All Chapters of 1985 ทะลุมิติมาเป็นนางร้ายสายบู๊ในวันสิ้นโลก: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 ดาราสาว (1)บรรยากาศภายในโรงถ่ายทำภาพยนตร์เหิงเตี้ยนอบอวลไปด้วยกลิ่นของน้ำแข็งแห้งและฝุ่นแป้ง เสียงเครื่องจักรทำงานดังก้องสะท้อนไปมาผสมกับเสียงตะโกนสั่งการของผู้ช่วยผู้กำกับวัยสามสิบห้าปี แสงไฟสปอตไลต์สาดส่องลงมายังใจกลางฉากที่ถูกเนรมิตให้กลายเป็นตำหนักบรรพกาลอันเคร่งขรึมและลึกลับท่ามกลางหมอกควันเทียมที่ลอยอ้อยอิ่งร่างระหงในอาภรณ์สีแดงเพลิงกำลังทอดกายอยู่บนบัลลังก์ตั่งทอง ปลายชุดยาวกรุยกรายราวดอกปี้อั้น[1]ที่บานสะพรั่งท่ามกลางกองเลือด"คุณไป๋ซูเฉียว! กล้องสองพร้อม! แอ็คชั่น!"สิ้นเสียงสั่งการของผู้กำกับ แววตาที่เคยเรียบเฉยของหญิงสาวบนบัลลังก์ก็เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา มุมปากเคลือบสีชาดหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่งดงามทว่าแฝงไปด้วยพิษร้ายที่พร้อมจะกัดกินหัวใจชายหนุ่มทุกคนในใต้หล้าไป๋ซูเฉียว ในบทบาทประมุขพรรคมารแดนเหนือค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น ท่วงท่าของเธอแช่มช้อยและเลื่อนไหลเปรียบเสมือนงูพิษที่กำลังเลื้อยออกจากโพรง เบื้องหน้าคือ เซียนหนุ่มผู้ผดุงคุณธรรม พระเอกของเรื่องที่กำลังถูกมัดด้วยโซ่ตรวนเซียน ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลแต่แววตายังคงแข็งกร้าวเด็ดเดี่ยว"ท่านเซียน..." น้ำเส

บทที่ 2 เข้ามาอยู่ในร่างนางร้าย (1)ความเจ็บปวดรุนแรงที่ศีรษะยังคงเต้นตุบ ๆ เหมือนกับมีค้อนหินแข็ง ๆ ระดมทุบไม่ยั้ง ภาพสุดท้ายที่ไป๋ซูเฉียวจำได้ คือสลิงที่ขาดผั้นและแรงโน้มถ่วงที่กระชากร่างของเธอให้ดิ่งลงสู่พื้นพสุธา แต่ทว่าวินาทีต่อมาปลายจมูกของเธอกลับไม่ได้กลิ่นคาวเลือด หรือกลิ่นละอองควันเอ็ฟเฟ็คในกองถ่าย น่าแปลก! กลิ่นที่ลอยมาเตะจมูกของซูเฉียว กลับเป็นกลิ่นฉุนกึกของผักดองและน้ำมันหมูเก่าเก็บ เสียงลมหวีดหวิวข้างหูแปรเปลี่ยนเป็นเสียงอื้ออึงจอแจของผู้คนนับร้อยชีวิต“ไป๋ซูเฉียว! ปล่อยมือเดี๋ยวนี้นะ! เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!”เสียงตะคอกเกรี้ยวกราดดังขึ้นเรียกสติ หญิงสาวสะดุ้งเฮือกลืมตาโพลงขึ้นมา พบว่าตัวเองไม่ได้นอนอยู่บนเตียงฉุกเฉินในโรงพยาบาล แต่เธอกำลังยืนอยู่กลางโรงอาหารขนาดใหญ่ที่แออัดไปด้วยผู้คนในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกและที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ มือของเธอกำลังเกาะหนึบอยู่ที่ท่อนแขนของชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งอย่างกับปลิง“พี่เจี๋ย...อย่าดุคุณซูเฉียวเลยค่ะ เป็นความผิดของฉันเองที่เข้ามาทักพี่โดยไม่ดูให้ดีซะก่อน...”เสียงหวานหยดย้อยที่ฟังแล้วชวนให้ขนลุกดังมาจากข้างหลังผู้ชา

บทที่ 3 นับถอยหลัง (1)หลังจากสร้างวีรกรรมสาดน้ำแกงจนสะใจ ไป๋ซูเฉียวก็เบนสายตาไปยังเป้าหมายหลักที่เธอกำหนดไว้ พันเอกหลี่ลู่เฟิงตามเนื้อหานิยายต้นฉบับ ในฉากงานเลี้ยงวันนี้หลี่ลู่เฟิงควรจะลุกขึ้นมาอาละวาด คว้าข้อมือหลินอีเพื่อประกาศความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของและข่มขวัญเหรินเจี๋ยอีกแรงจนเกิดเป็นรักสี่เส้าที่น่าปวดหัวแต่ทว่าภาพตรงหน้ามันดันกลับตาลปัตร...ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวมะกอกยังคงนั่งนิ่งสนิท แผ่นหลังเหยียดตรงกว้างขวางดุจภูผา ใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกขนานนามว่ามัจจุราชหน้าหยก เรียบเฉยไร้อารมณ์ เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองละครลิงระหว่างพระเอกนางเอกเมื่อครู่เลยสักนิด มือหนาเพียงแค่คีบผักต้มเหี่ยว ๆ ใส่จานให้เด็กน้อยสองคนที่นั่งขนาบข้างอย่างเงียบเชียบ“ฮึ ผิดคิวซะงั้น” ไป๋ซูเฉียวกระตุกยิ้มมุมปาก “สงสัยนายเองก็คงเบื่อบทตัวร้ายโง่ ๆ เหมือนกันสินะ หลี่-ลู่-เฟิง!”เอาล่ะ! ในเมื่อเขาไม่เดินตามบท เธอก็จะเขียนบทให้เขาใหม่เองเช่นกัน ไป๋ซูเฉียวสูดหายใจลึกเตรียมดำเนินแผนการขั้นต่อไป หล่อนเรียกเมนูจากระบบในความคิด นำไก่ทอด 3 น่องออกมา เพียงพริบตาเดียวในมือที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งก็สัมผ

บทที่ 4 กองทัพต้องเดินด้วยท้อง (1)วูบ!ทันใดนั้น เบื้องหน้าของไป๋ซูเฉียวก็ปรากฏภาพจำลองสามมิติเสมือนจริงประหนึ่งเธอกำลังยืนอยู่กลางห้างสรรพสินค้ายักษ์ใหญ่ใจกลางมหานคร ภาพตัดสลับไปมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เธอได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่างในระยะเวลาอันสั้นLevel C ร้านขายยาขนาดใหญ่ที่มียาปฏิชีวนะ ยาแก้ปวด ยาทำแผล ไปจนถึงวิตามินบำรุงผิวพรรณที่เธอคุ้นเคยLevel B โซนเดินป่าและอุปกรณ์เอาตัวรอด มีตั้งแต่เต็นท์กันหนาว มีดพก ไฟฉายแรงสูง ไปจนถึงปืนพกสั้นและกระสุนจริง!และสุดท้าย Level A ไป๋ซูเฉียวตาโตเท่าไข่ห่าน ภาพตรงหน้าคือสวรรค์ชัด ๆ มันคือซูเปอร์มาร์เก็ตระดับพรีเมียมที่มีเนื้อวากิวลายหินอ่อนวางเรียงราย ล็อบสเตอร์ตัวยักษ์ที่ยังดิ้นได้ ไวน์แดงแสนแพง รถยนต์หุ้มเกราะกันกระสุนรุ่นล่าสุด โดรนสอดแนม เครื่องปั่นไฟพลังงานแสงอาทิตย์ และที่สำคัญเครื่องสำอางแบรนด์เนมครบชุดก็ยังมีให้เห็น[เป็นไงครับ?] เสียงระบบดังแทรกภวังค์ความฝันอันแสนหวานของไป๋ซูเฉียว[ที่ระดับ A คุณสามารถหยิบทุกอย่างที่เห็นได้ 'ไม่อั้น' ไม่จำกัดจำนวน เหมือนคุณเป็นเจ้าของห้างคนเดียวในโลกนี้เลยก็ว่าได้] "ไม่อั้น..." ไป๋ซูเฉียวทวนคำ น้ำลายแทบสอ

บทที่ 5 ฟื้นฟูร่างกายแบบเร่งด่วน (1)แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าตรู่สาดส่องผ่านรอยแตกของผนังบ้านเก่าคร่ำคร่า ปลุกให้ไป๋ซูเฉียวตื่นจากนิทรา เธอขยับตัวไปมาบนเตียงไม้กระดานแข็ง ๆ ด้วยสภาพงัวเงียง่อนแง่นเพราะความเคยชินของไป๋ซูเฉียวคนเก่าแท้ ๆ เลยพลอยทำให้ไป๋ซูเฉียวคนใหม่ตื่นแต่เช้าไปด้วย หญิงสาวบิดขี้เกียจซ้ายทีขวาทีจนกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ เพราะเธอรู้สึกปวดเมื่อยจากการนอนที่นอนแข็ง ๆ มาตลอดทั้งคืน"เตียงห่วยชะมัด...ถ้าปลดล็อกเฟอร์นิเจอร์ได้เมื่อไหร่ แม่จะซื้อเตียงคิงไซส์ดูดวิญญาณมานอนให้ลืมโลกไปเลยคอยดู"ไป๋ซูเฉียวบ่นพึมพำพลางลากสังขารลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันด้วยขันน้ำใบเก่า ก่อนจะเดินออกไปหลังบ้านเพื่อทำกิจวัตรประจำวันของไป๋ซูเฉียวคนเดิม กิจวัตรประจำวันที่ว่าก็คือ การรดน้ำแปลงผัก!สวนหลังบ้านมีขนาดเท่าแมวดิ้นตาย ไป๋ซูเฉียวคนเก่าปลูกผักกาดขาวและปลูกหัวไชเท้าที่ดูแคระแกร็นเพราะขาดปุ๋ย นี่ทำให้ไป๋ซูเฉียวคนใหม่เผลอพ่นลมหายใจออกมาทางปากด้วยความสมเพชหากอิงตามบทเดิม อีก 3 วันเธอต้องเก็บผักพวกนี้ใส่