《เมื่อนางเอกเกิดใหม่ในร่างนางร้าย》全部章節:第 31 章 - 第 40 章

46 章節

บทที่ 30 คนที่ตามมา

 เมื่อเดินทางมาถึงญี่ปุ่นทั้งคีรินและเอมีเลียก็เข้าพักที่โรงแรมหรูใจกลางกรุงโตเกียวซึ่งตั้งอยู่ในย่านแหล่งท่องเที่ยวที่นิยมพอดีแน่นอนว่าการจองห้องพักมีเพียงห้องเดียวไม่ได้จองเพิ่มแต่อย่างใดเพราะคีรินตั้งใจตั้งแต่แรกว่าเธอจะพักห้องเดียวกับเขา เพื่อจะได้ดูแลเธอได้สะดวกในทุกเรื่อง และในเมื่อสถานะของทั้งคู่ตอนนี้คือ สามีภรรยา ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องแยกห้องกัน ขนาดที่บ้านยังนอนด้วยกันจะแยกเพื่ออะไร เขาตั้งใจจะจัดการธุระให้เสร็จเรียบร้อยแล้วจะพาเธอได้เดินเที่ยวพักผ่อนเปลี่ยนบรรยากาศ คนท้องจะได้รู้สึกไม่เครียดจนเกินไป เขาเห็นแล้วว่าเหมือนมันจะได้ผลเพราะตั้งแต่เดินเข้าสนามบินมาจนถึงตอนนี้ใบหน้าของเธอยังคงสดใสแม้จะดูเหน็ดเหนื่อยไปบ้างแต่รอยยิ้มของเธอยังมีออกมาอยู่ตลอดและนั่นทำให้เขายิ้มและพูดคุยกับเธอมากขึ้นกว่าเดิมแม้มันจะเป็นแค่เรื่องเกี่ยวกับสุขภาพคนท้องก็ตามแต่ดูเหมือนว่าการพาคนท้องเที่ยวอย่างสงบในครั้งนี้จะไม่เป็นอย่างที่คิดเมื่อแคลสืบรู้ว่าคีรินมาทำงานที่ญี่ปุ่นแล้วพาเอมีเลียมาญี่ปุ่นด้วยเธอก็แทบระเบิดออกมาความโกรธและความไม่พอใจ เธอมั
閱讀更多

บทที่ 31 เที่ยวคนเดียวก็ได้

วันต่อมาเป็นวันที่คีรินต้องออกไปคุยธุรกิจตั้งแต่เช้าหลังจากจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อย ก็หันมาบอกกับคนท้องที่กำลังนั่งทานข้าวจากรูมเซอร์วิสที่เขาสั่งมา ส่วนเขาแค่ดื่มกาแฟดำแก้วนึงในมือ“อยู่ที่นี่ ทำตัวดี ๆ เดี๋ยวตอนเย็นจะพาออกไปเที่ยว”เสียงทุ้มที่เอ่ยออกทำให้เอมีเลียกำลังตักข้าวเข้าปาก ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นมามองทันทีดวงตากลมโตฉายแววตื่นเต้น แม้จะข้องใจในคำถามเหลือเกินเพราะที่ทำอยู่ทุกวันนี้เธอยังไม่ดีอีกหรือ แต่นั่นก็ช่างเถอะเพราะตอนนี้เธอดีใจแบบสุด ๆ ที่จะได้ไปเที่ยว “จริงเหรอคะ?” เธอถามย้ำเหมือนไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ไม่ผิด“อืม...” เขาตอบสั้น ๆ แต่แววตากลับอบอุ่นกว่าทุกครั้ง"รับทราบค่ะคุณพ่อของลูก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงทะเล้นรอยยิ้มสดใส ตั้งหน้าตั้งตารอเลยทีเดียว คีรินเห็นท่าทางของเธอเขาก็เพียงแค่กระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะหมุนตัวออกไปแต่ก็ทำได้เพียงเท่านั้นทันทีที่หันหลังรอยยิ้มเขาก็กว้างขึ้น จากนั้นก็เดินไปหยิบกระเป๋าเอกสารกับหยิบเสื้อสูทพาดแขนเดินออกไป ตอนนี้เมธาคงรออยู่ที่ด้านล่างแล้วหลังจากที่คีรินเดินออกจากโรงแรมไปเอมีเลียก็อยู่ตามลำพังในห้องนอนสุดหรูย่านใจกลางเมืองกรุงโตเกียวเธอทำท
閱讀更多

บทที่ 32 นี่คือสาเหตุที่เขาไม่พาเธอไปเที่ยว

 ทางด้านของคีริน เขาไม่รู้เลยว่าในตอนนั้นเอมีเลียไม่ได้รอเขาอยู่ที่ห้องแล้ว หลังจากเสร็จสิ้นการประชุมกับลูกค้าคนสำคัญ เขาก็ตั้งใจว่าจะรีบกลับไปที่โรงแรมตามที่สัญญาไว้ แต่ยังไม่ทันได้ออกจากตึกก็มีคนมาดักรออยู่ก่อนแล้ว“พี่คินนน~!” เสียงใสร้องเรียกดังลั่นก่อนร่างของแคลจะวิ่งเข้ามาควงแขนเขาไว้แน่น พร้อมกับพราวที่ยืนยิ้มอยู่ไม่ไกล “พอดีแคลกับพราวอยู่แถวนี้ค่ะ เลยจะมาชวนพี่ไปเดินเล่นหน่อย ไปเดินเที่ยวกับน้องนะคะ"คีรินมองหน้าน้องสาวแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าน้องตามมาญี่ปุ่นเพราะเรื่องเอมีเลีย แต่ในเมื่อมาถึงขนาดนี้เขาก็ไม่อยากพูดออกไปให้มีเรื่องมีราว“ก็ได้ แต่พี่อยู่นานมากไม่ได้นะ” เขาตอบไปแบบนั้นเพราะเห็นยังมีเวลาอีกเยอะ"เย้ พี่คินน่ารักที่สุด" แคลยิ้มกว้างกระโดดด้วยความดีใจ ควงแขนพี่ชายไปพร้อมกับพราวที่เดินแนบชิดอยู่ฝั่งอีกข้าง ภาพชายหนุ่มในชุดสูทดูดีที่ถูกรายล้อมด้วยหญิงสาวสองคนขนาดข้างเดินควงกันเดินเที่ยวด้วยรอยยิ้มสดใส ก็ทำให้หญิงสาวคนหนึ่งที่พึ่งมีรอยยิ้มแต่ตอนนี้กลับมีเพียงสีหน้าที่ซีดลงเอมีเลียที่เดินเล่นอย
閱讀更多

บทที่ 33 ลืมได้ไงวะ

 เอมีเลียที่นั่งมองนั่นมองนี่ไปเรื่อยเปื่อยตอนนี้เธอพยายามไม่คิดอะไรหลังจากสูดหายใจเข้าลึก ๆ เธอก็ตั้งสติให้ตัวเองเข้มแข็งอีกครั้งและพยายามมองโลกในแง่ดีคิดในสิ่งที่เป็นจริงเพราะรู้ว่าเจ้าของร่างเดิมร้ายกาจขนาดไหนและเข้าใจว่าคีรินไม่ได้รักได้ชอบมาตั้งแต่ต้น แล้วคนอย่างประกายดาวซึ่งแค่พลัดหลงเข้ามาทั้งยังไม่รู้เลยว่าในอนาคตเธอจะเป็นยังไง?อันที่จริงเธอไม่ควรเจ็บกับการกระทำของเขาด้วยซ้ำแต่ทำไมยิ่งมองเห็นเขาหัวเราะต่อกระซิกกับคนของเขาทั้งที่เธอเองไม่ควรรู้สึกแต่ทำไมเป็นเธอที่เจ็บหัวใจจังเธอคิดด้วยความไม่เข้าใจเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าน้ำตาของเธอมันไหลออกมาตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็เพราะรสเค็มปร่าของมันที่แตะริมฝีปาก เธอเงยหน้ามองบนท้องฟ้าหัวเราะออกมาทั้งน้ำตาก่อนจะยกมือขึ้นปาดออกแรง ๆ สองมือประกบแก้มตบแปะ ๆ พยายามเรียกสติของเธอให้กลับมา"จะร้องไห้ทำไมเธอไม่ใช่ 'เอมี่' นะ จำไว้ว่าเธอคือ 'ประกายดาว'"เธอพูดพร้อมกับพยายามทำตัวให้เข้มแข็งแต่ยิ่งพูด ก็ยิ่งย้ำความอ่อนแอของตัวเองน้ำตาก็ยิ่งไหล สุดท้ายเธอก็ยก
閱讀更多

บทที่ 34 ความสุขอยู่ได้ไม่นาน

 เอมีเลียยังนั่งกินโมจิอย่างเอร็ดอร่อยสายตาก็มองหิมะที่โปรยปรายลงมาด้วย แสงไฟที่สะท้อนกับเกล็ดหิมะขาวที่ปลิวว่อนดูสวยงามไม่ต่างจากดาวตกเธอยื่นมือออกไปรองรับมัน เกล็ดหิมะที่สัมผัสฝ่ามือก็ละลายจนเป็นหยดน้ำเย็นเธอเช็ดน้ำกลับเสื้อโค้ตก่อนจะทำใหม่อีกครั้ง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขทำให้คีรินที่มองอยู่ไม่ไกลถึงกับชะงัก ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของเขาอ่อนลงอย่างไม่รู้ตัว รอยยิ้มก็เช่นกันยอมรับเลยว่าตอนที่เมธาบอกว่าเห็นเอมี่เดินออกมาคนเดียว ทั้งที่เขายังนั่งอยู่ในร้านกับน้องสาวและเพื่อนของเธอหัวใจเขาพลันกระตุกขึ้นมาและร้อนรนจนแทบยืนไม่ติดจนต้องรีบออกมาตามหาเธอทันทีเขารู้ว่ามันเป็นความรู้สึกผิดส่วนหนึ่ง แต่อีกส่วนหนึ่งมันไม่ใช่มันมีบางอย่างที่มากกว่านั้นบางอย่างที่เขาเองก็ยากที่จะยอมรับมันจากจุดนี้เมื่อเห็นเธอนั่งอยู่ตรงนั้นรอยยิ้มละมุนดวงตาสดใสท่ามกลางหิมะที่โปรยลงมาความรู้สึกโล่งอกก็ค่อย ๆ แผ่ซึมเข้ามาในอก เขามองเธออยู่นานความมีเสน่ห์ของเธอมันทำให้เขาไม่สามารถละสายตาได้เลยจนกระทั่งเขาเหลือบไปเห็นผู้ชายต่างชาติผมทองตาสีฟ้ารูปร่างสูงโปร่งที่เดินออกมาจากร้านขาย
閱讀更多

บทที่ 35 พี่รู้ว่าแคลกำลังทำอะไรอยู่

 'เสียใจด้วยนะแค่นี้ก็รู้ว่าใครเป็นคนสำคัญ!'"หึ! ฮ่า ๆ ๆ " เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากริมฝีปากของเอมีเลียเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ เสียงหัวเราะท่ามกลางความเงียบมันไม่ใช่เสียงหัวเราะของคนที่มีความสุขแต่หากเป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขมขื่นต่างหากไม่เพียงเท่านั้นหน้าจอที่ยังไม่ได้ปิดปรากฏภาพที่ถูกส่งเข้ามาอีกครั้ง ภาพของหญิงสาวอีกคนที่กำลังนั่งปอกผลไม้ข้างกายมีคนที่เธอเฝ้ารอนั่งอยู่ใกล้ ๆชายผู้ที่ถือว่าเป็นสามีของเธอกำลังยื่นมือไปช่วยจัดอาหารใส่จาน เธอคนนั้นยังพูดคุยส่งยิ้มหวานในขณะที่เขาก็ส่งยิ้มให้เธอสุดท้ายแล้วคำพูดของเขาก็เป็นแค่เพียงลมปาก เป็นคนไม่มีสัจจะ เธอไม่น่าเชื่อเขาเลย ตอนนี้ดวงตาของเธอร้อนผ่าวไปหมด อารมณ์ดิ่งด้วยความน้อยใจที่สะสม หลายเรื่องที่เธอได้พบมันบั่นทอนเธอทีละน้อยจนแทบรับไม่ไหวแล้ว พลางคิดว่าทำไมนะตัวเองไม่ใช่เอมีเลียแท้ ๆ แต่ทำไมต้องมาแบกรับความรู้สึกเหล่านี้ไปด้วย เธอเองก็อยากจะหนีไปให้พ้นจากเรื่องนี้เหมือนกัน เธอเบื่อปัญหาที่เอมีเลียทิ้งไว้แล้ว อยากจะหนีให้ห่างจากสถานการณ์แบบนี้เสียทีทั้งที่เ
閱讀更多

บทที่ 36 ดอกกุหลาบช่วยเยียวยา

วันต่อมาหลังจากที่เอมีเลียบินกลับกะทันหันเธอก็ยังเก็บตัวอยู่แต่ในห้องเกือบทั้งวันผ้าม่านถูกรูดปิดมิดชิดจนไม่เหลือช่องให้แสงแดดลอดเข้าไปภายในห้อง ร่างอวบอิ่มของคนท้องนั่งพิงหัวเตียงกอดเข่าเข้าตัวเองแน่น ราวกับต้องการปลอบประโลมหัวใจที่แตกสลายเธอไม่อยากออกไปไหนไม่อยากพบหน้าใคร มีเพียงอาหารเท่านั้นที่ป้าแววจะเคาะประตูและนำมาวางมองเธอด้วยความสงสารแต่ก็ต้องเดินออกจากห้องไปตามที่เธอขอร้องส่วนเจ้าของบ้านหลังจากบินตามมา ในคืนที่มาถึงเขาก็ใช้เวลาทั้งคืนคิดไม่ตกว่าจะพูดยังไงจะเริ่มต้นยังไงเพื่อให้เธอให้อภัย เขารู้ตัวดีว่าตนเองที่ผิดไม่รักษาคำพูดผิดที่ปล่อยให้เรื่องมันบานปลายเขาละล้าละลังที่หน้าห้องเธอตลอดทั้งคืนในตอนที่กำลังจะเคาะประตูแต่กลับค้างไว้แบบนั้น เขารู้สึกเหมือนคำพูดมันติดอยู่ในลำคอ สุดท้ายแล้วเขาทำได้แค่ยกมือ เคาะประตูเบา ๆ และเรียกเธอในลำคอเพราะรู้ว่าเธอคงไม่อยากเห็นหน้าเขาในตอนนี้"เอมี่..."ก๊อก ก๊อก"กินข้าวเยอะ ๆ นะอย่าลืมว่ากำลังท้องอยู่" "....."  ...เงียบ ไม่มีเสียงตอบกลับ
閱讀更多

บทที่ 37 ง้อคนท้อง

 "ฮา ฮ่า...""ป้า...ป้าอย่าหัวเราะสิ ป้าไม่รู้หรอกว่าหนูตกใจขนาดไหน?" แก้มใสแก้มพองฟ้องป้าแววทันที หลังจากเดินตามเจ้าของบ้านเข้าไปในครัวโดยมีคนท้องนั่งยิ้มเด็ดกลีบกุหลาบใส่ตะกร้าทีละกลีบวางอย่างทะนุถนอมไม่ให้ช้ำตอนแรกก็คิดว่าคนท้องจะเอามากินทั้งหมดแต่พอบอกว่าจะทำอะไรกับดอกกุหลาบนั่นบ้างเธอก็ค่อยโล่งอกขึ้นมาจากนั้นเธอก็ช่วยเด็ดกลีบดอกกุหลาบหลากสีช่วยเจ้านายคนสวยที่บอกว่าจะเอามาทำวุ้นกับชากุหลาบค่อยยังชั่วหน่อยตอนแรกคิดว่าจะมากินสด ๆ อีก "อันนี้แก้มใสเอาไปตากแดดให้พี่หน่อยนะ เดี๋ยวสักพักค่อยไปกลับจะได้แห้งทั่วถึง" เอมีเลียเลื่อนกระจาดใบใหญ่ที่วางจัดเรียงกลีบดอกกุหลาบจนเต็มเพื่อนำไปตากแดดเตรียมสำหรับใช้ชงชาดอกกุหลาบ" รับทราบค่ะพี่เอมี่คนสวย" แก้มใสรับคำพร้อมกับรีบยกกระจาดไปตากแดด"ส่วนที่เหลืออันนี้เดี๋ยวเอมี่จะเทวุ้นใส่" มือเรียวจัดดอกกุหลาบลงบนถาดเพื่อจะเตรียมไว้ใส่วุ้นที่ป้าแววกำลังเคี่ยว"ป้าว่าวุ้นกำลังได้ที่แล้วค่ะ" "โอเค งั้นป้าแววเทเลยค่ะ" หญิงสาวเลื่อนถาดวุ้นสองถาดที่วางกลีบเสร็จเรียบร้อยแล้วไปทางป้าแว
閱讀更多

บทที่ 38 ตามติด

 ย่างเข้าเดือนที่เจ็ดของการตั้งครรภ์ เอมีเลียเริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง หลังจากได้รับการติดต่อจากผู้จัดการให้มาร่วมถ่ายแบบโปรเจกต์พิเศษ โฆษณาครีมทาผิวป้องกันท้องลายสำหรับคุณแม่ตั้งครรภ์เอมีเลียไม่ลังเลเลยที่จะรับโฆษณาชิ้นนั้น เพราะเธออยากหาอะไรทำช่วงเวลาที่เธอว่างและโฆษณาแบบนี้ก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถของเธอวันถ่ายทำบรรยากาศในสตูดิโอเต็มไปด้วยความคึกคัก แสงแฟลตส่องสว่างวูบวาบไปทั่ว เอมีเลียในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวบริสุทธิ์ปลดกระดุมสามเม็ดเผยให้เห็นหน้าท้องกลมสวย ตามแบบฉบับของหญิงมีครรภ์ดวงตาของเธอสุกใสท่าทางอ่อนโยน ในขณะที่ปลายนิ้วเรียวบรรจงเทครีมและแตะลงที่หน้าท้องนูนก่อนจะลูบไล้เบา ๆ ทำเอาแต่ละคนมองตามอย่างเคลิบเคลิ้มสายตาของเธอที่มองไปยังหน้าท้องนั้นเป็นธรรมชาติและดูรักใคร่อย่างแท้จริง ในช่วงสุดท้ายเธอไม่ลืมที่จะหันมามองกล้องแล้วบรรยายสรรพคุณของหลอดครีมในมือโชว์ให้กล้องดู พรีเซ้นต์อย่างเป็นธรรมชาติทีมงานบางคนที่เคยโดนเธอเหวี่ยงวีนในอดีตถึงกับหลงเคลิ้มไปกับท่าทางอ่อนโยนของว่าที่คุณแม่เสียงซุบซิบดังตามมาแต่ไม่ใช่คำพูดที่ไ
閱讀更多

บทที่ 39 จะคลอดแล้ว

 เมื่อคนท้องไม่ยอมเลิกทำงานจริง ๆ คีรินก็จำนนให้กับความดื้อรั้นของเธอแทนที่จะมามัวห้ามปรามคนดื้อ เขาเลยปรับเปลี่ยนวิธีการทำงานของตัวเองแทน หากวันไหนที่ต้องไปถ่ายโฆษณาคีรินก็จะตามหญิงสาวเป็นเงาตามตัวและยังซื้อรถที่ใหญ่กว่าเดิมเพื่อเวลาเธอเดินทางจะได้ยืดแข้งยืดขาหรือนอนเอนกายได้สะดวก หรือหากวันไหนที่เขามีประชุมสำคัญเขาก็เปลี่ยนมาเป็นประชุมแบบออนไลน์ทั้งหมดแถมยังเข้าคลาสเรียนคอร์สสำหรับพ่อแม่มือใหม่ ไม่เพียงแค่เอมีเลียเท่านั้นที่กระตือรือร้นคีรินเองก็เช่นกันเมื่อกลับมาถึงบ้านเขาจะคอยนวดเท้าให้เธออยู่ตลอด กลายเป็นความสัมพันธ์ใกล้ชิดสนิทสนมอย่างไม่รู้ตัว และนั่นทำให้ทั้งสองคนเกิดความรู้สึกดีให้แก่กันและกันหรือบางทีอาจจะมีมาตั้งนานแล้วเพียงแค่คีรินนั้นปิดกั้นตัวเองเมื่อเขาคิดที่จะเปิดใจให้ตัวเองอีกครั้งและมองข้ามผ่านความเลวร้ายทั้งหลายแหล่ที่เอมีเลียเคยทำก็กลายเป็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันดีมากจริง ๆ เขาชอบในยามที่เธอยิ้มให้เขาชอบในยามที่เขากอดเธอเอาไว้ในอ้อมแขนและหลับกันไปพร้อมกันแต่คืนนี้คีรินฝันแปลก ๆในฝันคีรินเห็นเอมีเลียที่แต่งตัวด้วยชุดสีแดงเพลิงพร้อ
閱讀更多
上一章
12345
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status