บททั้งหมดของ วิวาห์ใต้อาณัติ: บทที่ 11 - บทที่ 20

(ต่อ) เด็กนั่น!มาวินแทบจะตะโกนเสียงดังเมื่อแผ่นหลังคุ้นตากำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่บนแปลงผักหลังบ้าน ทั้ง ๆ ที่รอบกายเคยเป็นสวนสวยที่เขาลงมือตกแต่งเองเมื่อหลายปีก่อน“นี่ปลูกผักในสวนทรอปิคอลของฉันจริง ๆ งั้นหรือ” เขาเลิกคิ้วมอง ก่อนพ่นลมหายใจออกมา แล้วเดินกระแทกเท้าเข้าไปในห้อง ทิ้งกายลงบนเตียงกว้างอย่างเบื่อหน่าย ทว่าพอล้มตัวลงปิดเปลือกตาเพื่อพักผ่อน ภาพใบหน้าเย็นชายิ่งกว่าเขาก็สะท้อนไปมาในหัว“เฮ้อ!” เขากระเด้งกายลุกขึ้นยืน เดินออกมาพิงขอบประตูระเบียงมอง ‘เด็กคนนั้น’ อย่างสนอกสนใจในขณะที่ทุกคนยิ้มแย้ม ทักทายเขาอย่างยินดี แต่เด็กคนนั้นกลับเขม่นมองราวกับจะจับผิดผู้ร้ายฆ่าคนตายอย่างไรอย่างนั้นโอเค เขายอมรับว่าตัวเองไม่ค่อยกลับบ้าน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่อยากกลับเสียหน่อย ตั้งแต่ลงจากเครื่องสถานที่แรกที่เขาไปก็คือ… บ้านหลังหนึ่งริมแม่น้ำเจ้าพระยา บ้า

(ต่อ)ใบหน้าของมาวินซีดเผือดลงทีละนิด ดวงตาคมกล้าเบิกโตขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายริมฝีปากหนาก็ต้องอ้าค้างจนคางแทบชิดอก“ผะ ผมเนี่ยนะ ปล้ำเด็กประถม”เขากลืนน้ำลงคอ ริมฝีปากสั่นระริกยามเอ่ยถามมารดาอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินถึงเขาจะชั่ว แต่ไม่ได้ชั่วขนาดนั้นนะ!ต่อให้เมาแทบตาย หัวราน้ำจนแทบโงไม่ขึ้น ก็ไม่มีทางปลุกปล้ำเด็กยังไม่โตแน่นอนดะ เด็ก… อย่าบอกนะว่า…“เด็กคนนั้นคงไม่ใช่…”“ใช่” คุณหญิงวารีตอบเสียงเรียบพลางยังยกแก้วน้ำสมุนไพรขึ้นจิบ “หนูอัยย์ อัยริน เด็กในการอุปาระของแม่เอง ทุกคนไปเจอตอนเรากำลังคร่อมตัวหนูอัยย์ แถมยังยื่นปากเข้าไปใกล้จะจูบเด็กประถมพอดี”มาวินกลืนน้ำลายลงคออีกอึกใหญ่ ใช้สมองที่นาน ๆ จะใช้งานขบคิดอย่างหนักหน่วง“คะ คือว่า แม่หมายถึงผมกำลังคร่อมตัวเด็กคนนั้น แค่นั้นใช่ไหมครับ”ตีให้ตายเขาก็ไม่มีทางเชื่อว่าตัวเองจะปล้ำเด็กประถม!“บางทีอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด เมื่อคืนผมเมามาก”คราวนี้หัวคิ้วของคุณหญิงวารีขมวดคิ้วจนผูกเป็นปม วางแก้วน้ำสมุนไพรฝีมือของ ‘เด็กคนนั้น’ ลง ก่อนตวัดสายตาคมกริบมาหา“น้องชื่ออัยริน เรียกหนูอัยย์เหมือนคนทั้งบ้านก็ได้ มาเด็กนั่นเด็กนี่ อย่าให้แม่

(ต่อ) “คุณแม่!” เสียงที่เอ่ยเรียกผู้ให้กำเนิดเบาราวเสียงกระซิบ หากกระแสเสียงยามเอ่ยพร่าสั่นอย่างชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงต่ำ มือกำแน่นเพื่อระงับอารมณ์“แม่จะพูดเป็นครั้งสุดท้าย” ใบหน้าของมารดายังคงเรียบนิ่ง ไม่เงยขึ้นจากอัลบั้มรวมภาพชุดเจ้าบ่าวในมือ หัวใจของมาวินร้าวระบม ยากเหลือเกินที่ชายหนุ่มจะเอื้อนเอ่ยคำใดเขากลัว ขี้ขลาด และหวาดหวั่นกับทุกอย่างในชีวิตอ่อนแอ เปราะบางเสียยิ่งกว่าขนนก ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเพียงก้มหน้าทำตามคำสั่งของมารดาในทุก ๆ เรื่อง แม้กระทั่งเรื่องของกลอยใจคิดถึงกลอยใจ… ความกล้าหาญที่มีอยู่น้อยนิดก็เหมือนจะฮึกเหิมขึ้นมา“คุณแม่ก็รู้…”… รู้ว่าเขาชอบกลอยใจทว่าเขาเอ่ยได้เพียงสั้น ๆ ก็ไม่อาจขยับปากเอ่ยต่อได้ เมื่อสายตาของมารดาเหลือบมองมาอย่างร้าวราน“แม่หวังดีกับลูก…”หวังด

(ต่อ) “กลับมาแล้วเหรอวา”‘วาคิน’ ชะงัก ถอนหายใจ ก่อนหันกลับมาพยักหน้าตอบ แววตาเย็นชามองเขาเพียงแว็บเดียวก็เหลือบมองคนที่นั่งข้างเขานิ่งนาน นัยน์ตาสีเทาเข้มอ่อนแสงลงอย่างชัดเจน จนคนเป็นพี่ต้องลุกขึ้น เดินเข้าไปจับจูงแขนน้องชายมานั่งลงข้างกายวาคินไม่ได้ขัดขืน หากก็มองออกว่าไม่เต็มใจ อีกฝ่ายสูงกว่าพี่ชายหลายเซนติเมตร เพราะมีเชื้อสายฝั่งยุโรปตามบิดา ยามทิ้งกายลงนั่งก็ยังเหลือบหางตาไปมองมารดาอยู่ตลอดมาวินไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพียงยิ้มบาง ๆ แล้วหยิบอัลบั้มรูปชุดเจ้าบ่าวที่กองอยู่ตรงหน้าส่งให้น้องชาย“มาช่วยพี่เลือกชุดเจ้าบ่าวหน่อย”วาคินรับไปถือเอามาไว้เงียบ ๆ ไม่เปิดดู หากก็ไม่ได้ปฏิเสธทว่า…คุณหญิงวารีกลับเอ่ยบางสิ่งขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้างอย่างชัดเจน “วาจะไปเข้าใจรสนิยมของลูกดีเท่าแม่เหรอ มาครับ แม่เลือกให้เอง”อัลบั้

(ต่อ) “นายรวยขนาดจ่ายค่าที่จอดรถเป็นพันเลยเหรอ” ราคาของที่พักตามสถานที่ท่องเที่ยวก็ประมาณนี้ แต่ที่คริสมองว่ามันแพงเกินไปก็เพราะ… มาวินเพียงแวะมาจอดรถเท่านั้น ไม่ได้คิดจะค้างคืนอีกฝ่ายไม่ตอบ แต่เดินลงชายหาดไปเงียบ ๆ แววตาบ่งบอกว่าต้องการอยู่คนเดียวเขาอยู่กับเพื่อนมาหลายปี แม้จะห่างกันไปพักใหญ่ แต่ก็มองออกว่าเวลาเช่นนี้มาวินน่าจะต้องการอยู่กับตัวเองหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าจึงแยกตัวไปหามุมสงบของตัวเอง ทิ้งเวลาหลายชั่วโมงที่เหลือในวันแต่งงานให้เพื่อนได้ใช้อย่างที่ใจต้องการมาวินเดินเงียบ ๆ มาจนถึงชายหาด มองท้องทะเลที่คลื่นซัดสาดรุนแรงแล้วม้วนตัวกลับลงไปสู่ความเวิ้งว้างก็ทอดถอนใจ ล้วงหยิบเครื่องมือสื่อสารที่ปิดเสียงปิดสั่น ก่อนจะตั้งเป็นโหมดเครื่องบินตั้งแต่เมื่อคืนออกมา เขาปิดโหมดเครื่องบิน หน้าจอก็เด้งข้อความเข้ามาเป็นร้อย ๆ ข้อความ ส่วนใหญ่จะเป็นของมารดา บิดา กวินตราคนสุดท้ายก็คือ… วาคินสายจากน้องชายมีเพียงครั้งเดียว ส่วนข้อ