《เมื่อนางเอกเกิดใหม่ในร่างนางร้าย》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

 "ประกายดาว!""ห๊ะ...ใครนะครับ" ผู้ช่วยหนุ่มที่ได้ยินเสียงเจ้านายแว่ว ๆ ก็ถามขึ้นทำให้คีรินพึ่งรู้สึกตัวว่าทำอะไรลงไปในตอนที่เขามองจุดนั้นจนคอแทบเคล็ดก็หันมามองสบตากับลูกน้องที่มองกันผ่านกระจก "ไม่มีอะไร รีบเถอะเดี๋ยวไม่ทัน" คีรินบอกลูกน้องก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกพิงพนักแล้วพ่นหายใจหนัก ๆ นี่เขาคิดถึงเธอจนเห็นภาพหลอนไปแล้วหรือยังไงการที่จะเห็นประกายดาวปรากฏตัวอยู่ที่บ้านเขามันไม่มีทางเป็นไปได้เลยคีรินคิดด้วยความเศร้าหมอง ใบหน้าคมเข้มอึมครึมทางด้านของประกายดาวหลังจากนำดอกกุหลาบพันธุ์ใหม่ที่สั่งมาลงดินเรียบร้อยเธอก็ขึ้นมาอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่แล้วเดินมานั่งเล่นที่สวนกุหลาบมองดอกไม้ที่เบ่งบานด้วยความภาคภูมิใจ ในตอนนั้นเองเธอก็เห็นเด็กสาวหลานป้าแววเดินแบกกระเป๋านักเรียนเข้ามา ที่ต้องบอกว่าแบบก็เพราะใบมันใหญ่มากไม่รู้เลยว่าเด็กสมัยนี้เรียนหนักขนาดนี้เมื่อแก้มใสเดินเข้ามาใกล้เธอก็ส่งยิ้มแล้วโบกมือให้ทำให้แก้มใสรีบวิ่งปรี่เข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มสดใส"สวัสดีค่ะ คุณเอมี่" เด็กสาวยกมือไหว้สวัสดีภรรยาเจ้าของบ้านอย่างนอบน้อม&nbs

 “ครับ…แล้ว เอ่อ...ช่างเถอะ ป้ามีอะไรก็ไปทำเถอะ”  คีรินอยากจะถามป้าแววเรื่องอาการคนท้องแต่ปากหนักพูดไม่ออกพอป้าแววออกไป ร่างสูงก็ลุกออกมาจากเก้าอี้เขาเดินมาหยุดที่หน้าต่างตาคมมองไปที่สวนกุหลาบพลางคิดว่าเรื่องสาวใช้พวกนั้นเขาไม่น่าใจร้อนไล่พวกเธอออกไปเลยน่าจะให้อยู่กลั่นแกล้งผู้หญิงคนนั้นอีกสักหน่อยคีรินรู้สึกสับสนในใจทั้งที่เขาควรจะรู้สึกดีที่ผู้หญิงคนนั้นโดนกระทำเสียบ้างแต่อีกใจนึงก็แก้ต่างให้ตัวเองว่าที่ทำทั้งหมดก็เพื่อลูกในท้องของเธอต่างหากกลัวว่าจะโดนสาวใช้พวกนั้นรังแกและจะกระทบกับเด็กในท้องดวงตาคู่คมยังมองอยู่ที่สวนกุหลาบข้างบ้านที่มีการปลูกต้นกุหลาบหลากหลายสีเรียงรายสองข้างทางตลอดจนไปถึงซุ้มที่มีเถากุหลาบพันกันเหนียวแน่นและดอกกุหลาบที่พลิบานกันเต็มพื้นที่ ไม่เพียงแค่นั้นด้านล่างยังมีเปลญวนที่แขวนอยู่กลางซุ้มเชือกของเปลนั้นประดับประดาด้วยกุหลาบที่ใส่เลื้อยไปจนถึงด้านบนสุดเป็นซุ้มกุหลาบที่ดูออกแบบไม่ต่างจากในนิยายเจ้าหญิงที่เคยเห็นผ่านตาเขามองอย่างครุ่นคิดทำไมยิ่งมองก็รู้สึกคุ้นเคยกับการจัดสวนแบบนี้ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเ

 ส่วนคีรินหลังจากออกไปทำงานตอนเช้าตอนเย็นเขาก็กลับมาอยู่ที่บ้านเหมือนเดิมเพราะเขามีความสงสัยบางอย่างที่มันติดอยู่ในใจ เขายังไม่เชื่ออย่างสนิทใจว่าเอมีเลียนั้นความจำเสื่อมเป็นจริงบางทีเธอกำลังวางแผนร้ายกาจอยู่ก็ได้ที่มาอยู่ที่นี่ก็เพื่อเฝ้ามองความเปลี่ยนไปของเธอว่าเธอจะมาไม้ไหนกันแน่เพราะคีรินรู้ว่าเอมีเลียนั้นรู้ความลับของเขา บางทีเธออาจจะความจำเสื่อมเพื่อต้องการลบล้างตัวตนในอดีตและเสแสร้งทำเป็นใครอีกคนขึ้นมา หรือไม่ก็หนีความผิดเรื่องที่เธอคิดจะเอาลูกออกเสียงเครื่องยนต์ที่ดังเข้ามาทำให้เอมีเลียที่กำลังพรวนดินถึงกับสะดุ้ง เธอเงยหน้าขึ้นจากแปลงกุหลาบเห็นรถยนต์คุ้นตาเลี้ยวเข้ามาเธอก็แอบหลบซ่อนตัวอยู่ในพุ่มดอกกุหลาบ พยายามทำตัวให้นิ่งสายตามองไปที่คนตัวสูงที่เดินออกมาจากรถแล้วเดินตรงเข้ามาก่อนจะมุดหน้าลงไปชิดเข่าเมื่อเห็นร่างสูงกำลังเดินผ่าน พอเห็นแผ่นหลังกว้างหายเข้าไปในบ้าน เธอแอบโผล่หน้าออกมานิดหนึ่งพอไม่เห็นเขาแล้วเธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “คิดว่าจะไปอยู่เพนท์เฮาส์เหมือนเดิมซะอีก นี่กลับมาอีกทำไมกันนะ” เสียงบ่นงึมงำออกมาจากริมฝีปากบางทั้งที่

 “เอมีเลีย! เธอกำลังทำอะไรน่ะ!” คีรินที่วันนี้ไม่ได้ไปไหน นั่งเอนกายอยู่บนเก้าอี้หวายตรงระเบียงบ้านในมือมีแก้วกาแฟดำร้อน ๆ อีกมือหนึ่งก็พลิกดูเอกสารบางส่วนที่เมธาเอามาให้เมื่อเช้า ดวงตาคมทอดมองไปยังสวนกุหลาบด้านนอกที่เขามักจะเห็นผู้หญิงเจ้าปัญหาเดินวนเวียนอยู่ทุกเช้าบางครั้งก็เห็นเธอยืนกับเด็กหนุ่มที่ชื่อกรที่เป็นหลานป้าแววซึ่งตอนนี้ดูเหมือนจะกลายเป็นลูกมือของเธอไปแล้ว หรือบางวันตอนที่เธอรดน้ำต้นไม้ บางครั้งก็เห็นเจ้าตัวเดินดุ๊กดิ๊กกลับเข้าบ้านด้วยท่าทีพะอืดพะอมและรู้ว่าเธอเข้าไปอาเจียนในห้องน้ำเพราะแพ้ท้องหนัก แต่วันนี้ทำไมถึงดูเงียบผิดปกติ...แปลก? เพราะว่าตนเองก็มานั่งอยู่ตรงนี้นานแล้วเช่นกันมือถือแก้วกาแฟไว้เฉย ๆ โดยที่ไม่ได้ยกจิบดวงตาคงทอดมองออกไปยังสวนอยู่นานแต่ก็ไม่เห็นใครอยู่ตรงนั้นเขามองซ้ายมองขวาในใจรู้สึกตงิด ๆ แปลก ๆ ชอบกล เมื่อไม่เห็นคนที่ควรอยู่ตรงนั้นจริง ๆ เขาก็วางแก้วกาแฟและเอกสารทุกอย่างแล้วลุกขึ้นเต็มความสูงบิดซ้ายบิดขวาแก้อาการเมื่อขบก่อนจะเดินลงมาจากบ้านอย่างไม่เร่งรีบร่างสู

 ‘อย่าจูบนะ ๆ ฉันยังไม่เคยจูบใครจริง ๆ เลยนะ! แสดงละครก็แค่ใช้มุมกล้อง จะมาเสียจูบให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้ไม่ได้เด็ดขาด!’เอมีเลียคิดไปไกล ริมฝีปากบางเม้มแน่นเมื่อรู้สึกลมหายใจร้อนผ่าวของเขาแตะลงบนแก้มใส ความใกล้ชิดนั้นทำให้หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำจนสมองคล้ายจะหยุดทำงานแต่แทนที่เรื่องราวจะเป็นแบบที่เธอคิด เสียงทุ้มต่ำของคีรินกลับกระซิบขึ้นใกล้หูแทน“ลมหายใจของเธอมีแต่กลิ่นปลาร้า...เหม็นมาก”'อวสานสเปรย์ปรับอากาศสามกระป๋อง!'เธออุตส่าห์พ่นเสียจนกลิ่นหอมตลบไปทั่วทั้งหลัง แต่ดันลืมแปรงฟันล้างปากหลังแอบกินส้มตำ...ฮื่อออออคีรินผละออกยกมือเต็มความสูงก่อนจะยกมือขึ้นล้วงกระเป๋า เส้นกรามขยับเล็กน้อยราวกับพยายามข่มอารมณ์ที่กำลังเดือดปุด ๆ พอกันทั้งนายทั้งบ่าว ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครห้ามใครเลยร่างสูงมองเลยเธอไปเหมือนเธอเป็นเพียงอากาศ ก่อนจะหันไปพูดเสียงเรียบกับป้าแววที่ยืนยิ้มแหย ๆ อยู่ใกล้ประตู“ป้าแวว ตามขึ้นไปพบผมบนห้อง”น้ำเสียงนิ่งเรียบแต่เย็นยะเยือกพานให้ขนลุก หนึ่งนายหญิงกับสามคนรับใช้พากันมองตากันป