Todos los capítulos de วิวาห์ใต้อาณัติ: Capítulo 51 - Capítulo 60

“หนูอัยย์…”อัยรินกลับยังคงแย้มยิ้ม มองทุกคนด้วยสายตาอ่อนโยนเช่นเดิม แต่คนถูกมองทั้งหมดกลับสลดหดหู่ในหัวใจ“หนูขอบคุณทุก ๆ คนสำหรับช่วงเวลาที่ผ่าน ขอบคุณที่ดูแล เลี้ยงดู และให้ความรักกับเด็กกำพร้าคนนี้มาตลอด และหนูสัญญาว่าต่อให้หนูไปแล้ว หนูก็ยังคงเป็นหนูอัยย์ของทุก ๆ คน ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ หนูสัญญาว่าจะกลับมาเยี่ยมค่ะ”นี่ก็คือ… คำยืนยันว่าจะไปให้ได้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหย่าหรือไม่หย่า มาวินก็ไม่มีสิทธิ์รั้งภรรยาไว้ได้อีกแล้ว ชายหนุ่มขบกราม กำมือแล้วคลาย คลายมือแล้วกำอยู่พักใหญ่ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้สามารถพูดคัดค้านออกไปได้จริง ๆ“หนูกราบขอโทษที่ทำให้คุณวินเสียเวลา”สองมือน้อยพนมไหว้สามี“หนูไม่เคยต้องการให้คุณวินเสียใจ สิ่งที่หนูทำได้ก็ทำไป

“จะไปเจอเธอจริงเหรอ”คริสยังอดเปรยถามคำถามนี้ซ้ำ ๆ ไม่ได้ นอกจากกังวล ยังไม่เข้าใจกับการกระทำของเจ้านายนักรู้ทั้งรู้ว่าเมื่อโผล่ไปอาจทำให้อะไร ๆ ย่ำแย่ลงกว่าเดิม แต่ก็ยังรั้นจะไปพบหน้าภรรยาของน้องชายอีกมาวินเพียงถอนหายใจ ไม่ได้ตอบอะไร สายตาเหม่อมองออกไปไกลแสนไกล คล้ายว่ากำลังลังเล กังวลระคนหวาดหวั่น แต่กระนั้นก็ยังเดินลงจากรถไปกดกริ่งหน้าบ้านบอกการมาของตนคริสมองส่งจนเห็นเจ้าของบ้านเดินออกมา จึงเคลื่อนรถไปเทียบจอดข้างทางเท้าไม่ไกลออกไปนักมาวินยืนนิ่ง มองร่างคุ้นตาเดินออกมา คลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมา“คุณวิน” กลอยใจส่งเสียงเรียกอย่างประหลาดใจ ก่อนเปิดประตู ผายมือเชิญชายหนุ่มเข้าบ้าน“เชิญค่ะ”พอเข้ามานั่งในห้องรับแขกขน

 (ต่อ)      “ได้ รอแป๊บนึง”     คริสหายออกไปพักใหญ่ก็กลับเข้ามาพร้อมคุณหมอคุณพยาบาล     “ต้องการออกจากโรงพยาบาลใช่ไหมครับ”     คุณหมอเจ้าของไข้แย้มยิ้ม รับเอกสารการรักษาของชายหนุ่มมาเปิดอ่าน สีหน้ายังดูใจดี แต่มาวินกลับพบความเคร่งเครียดในแววตาคู่นั้น ไม่นานสีหน้าประดับรอยยิ้มของคุณหมอวัยกลางคนก็เลือนหายไปพร้อมเสียงถอนหายใจยาวเหยียด     “มีธุระเหรอครับ”     มาวินยิ้มเจื่อน ๆ ตอบ “ครับ”     คุณหมอส่งแฟ้มรายงานการรักษาคนไข้ในการดูแลคืนคุณพยาบาลหนึ่งในสองที่ยืนใกล้ ๆ ก่อนหันมาจ้องใบหน้าซีดเซียวของคนไข้     “อาการทางร่างกายไม่มีอะไรต้องกังวล แต่อาการทางจิตใจ… ”

 (ต่อ)      อัยรินไม่ได้ตื่นตกใจตอนพบเขา ไม่แม้กระทั่งประหลาดใจที่ได้พบหน้า คล้ายกับว่าคาดเดาเหตุการณ์เอาไว้นานแล้ว ยิ่งเป็นเช่นนี้มาวินยิ่งร้าวรานใจ ไม่รู้ว่าสองปีที่ผ่านมา ภรรยาเฝ้ารอให้เขาตามหาบ้างหรือไม่…     ทว่าต่อให้ปฏิกิริยาของอัยรินจะเยือกเย็นเช่นไร เขาก็ไม่นึกเคืองใจใด ๆ ทั้งสิ้น     วันนี้สิ่งเดียวที่มีคือความยินดีล้นหัวใจ ไม่ว่าหญิงสาวจะต้องการสิ่งใด อยากให้เขาทำเช่นไร กฎเกณฑ์มากมายแค่ไหนไม่สำคัญ ขอเพียงได้มีโอกาสอีกสักครั้ง เขายินดี     ชายหนุ่มระบายยิ้มดึงตัวเองออกจากความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนหันมองแผ่นหลังเล็กใช้สองขาสั้นป้อมไถรถจักรยานขาไถไปหามารดาของแก หัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นเจ้าตัวน้อยทิ้งตุ๊กตาหมีเก่ามอมไว้ข้าง ๆ ก่อนใช้ขาไถรถต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้     มาวินไม่ได้ลุกเดินตามไป เพราะรู้

  (ต่อ)      “เป็นไงบ้าง” คริสตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าตัวมาวินเองเสียอีก ใจหนึ่งเขาอยากตามเข้าไป แต่อีกใจก็รับรู้ได้ว่าเรื่องบางเรื่องมาวินต้องทำด้วยตัวเอง และอัยรินยังคงต้องการเวลาให้ได้ปรับตัว     “คุณอัยย์ว่าไงบ้าง”     ตอนเข้าไปยังมีกังวลว่าจะโดนไล่กลับออกมา แต่พอรอไปพักใหญ่เห็นมาวินยังไม่ถูกเจ้าของบ้านปล่อยหมาไล่กัดก็ค่อยสบายใจ นั่งรอนอนรออย่างห่วงใยได้มากขึ้น     “เธอไม่ไล่นายใช่ไหม แล้วได้เจอลูกหรือเปล่า”     ลูกเพื่อนก็เหมือนลูกเขา แม้ยังไม่เคยเห็นหน้า แต่ก็ยอมรับเลยว่าตื่นเต้นเหมือนกัน     มาวินหัวเราะเสียงทุ้ม แววตายามทอดมองเพื่อนอ่อนโยนกว่าเดิมมากนัก     ที่ผ่านมา ไม่ว่าจะร้ายห