All Chapters of วิวาห์ใต้อาณัติ: Chapter 31 - Chapter 40

“โอ้โฮ คุณพิศ” ตากลมโตกลอกไปมาซ้ายทีขวาที ก่อนโน้มตัวเข้าไปกระซิบเสียงเบากับคนข้างกาย “เราถังแตกอยู่นะคะ ไม่มีเงินเช่าชุดแพงขนาดนี้หรอก”คุณประพิศได้ยินเช่นนั้นก็หันขวับกลับมา เอื้อมมือไปหยิกแก้มนุ่มเบา ๆ อย่างมันเขี้ยว กำลังจะตอบเด็กสาวให้สบายใจ แต่เหลือบเห็น ‘เจ้านาย’ เดินตามเข้ามาเสียก่อนจึงคลี่ยิ้มบาง ๆ แทนกรุ๊งกริ๊งเสียงกระดิ่งลมไพเราะที่ได้ยินอีกครั้งส่งผลให้อัยรินหันไปมองประตูทางเข้า พบใบหน้าหล่อเหลาคุ้นตา ร่างสูงโปร่งในสูทสีเทาเข้มกำลังเดินเข้ามาก็กะพริบตามองปริบ ๆ“โอ้ คุณมาวินก็มาหรือคะ”หล่อนถามออกไปแล้วก็ต้องงงคำถามของตัวเองเขาย่อมต้องมาก็เขาเป็นเจ้าบ่าวของเธอ!มาวินหางคิ้วกระตุก ถอดแว่นกันแดดสีชาออกเสียบไว้ใ

“ตายแล้วลูกสาวแม่ ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะ”หากกวินตราสติหลุดไปแล้ว ดวงตาคู่สวยวาววามมีประกายมาดร้ายจนมารดายังผวา มือที่แตะแขนบุตรสาวค่อย ๆ ถูกดึงกลับมาพอแขนไม่ถูกพันธนาการ กวินตราก็กรีดร้องอีกครั้ง กระทืบเท้าตึงตัง ก่อนคว้าการ์ดแต่งงานสีชมพูหอมฟุ้งที่ขว้างทิ้งไปกลับมาฉีกทึ้งระบายความกรุ่นโกรธ ริมฝีปากบางสีแดงสดจากการเติมแต่งกัดขบกันแน่นจนได้กลิ่นคาวคลุ้งกับรสเค็มปร่าของเลือดที่ซึมไหล“ฉันจะทำให้แกเจ็บยิ่งกว่าที่ฉันเจ็บ อายยิ่งกว่าที่ฉันอาย ไอ้มาวิน ไอ้ระยำ!”หลังได้ยินประโยคบริภาษรุนแรงนี้จบ คุณหญิงรจเรศก็กระจ่างชัดกับสาเหตุอาการคลุ้มคลั่งของบุตร“กะ การ์ดแต่งงานมาถึงแล้วหรือ” ถามออกไปอย่างเลื่อนลอยพร้อมกลืนน้ำลายลงคอ สูดลมหายใจ เดินเข้าไปรวบมือบุตรสาวมากุมเอาไว้ บีบเบา ๆ เพื่อปลอบโยนรู

กวินตราเงยหน้า บังคับน้ำตาให้ไหลย้อนกลับ ปราศจากคำโต้แย้ง เจ็บปวด เสียใจ แต่ไม่อาจรั้งไว้ได้อีกต่อไปหญิงสาวจึงสูดลมหายใจ หมุนกายเดินจากไปในที่สุดทิ้งอดีต ความทรงจำ และรักแรกไว้เบื้องหลังโดยไม่เหลียวมองกลับมามอง…“เฮ้อ!”มาวินถอนหายใจ มองตามจนร่างระหงลับสายตา จึงมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ มือซ้ายล้วงกระเป๋ากางเกงหาโทรศัพท์มือถือเพื่อต่อสายหาลูกน้อง ควบคุมร่างกายที่ถูกกระตุ้นด้วยสารบางอย่างจนร้อนผ่าวเพื่อก้าวเดินไปเบื้องหน้าอย่างมั่นคง กลางอกหวามไหว แต่หัวใจเต้นระทึกลมหายใจเข้าออกถี่รัว ฝีเท้าเร่งร้อนตอนที่เกือบจะเลี้ยวผ่านทางเดิน เสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวายก็ตรงมาหาพร้อมเสียงร้องเรียกดังลั่น“บอส! / คุณวิน!”มาวินชะงัก เงยหน้าเห็

หญิงสาวแอ่นกาย แนบชิดยามความรู้สึกรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ มาวินเองก็คำรามในลำคอ ส่วนที่กำลังแข็งขึงเกร็งตัวใกล้ปริแตกจนต้องเร่งจังหวะรักให้หนักแน่นกว่าเดิม ตอนที่ทั้งคู่ใกล้แตะจุดสูงสุดของความหฤหรรษ์ อัยรินยกสองขาเกี่ยวเอวสอบ กระตุกร่าง ความนุ่มหยุ่นคับแน่นตอดรัดรุนแรงบอกความสุขสม“อ๊าย!”หญิงสาวผวาเข้ากอดร่างกำยำอ้าปากงับไหล่กว้างเต็มคำ พร้อมจังหวะเร่งเร้าครั้งสุดท้ายของมาวิน…ธารสีขุ่นที่แตกพร่างหลั่งไหล่เข้าสู่ช่องทางรักของภรรยาอย่างเสร็จสม ร่างสูงก็ทิ้งกายลงทาบทับร่างน้อย ลมหายใจเข้าออกถี่กระชั้น ยืนยันการเข้าหอของเขาด้วยการหมุนวนแก่นกายภายในช่องทางคับแน่นอัยรินปล่อยไหล่กว้างออกจากปาก ใช้มือน้อยตีแขนแกร่งเบา ๆ แล้วออกปากไล่ “ออกไปได้แล้วค่ะ หนูหนัก”มาวินหัวเราะในลำคอ หยัดกายขึ้น เท้ามือกับเตียง จ้องมองวงหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำแล

“ชอบไหม”ชายหนุ่มละมือจากช่องจากรักช่ำแฉะ หยัดกายขึ้นถอดเสื้อสูทตัวนอกทิ้ง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใน แต่ไม่ถอดออก รูดซิบ ถอดกางเกงแสลคลงถึงต้นขา ตามด้วยกางเกงในแบรนด์หรู อวดความใหญ่ยาวที่แข็งตัวเต็มที่แก่ภรรยา“พี่ขอรักเรานะ” กล่าวขอเสียงหวาน พร้อมจับแก่นกายแทรกกลีบกุหลาบงามเข้าสู่ความคับแน่นแสนหวานในท่วงท่าแปลกใหม่“อื้อ” ความรู้สึกคับแน่น เจ็บแปลบแล้วหายทำให้อัยรินปรือตา มือสองข้างโอบไหล่กว้าง จิกเล็บบนหลังคอสามีเพื่อระงับความซ่านเสียวที่จู่โจมเข้ามา“คะ คุณวิน”มาวินขบกราม ดันแก่นกายเข้าจนสุดจึงก้มหน้าลงจุมพิตริมฝีปากอิ่ม บดเบียดแนบชิด ตวัดลิ้นรวบดูดลิ้นเล็ก มือหนาข้างซ้ายวางบนสะโพกกลมกลึง มือขวาเคล้นคลึงทรวงสล้างทั้งสองข้างสลับกัน ก่อนเเริ่มต้นขยับแก่นกายออกทีละน้อย ได้ยินเสียงครางหวานของภรรยาจึงกระแทกแก่นกา