《เมื่อนางเอกเกิดใหม่ในร่างนางร้าย》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

 หลังจากกลับมาจากหลุมศพของประกายดาวแล้วคีรินก็เอาแต่หมกตัวอยู่แต่ในห้องแม้กระทั่งถึงเวลาทานข้าวเขาก็ไม่ลงมา แม้ว่าถึงเวลาทานข้าวซึ่งปกติถ้าเขาอยู่เขาจะมานั่งทานพร้อมกับเอมีเลียแต่วันนี้คนที่ไม่ลงมาทำให้เอมีเลียรู้สึกแปลกใจ เธอหันไปถามป้าแววที่กำลังตักข้าวเพราะได้เวลาแล้ว"แล้วคุณคีรินล่ะคะป้าแวว""ป้าว่าน่าจะทำงานข้างบนนะคะ ตั้งแต่กลับมาก็ยังไม่ลงมาเลย คุณเอมี่ทานก่อนเลยไหมคะ""งั้นเดี๋ยวเอมี่ไปตามคุณคีรินดีกว่า"  "เอางั้นเหรอคะ" ป้าแววถามอย่างลังเล แต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไรเอมีเลียพยักหน้าก่อนจะเดินขึ้นไปอย่างไม่คิดอะไรเพราะปกติเธอเคยชินกับการที่เขานั่งทานอาหารอยู่กับเธอในตอนที่เขาอยู่บ้าน พอวันนี้ไม่มีเพื่อนทานก็ทำให้รู้สึกไม่อยากทานอาหารขึ้นมาเหมือนกัน ในตอนที่มาถึงหน้าห้องเธอก็เคาะประตูเพื่อขออนุญาตคนด้านในก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังนอนหลับตา เอามือก่ายหน้าผากต้องลุกขึ้นมา คีรินที่ยังมีอาการโหยหาเศร้าหมองจากคนที่เสียไป ดวงตาของเขายังคงแดงก่ำ เพราะความคิดถึงที่ไม่เคยจางหาย พอมีคน

สองวันต่อมาเอมีเลียก็ได้ออกจากโรงพยาบาลและถูกพากลับมายังบ้านหลังใหญ่ของคีริน ร่างบางที่ยังอ่อนแรงถูกพยุงเข้ามาอย่างเบามือแต่เมื่อเดินเข้ามาในห้องเธอกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะชะงักเมื่อคิดได้ว่าห้องนี้ไม่ใช่ห้องที่เธออยู่ เธอก็เดินตามเขามาซะไม่ได้มองทางเลย“นี่ ไม่ใช่ห้องฉันนี่คะ?” เธอถามอย่างงุนงง“ใช่” คีรินตอบเรียบ ๆ แต่แววตายังคงนิ่ง “แต่ต่อไปนี้เธอจะอยู่ที่นี่”เอมีเลียกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหันมามองเขาอีกทีอย่างไม่แน่ใจ “อยู่ที่นี่...หมายถึงห้องเดียวกับคุณเหรอคะ?” เอาจริงดิ! เราไปสนิทกันตอนไหน? อุตส่าห์หนีไปนอนอีกห้องแล้วนะคีรินไม่ได้ตอบเพียงพยุงเธอมานั่งที่ปลายเตียงอย่างระมัดระวังแล้วจัดหมอนให้ก่อนพูดสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงนิ่งเหมือนเดิม“ห้องนี้ปลอดภัยกว่า แสงสว่าง อากาศถ่ายเทดี หมอแนะนำให้เธอพักในที่ไม่อับ ฉันแค่ทำตามคำสั่งหมอ และที่สำคัญตอนนี้เธอท้องเริ่มใหญ่แล้วกลางค่ำกลางคืนเข้าห้องน้ำจะได้มีคนช่วยดู... กลัวอะไร? ทำอย่างกับแต่ก่อนไม่เคยนอน” เขาพูดเสียงเรียบคล้ายกับว่าจำใจที่ต้องทำแบบนั้นแต่การกระทำของเขาไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย 

พรึบ!โทรศัพท์ในมือถูกกระชากออกไปอย่างแรงจนหญิงสาวสะดุ้งสุดตัวดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยน้ำตาเงยขึ้นมองร่างสูงที่ยืนค้ำอยู่ตรงหน้าพอเห็นเขาเธอก็ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตา พยายามฝืนยิ้มออกมา แต่มันก็ยากเหลือเกินทำให้ใบหน้าของเธอตอนนี้ดูบิดเบี้ยวไม่น่ามองเลยสักนิดคีรินยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าเข้มขรึมแต่ดวงตากลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด นิ้วโป้งหนายกขึ้นช่วยปาดน้ำตาที่ยังตกค้างอยู่ใต้ตาโดยไม่รังเกียจ พอเห็นจมูกแดง ๆ กับตาค่อนข้างจะบวมช้ำของเธอเขาก็รู้สึกสงสาร“เลิกอ่านได้แล้ว” เขาพูดพร้อมกับนำโทรศัพท์ของเธอ ใส่ไปในกระเป๋ากางเกงของตัวเองแล้วคว้าร่างบางที่กำลังสั่นสะท้านเข้ามากอดไว้แน่นอ้อมแขนแข็งแรงของเขามาในช่วงเวลาที่เธอกำลังอ่อนแอยิ่งทำให้น้ำตาที่หยุดไหลกลายเป็นไหลซึมออกมาอีกครั้งอย่างช้า ๆ โดยที่คีรินเองก็รู้แต่ก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไรเขายังปล่อยให้เธอใช้เสื้อของเขาซับน้ำตาแทนเอมีเลียไม่อาจห้ามน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป สองมือเล็กโอบรัดเอวสอบของเขาแน่นซบลงที่อกแกร่งของเขา เธอรู้สึกถึงความปลอดภัยและความอบอุ่นในยามที่อยู่ใกล้เขา อาจเป็นเพราะมีสายเลือดของเขาอยู่ในท้องของเธอก็เป็นได้คีรินไม่ได้พูดอะไรอีกเพียงใช้มื

"โอ๊ะ!!" เพราะอาการตื่นตระหนกของเธอที่ดูจะยังไม่หายดี ทำให้ขณะเดินเข้าสู่ประตูโรงพยาบาล เอมีเลียกลับสะดุดพรมหน้าทางเข้าแล้วเซถลาไปข้างหน้า“อ๊ะ!!”เสียงร้องเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนที่คีรินจะคว้าตัวเธอไว้ทันแขนแกร่งโอบรอบเอวบางอย่างแน่นหนาในจังหวะนั้น เธอหลับตาปี๋เตรียมหูชาคิดว่าคงได้โดนดุแน่ ๆ แต่แทนที่เขาจะเอ็ด เธอกลับได้ยินเพียงเสียงทุ้มอ่อนโยนดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“เป็นอะไรไหม ระวังหน่อย...” เสียงที่ไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนทุกครั้ง ทำเอาเธอที่กำลังตั้งรับส่งหัวเราะแหะ รอดตัวอย่างหวุดหวิดจากนั้นเธอก็ถูกเขาโอบเอวเดินเข้าไปด้านด้านในและสิ่งที่เธอคิดก็เกิดขึ้นจริงเพราะในขณะที่เดินเข้าไปในนั้นสายตาผู้คนรอบข้างก็จ้องมองมาด้วยความสนใจหลายคนเริ่มจำเธอได้เสี่ยงซุบซิบตามมาไม่ขาดสาย'นี่มันเอมี่นี่ ที่เพิ่งมีข่าวฉาวน่ะ''ตายแล้วไม่ใช่ว่าผู้ชายคนนั้นคือสามีเธอหรอกเหรอโอบประคองกันซะขนาดนั้น''กรี๊ด...นั่นพระเอกละครหรือว่านายแบบที่ไหนหรือเปล่าเขาหล่อมากเลย''แกเบาหน่อยที่นี่โรงพยาบาล...'

 “ไปเที่ยวญี่ปุ่นกัน...”เพราะคำนั้นคำเดียวทำเอาคนท้องอารมณ์ดีตลอดอาทิตย์ เอมีเลียที่กำลังจัดของยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พลางคิดไปถึงวันที่เขาเข้ามาชวนเธอไปเที่ยว ก็ไม่เชิงไปเที่ยวเสียทีเดียวเพราะเขาบอกว่ามีงานด่วน ตอนนั้นเธอมองเขาอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก “คะ?” “ฉันมีงานที่นั่นสองสามวัน เธอไปด้วยกันสิ เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง จะได้ไม่อุดอู้อยู่แต่ในบ้าน”"จริงเหรอ? เอมี่ไปได้จริงเหรอคะ" คนท้องแทบจะกระโดดถ้าไม่ติดว่าคนตัวใหญ่มองเธออยู่ เห็นทีเจ้าตัวน้อยในท้องคงเวียนหัวเพราะความดีใจของเธอแน่ ๆ  "อืม...บอกป้าแววให้ช่วยจัดของก็แล้วกัน บินวันอาทิตย์"นั่นคือที่มาของกระเป๋าใบใหญ่สองใบของคนท้อง ป้าแววมองตามมือของคนท้องที่กำลังคัดชุดหยิบจับตัวนั้นตัวนี้มาทาบแล้วยัดลงไปในกระเป๋าไม่หยุดด้วยสายตาอึ้ง ๆ แต่ในใจก็เอ็นดูไม่ใช่ว่าคุณคินบอกว่าจะไปแค่สามวันหรอกหรือไง แต่ที่เธอเห็นอยู่ภรรยาเจ้าของบ้านจัดไปอยู่ได้เป็นเดือนเลยนะ แต่เธอก็ได้แต่มองเพราะรอยยิ้มของคนท้องมันสดใสกว่