเหล่านักรบแล่นเข้าสู่ลานกว้างหน้าหอส่งสัญญาณ เสียงกรีดร้องแหลมสูงของอสุรกายปีศาจก็ดังขึ้นเสียงของมันแหลมปรี้ดจนแก้วหูของมนุษย์ธรรมดา ๆ แทบแตกระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ ถ้า

บทที่ 35 อย่าชะล่าใจ (1)ทุกอย่างดูเหมือนกำลังไปได้สวย แต่ทว่ามันยังไม่จบ...เสียงสัญญาณเตือนภัยจากระบบกระจายวัคซีนบนยอดหอส่งสัญญาณโทรทัศน์ดังถี่รัว แข่งกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนดิน แม้เมื่อครู่ไป๋ซูเฉียวจะจัดการกับราชินีซอมบี้ไปได้แล้ว แต่ทว่าฝันร้ายที่แท้จริงเพิ่งจะตื่นขึ้นครืนนน!พื้นคอนกรีตหน้าหอส่งสัญญาณแตกร้าวออกเป็นเสี่ยง ๆ ร่างเงาทะมึนขนาดมหึมาที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินลึก ซึ่งมันมีขนาดใหญ่ยิ่งกว่าราชินีซอมบี้ค่อย ๆ ผุดขึ้นมา สิ่งที่เห็นอยู่นี้ มันคือ ‘ราชันซอมบี้’ ตัวจริง! ที่พร้อมจะสังหารกลุ่มผู้รอดชีวิตให้แหลกลาญเป็นจุลร่างกายของมันสูงใหญ่กว่า 4 เมตร ด้านหลังของมันหุ้มด้วยเกราะกระดูกสีดำมันวาวราวกับเหล็กไหล ดวงตาสีแดงฉานหกคู่เรียงรายบนใบหน้าที่บิดเบี้ยว มันคำรามเพียงครั้งเดียว คลื่นเสียงแหลมก็โหมสาดเข้าหารถหุ้มเกราะคันใหญ่จนเกือบพลิกคว่ำ“บ้าเอ๊ย! ยังมีตัวพ่อมันอีกเหรอเนี่ย!” เสี่ยวเป่าตะโกนแข่งกับเสียงลม เจ้าตัวแสบพยาย

บทที่ 36 ชัยชนะของทุกคน (1)วิ้ง!รองเท้าคอมแบทของเธอเรืองแสงสีนีออนขึ้นมา ซึ่งมีเพียงเธอคนเดียวที่สามารถมองเห็นแสงนั้นได้“แข็งใจไว้ แล้วสู้ไปกับแม่นะลูกรัก!” ไป๋ซูเฉียวรู้ดีว่า การวิ่ง! จะส่งผลเสียต่อลูกในท้อง แต่ทว่าตอนนี้เธอไม่มีทางเลือก แม้ไม่อยากวิ่ง แต่เธอก็ต้องวิ่ง ไป๋ซูเฉียวลูบฝ่ามือสัมผัสหน้าท้องของเธอเบา ๆ ก่อนที่เธอจะออกตัววิ่ง แต่ทว่าทันใดนั้นระบบก็ดังขึ้นในหัวของเธอ [โฮตส์ไม่ต้องห่วง ผมจะปกป้องลูกในท้องของโฮสต์ให้ปลอดภัยเอง] ไป๋ซูเฉียวนึกชื่นชมเจ้าระบบอยู่ในใจ แรก ๆ ตอนที่หล่อนเพิ่งเชื่อมต่อกับมัน มันมักพูดจากวนประสาทหล่อน และมักทำตัวเหมือนเป็นคู่กัดของหล่อนอยู่เสมอ แต่พอนานวันเข้า มันกลับทำให้หล่อนรู้สึกได้ว่า มันนี่แหละคือเพื่อนที่แท้จริงของหล่อน“ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว งั้นแม่ลุยเต็มเหนี่ยวเลยนะ” ไป๋ซูเฉียววิ่งไต่ขึ้นไปบนซากตึกที่พังทลาย ดีดตัวพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ ร่างของหล่อนลอยสูงขึ้น… สูงขึ้น… และสูงขึ้นจนอยู่ระดับเดียวกับ

บทส่งท้าย เริ่มต้นใหม่ที่แท้จริง (1)แสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่องลงมาจากฟากฟ้า ทะลุผ่านม่านเมฆสีเทาที่ปกคลุมโลกใบนี้มานานหลายปี แต่วันนี้มันไม่ใช่แสงแดดที่ร้อนแรงแผดเผา หรือแสงสลัวที่ดูหดหู่เหมือนอย่างเคย แต่มันคือแสงสีทองอร่ามที่มาพร้อมกับท้องฟ้าสีครามสดใส ราวกับภาพวาดของจิตรกรเอกที่บรรจงแต้มสีสันแห่งชีวิตกลับคืนสู่ผืนผ้าใบที่เคยฉีกขาดละอองวัคซีนสีฟ้าที่ถูกปล่อยออกจากหอส่งสัญญาณกลางเมืองหลวงเมื่อสามวันก่อน ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่เพียงแค่ชำระล้างเชื้อไวรัสซอมบี้จนหมดเกลี้ยง แต่มันยังทำปฏิกิริยากับชั้นบรรยากาศ ช่วยชะล้างสารพิษและช่วยชะล้างฝุ่นผงเชื้อโรคที่ตกค้างอยู่ในอากาศจนหมดสิ้น"แม่คร้าบดูนั่นสิ! ต้นไม้! ต้นไม้มันกำลังงอก!" เสียงเรียกสุดกระตือรือร้นของเสี่ยวเป่าดังขึ้น ตอนนี้พวกเขาสี่คนพ่อแม่ลูกกำลังยืนอยู่บนกำแพงสูงของเมืองหงซิง ไป๋ซูเฉียวยืนรับลมเย็นด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข หล่อนปรายตามองลงไปเบื้องล่าง มองไปยังเมืองหงซิง และกวาดตามองไปยังพื้นที่รอบนอก หลังกำแพงสูงด้านนอกนั่นเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเ