جميع فصول : الفصل -الفصل 50

บทที่ 18 ไม่ปฏิเสธ (2)"ยิงสวยมากค่ะที่รัก!" เธอตะโกนชม ก่อนจะหันไปอุ้มคุณยายคนหนึ่งที่เดินไม่ไหวมาตรงระเบียงด้านนอก แล้วทำการสวมสายรัดตัวให้คุณยายอย่างรวดเร็ว ต่อด้วยผูกร่างของคุณยายเข้ากับสายสลิงและรอก จากนั้นส่งร่างของคุณยายลงไปด้านล่างตามระเบียบ"ยายจ๋า เกาะแน่น ๆ นะ ฉันจะพาบินไปสู่โลกภายนอก!"เมื่อคนแก่คนสุดท้ายถูกส่งลงไปแล้ว ไป๋ซูเฉียวก็เหลือบไปเห็นซอมบี้กลายพันธุ์ตัวหนึ่ง มันมีขนาดใหญ่กว่าปกติและกำลังพังประตูชั้น 3 เข้ามา และหล่อนก็ไม่รู้ด้วยว่ามันบุกเข้ามาในนี้ได้ยังไง"แย่แล้ว! ไอ้ซอมบี้บอส มันมาแล้ว!"เธอไม่มีเวลารอรอกไหลกลับขึ้นมา ไป๋ซูเฉียวตัดสินใจกระโดดข้ามระเบียง ทิ้งตัวลงมาพร้อมกับจับสายสลิงรูดลงมาด้วยมือเปล่าที่สวมถุงมือหนังจากร้านค้า Level Bครืดดด!"ซูเฉียว!" หลี่ลู่เฟิงใจหายวาบ เขาตะโกนลั่นโดยสัญชาตญาณร่างของเธอถลาลงสู่พื้นดินอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนที่ร่างสวยจะหล่นลงกระแทกกับพื้น หลี่ลู่เฟิงก็พุ่งตัวเข้ามารับเธอไว้ได้ทัน ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกับพื้นฝุ่น แต่หลี่ลู่เฟิงกอดเธอไว้แน่น ใช้ตัวเข

บทที่ 19 ชมแล้วชมอีก (2)เหรินเจี๋ยและหลินอีที่สติแตกกระเจิง ไม่มัวรอช้าอยู่อีก พวกเขารีบตะเกียกตะกายพาร่างอันโชกเลือดและสกปรกโสโครก วิ่งหนีตายผ่านช่องว่างนั้นไปอย่างทุลักทุเล ทิ้งรถ ทิ้งเสบียง และทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดไว้เบื้องหลัง สภาพดูไม่ได้ยิ่งกว่าขอทานข้างถนนซะอีก"หึ... สภาพดูไม่ได้เลยนะพ่อพระเอกนางเอก" ไป๋ซูเฉียวลดปืนลง มุมปากยกยิ้มเหยียดหยาม "หวังว่าคราวหน้าเจอกัน จะเก่งให้ได้สักครึ่งของปากนะ"เธอกระโดดลงจากหลังคารถหุ้มเกราะ แล้วรีบวิ่งกลับเข้ารถจี๊ปด้วยความรวดเร็ว บรรยากาศภายในห้องโดยสารเงียบกริบ ทุกสายตาจ้องมองเธอเป็นจุดเดียว โดยเฉพาะคู่สามีภรรยาที่นั่งกุมมือกันอยู่บนเบาะหนังแข็ง ๆ นั่นตาเฒ่าหลี่เหลาจวง และแม่เฒ่าเสวี่ยหมิง ไม่ยอมขึ้นไปนั่งบนรถหุ้มเกราะที่แสนสบาย แต่ขอเลือกนั่งอยู่ในรถจี๊ปกับหลานชายฝาแฝดและว่าที่ลูกสะใภ้แทน แม้การนั่งอยู่ในรถคันนี้จะเบียดเสียดกับคนแก่คนอื่น ๆ อีกสองคนก็ตาม"เอ่อ...คุณแม่คะ คุณพ่อคะ" ไป๋ซูเฉียวปรับสีหน้าจากนางมารร้ายเมื่อครู่ มาเป็นลูกสะใภ้ผู้เรียบร้อยแบบปลอม ๆ อย่างรวดเร็ว "ตกใจเสียงปืนไห

บทที่ 20 ความอบอุ่นซึมลึก (2)“เป็นไงบ้าง… เหนื่อยไหมคะพลขับของฉัน?” ไป๋ซูเฉียวสื่อสารผ่านวิทยุหน้ารถ“ไม่เหนื่อยครับ… แล้วคุณล่ะ เป็นไงบ้าง เหนื่อยหรือเปล่า ไหวหรือเปล่า?” หลี่ลู่เฟิงถามอย่างห่วงใย แม้จะไม่ได้เห็นหน้าเขาขณะพูด แต่ฟังจากน้ำเสียง ซูเฉียวก็เดาสีหน้าของเขาออก และรู้ดีว่าเขากำลังเป็นห่วงหล่อนมาก“ไม่เลยค่ะ ไม่เหนื่อยเลย ขับรถแค่นี้ถือว่าสบายมาก” ไป๋ซูเฉียวตอบกลับทันควันและตอบกลับอย่างเป็นธรรมชาติ แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับเงียบงันไปครู่หนึ่ง คล้ายมีอะไรในใจที่อยากพูด แต่ไม่ยอมพูดออกมาตรง ๆ“ทำไมเงียบไปแล้วล่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ไป๋ซูเฉียวถามเซ้าซี้ เพราะเธอรู้ดีว่าความเงียบนั้นเกิดจากความตั้งใจของลู่เฟิง ไม่ใช่เพราะสัญญาณไม่ดีอย่างแน่นอน เพราะหากสัญญาณไม่ดีมันจะต้องมีเสียงซื่อซ่า หรือไม่ก็เสียงคลื่นรบกวนอื่น ๆ ที่ชวนให้รู้สึกหนวกหู“คุณเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านหงซิง มีอาชีพเย็บผ้าขาย และปลูกผักขาย ทุก ๆ การเดินทาง ต้องเดินทางด้วยเท้าเปล่า

บทที่ 21 เฉลิมฉลองอิสรภาพ (2)เมื่อเด็กแฝดลืมตาขึ้น ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างจนแทบถลน บนตักของไป๋ซูเฉียวมีกล่องกระดาษสีชมพูสดใสวางอยู่ กลิ่นหอมหวานของวานิลลาและน้ำตาลไหม้ลอยฟุ้งเตะจมูกจนเด็กแฝดทั้งสองเผลอทำจมูกฟุดฟิดเหมือนลูกหมาน้อย ไป๋ซูเฉียวเปิดฝากล่องออก เผยให้เห็น 'โดนัท' เคลือบน้ำตาลหลากสีสัน ทั้งรสช็อกโกแลต สตรอว์เบอร์รี และแบบโรยเกล็ดน้ำตาลเรนโบว์ หน้าตาของมันดูแปลกประหลาดแต่สวยงามราวกับอัญมณีสำหรับเด็กยุค 80 ที่เคยเห็นแต่ขนมเปี๊ยะแห้ง ๆ"เอ๋? นี่มัน...ขนมวงกลมมีรู!" เสี่ยวเป่าอ้าปากค้าง น้ำลายสอทันที"เขาเรียกว่าโดนัทจ้ะ แล้วก็นี่..." ไป๋ซูเฉียวเสกเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มชิ้นโตออกมาอีกสองจาน "เค้กช็อกโกแลตลาวาไส้ทะลัก""กินได้เหรอฮะ?" ต้าเป่าถามเสียงสั่น แม้จะอยากกินแค่ไหนแต่ก็ยังลังเลอยู่ "แต่พ่อบอกว่า...""พ่อไม่รู้หรอก" ไป๋ซูเฉียวตัดบทด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เธอยื่นนิ้วก้อยออกมาตรงหน้าเด็กทั้งสอง "แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ นี่เป็นความลับระหว่างเราสามคน ห้ามบอกพ่อ ห้ามบอกปู่ย่า ห้ามบอกใ

บทที่ 22 แบ่งหน้าที่ (2)ตกเย็นของวันเดียวกันนี้... ไฟฟ้าในโรงเรียนที่มืดมิดมานานนับปีก็สว่างจ้าขึ้น ท่ามกลางเสียงเฮลั่นของทุกคน เครื่องปั่นไฟดีเซลขนาดใหญ่ที่เอาออกมาจากระบบเดินเครื่องกระหึ่ม ส่งกระแสไฟไปทั่วอาคาร หลอดไฟ LED สว่างไสวไล่ความมืดและความกลัวออกไปจนหมดสิ้นระบบเครื่องกรองน้ำถูกติดตั้งที่บ่อบาดาลเก่า น้ำใสสะอาดไหลผ่านท่อประปาที่เพิ่งซ่อมแซมเสร็จ กลิ่นหอมของข้าวสวยร้อน ๆ และซุปกระดูกหมูซึ่งเป็นวัตถุดิบจากระบบลอยฟุ้งมาจากโรงอาหาร นอกจากนี้ภายในห้องเรียนชั้นหนึ่ง ก็ถูกดัดแปลงให้เป็นห้องเรียนชั่วคราวสำหรับเด็ก ๆ เมื่อกินข้าวมื้อเย็นเสร็จแล้วต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าก็ถูกพามาที่นี่"ต้าเป่า เสี่ยวเป่า นั่งที่ครับ" อดีตครูชราวัย 70 ปี เคาะกระดานดำด้วยความกระตือรือร้นที่ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกนี้มานานตั้งแต่วัยเกษียณ "วันนี้เราจะเรียนเรื่องวิชาเอาตัวรอดเบื้องต้นในวันสิ้นโลกกันครับ"เด็กแฝดนั่งตั้งใจเรียนตากลมแป๋ว โดยมีไป๋ซูเฉียวแอบดูอยู่ทา