All Chapters of คลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล): Chapter 11 - Chapter 20

บทที่12 โกรธทำไม ความจริงทั้งนั้น “ถามดี ๆ ก็ตอบดิวะเกล ทำไมชอบทำตัวมีปัญหาจังวะ” เมื่อถามแล้วไม่ได้คำตอบก็เปล่งเสียงหงุดหงิดออกมาตามสไตล์คนอารมณ์ร้อนและเอาแต่ใจ “หิวแวะทานข้าวก่อนก็ได้” เธอตอบอย่างขอไปที “ก็แค่เนี่ย” มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นเมื่อได้คำตอบ มาวินพาอบิเกลมาร้านอาหารที่เธอชอบมาทานเป็นประจำซึ่งไม่ไกลจากคอนโดของเขาเท่าไหร่นัก ยอมเธอนิดเอาใจเธอสักหน่อยคงไม่เป็นไรในเมื่อวันนี้เขาใช้คำพูดรุนแรงกับเธอจนเกินไป ตั้งแต่ออกจากห้องน้ำมาเธอเงียบผิดปกติจนเขารู้สึกใจคอไม่ค่อยดี เขายอมให้เธอเถียงเขาคอเป็นเอ็นเหมือนเช่นทุกครั้งดีกว่าที่เห็นเธอเงียบแบบนี้บอกเลยว่ามันไม่คุ้นชิน “ทานอะไร เอาเหมือนเดิมไหม” เอ่ยถามอย่างเอาใจ “เหมือนเดิมก็ได้ นายสั่งไปก่อนนะฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อน” นั่งลงที่โต๊ะยังไม่ทันได้ดูเมนูเกลก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำปล่อยให้มาวินเป็นคนจัดการสั่งอาหารรอ “เป็นอะไรของเธอ” มาวินเอ่ยถามเมื่ออบิเกลกลับมาจากห้องน้ำเข้ามานั่งที่นั่งตามเดิม “ไม่ได้เป็นอะไร” เธอถอนหา

บทที่14 คนของฉันก็เธอไง การเข้ามาของคนทั้งสองมันทำให้ทุกคนที่กำลังพูดคุยกันอยู่พร้อมใจกันเงียบจนทำให้มาวินชักสีหน้าไม่ค่อยพอใจ “กูเข้ามาแล้วพร้อมใจกันเงียบแบบนี้หมายความว่าไงวะ” คนประเภทไม่เก็บความรู้สึกอย่างมาวินเมื่อเขาไม่พอใจก็เลือกที่จะถามออกมาตรง ๆ “ไม่มีอะไรหรอกมึงคิดมากไอ้วิน พวกกูก็คุยกันเรื่องทั่วไปไม่เกี่ยวกับมึง” ออสตินพูดยิ้มแต่รอยยิ้มของออสตินมันช่างกวนบาทาเบื้องล่างของมาวินเหลือเกิน “วินไม่คิดจะแนะเพื่อนให้เรารู้จักหน่อยเหรอ” ข้าวฟ่างพูดกับมาวินแต่กลับจ้องมาที่ใบหน้าของอบิเกลพร้อมกับแสยะยิ้มออกมาเหมือนกำลังท้ารบมาที่อบิเกล ข้าวฟ่างก็พอรู้จักเพื่อน ๆ ของมาวินคนอื่น ๆ อยู่บ้างแล้วแต่เธอไม่ได้สนิทสนมอะไรมากแค่เจอกันแล้วก็มีทักทายกันบ้างตามมารยาท “ถ้าเธอหมายถึงฉัน ฉันว่าอย่าแนะนำเลยเพราะเราคงไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องทำความรู้จักกัน” ในเมื่อเธอท้ารบมาทางสายตามีเหรอคนอย่างอบิเกลจะไม่รับคำท้า “ทำไมรู้ตัวว่าอีกไม่นานจะโดนเขี่ยทิ้งเหมือนกับคนอื่น ๆ สินะ” ข้าวฟ่างพูดยิ้มน้อย ๆ ชวนให้น่าหมั่นไส้

บทที่16 ฉันผิดอะไร อบิเกลถอนหายใจออกมาและพยายามข่มความไม่พอใจเอาไว้เพราะวันนี้เธอรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน “ฉันผิดอะไร ฉันนั่งอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ออกไหนเลยสักครั้งแล้วที่ต้องมาที่นี่ก็เพราะว่านายไหมที่เป็นคนลากฉันมา” เธอก็อยู่ของเธอดี ๆ ไม่ได้เดินออกไปไหนสักหน่อยแล้วถ้าคนอื่นจะมองมาที่เธอแล้วเธอจะห้ามอะไรใครได้ ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่เธอมันอยู่ที่ความคิดของมาวินมากกว่าแล้วไอ้สายตาและคำพูดที่ทำเหมือนเธอผิดนี่มันหมายความว่าอะไรกัน กลุ่มเพื่อนถึงกับต้องเกาศีรษะอย่างงง ๆ ไม่คิดว่ามาวินจะต่อว่าอบิเกลทั้ง ๆ ที่เธอนั่งอยู่เฉย ๆ “อยากมีเมียสวยก็ต้องทำใจ ถ้ามึงเบื่อปัญหานี้มึงก็แค่ปล่อยเกลไปมึงจะได้ไม่ต้องมีเรื่องกวนใจ” เกรทพูดยิ้ม ๆ “เออ กูเห็นด้วยกับเกรทมันนะ” ไคโรหันไปแท็กมือกับเกรทที่พูดถูกใจตัวเอง “กลับกันเถอะวะเกล เบื่อพวกนี้แม่งฉิบหาย” พูดจบก็จับมือเกลให้ลุกขึ้นตามแล้วตวัดสายตาดุมองไปที่เพื่อนทั้งสองที่ยังคงหัวเราะกันอยู่ “ดูมันดิ๊ พวกเราเรียกเกลว่าเป็นเมียมัน มันไม่คิดจะแย้งสักคำ ปากแข็งสัส ๆ” ออสต

บทที่ 18 เธอดูแปลก ๆ อิงอรไม่เคยคิดจะบังคับลูกสาวแม้หลาย ๆ ครั้งที่เพื่อนของเธอมักจะพาลูกชายเข้ามาหาและแนะนำให้อบิเกลได้ทำความรู้จัก ทุกครั้งที่มีคนเข้ามาอิงอรจะให้สิทธิ์การตัดสินใจอยู่ที่อบิเกลเป็นหลักเพราะไม่อยากจะฝืนใจลูกสาวตัวเองกลัวว่าอบิเกลจะอึดอัดแค่คุณปู่ที่มักเจ้ากี้เจ้าการเรื่องนี้จนทำให้อบิเกลอึดอัดจนไม่ค่อยกลับบ้านหรือเข้าไปที่บ้านคุณปู่ ครั้งไหนที่อบิเกลเลี่ยงได้เธอก็มักจะเลี่ยงเสมอแต่ดูเหมือนครั้งนี้ที่เธอไม่ได้ตั้งใจจะจับคู่แค่แนะนำให้รู้จักกันเอาไว้เฉย ๆ ไม่คิดไมเลอร์จะสามารถทำให้อบิเกลเปิดใจยอมไปข้างนอกด้วยง่าย ๆ เพราะปกติอบิเกลจะแค่ทำความรู้จักแต่ไม่เคยนัดรับหรือออกไปข้างนอกกับใครเลยสักคน “ค่ะเกลจะไปกับพี่ไมเลอร์ค่ะ” อบิเกลตอบแล้วหันไปยิ้มให้ไมเลอร์ รอยยิ้มนี้ทำให้อิงอรและแม่ของไมเลอร์มองตากันแล้วยิ้มออกมาด้วยความพอใจ “ตามใจเราสองคน หนุ่มสาวปาร์ตี้กับคนแก่คงจะเบื่อกันล่ะสิ” แม่ของไมเลอร์หันไปพูดเย้าแหย่ลูกชายเล่น “จะออกไปก็ไปบอกลาคุณปู่กับคุณพ่อกันก่อนแล้วค่อยไปนะ” อิงอรหันไปบอกลูกสาวและไมเลอร์ “ค่

บทที่20 แซ่บซู้ดปาก “ไม่ต่อแล้วนะ” ปากเรียวเล็กขยับบอกเสียงเบาก่อนที่จะปิดเปลือกตาหลับลงไปด้วยความเหนื่อยอ่อนที่ร่วมรักมาเนิ่นนาน ตาคมทอดมองร่างเปลือยเปล่าที่นอนแน่นิ่งจากผลงานของเขาแล้วยกยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจก่อนที่จะหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปชำระล้างร่างกายตัวเองและก็ไม่ลืมที่จะนำผ้าชุบน้ำมาทำความสะอาดให้กับร่างเล็กที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่ที่เตียง “เกลตื่นมาทานข้าวเร็ว” มาวินเดินเข้าห้องมาแล้วนั่งลงที่เตียงข้าง ๆ ตัวอบิเกลที่นอนหลับสนิทแล้วใช้มือสะกิดตัวของเธอเบา ๆ ให้พอรู้สึกตัว “อื้ออ เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นก็เห็นใบหล่อเหล่าที่วันนี้ยิ้มแย้มให้เธอผิดปกติ “กี่โมงแล้ว” พอรู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปอีกรอบก็ถามอีกคนที่น่าจะตื่นก่อนเธอนานแล้ว “เกือบจะเที่ยงแล้ว เหนื่อยมากเลยเหรอหลับเอาเป็นเอาตายขนาดนั้น” ใบหน้าหล่อเหลาแย้มยิ้มยียวนขึ้นอย่างอารมณ์ดี “จิ๊ ไหนบอกรอบเดียว” อบิเกลมองค้อนกลับไปใส่มาวิน “อุ้มไหม ลุกไหวรึเปล่า” “ยังจะมากวนอีก ออกไปก่อนเลยจะไปอาบน้ำ” “รีบอาบจะ