All Chapters of วิวาห์ใต้อาณัติ: Chapter 61 - Chapter 67

(ต่อ)      ทว่าพอได้ครุ่นคิดอย่างจริงจังพักใหญ่ก็ตระหนักได้ว่าตนเองกับอัยรินอยู่ในรูปแบบความสัมพันธ์ที่ไม่อาจข้ามเส้น ด้วยใส่ใจในตัวอัยรินมากเป็นพิเศษ พ่อม่ายเมียตายอย่างเขาจึงรู้ดีว่าในสายตาของหญิงสาวเห็นเขาเป็นเพียงพี่ชาย คนหนึ่งเท่านั้น หัวใจดวงนั้นน่าจะยังคงมีพ่อของมิลินทรามาโดยตลอด     รณชัยทำได้เพียงทอดถอนหายใจซ้ำอีกครั้ง ก่อนตัดใจบิดมอเตอร์ไซค์ออกไปในที่สุด     คล้อยหลังพ่อม่ายหนุ่มจากไปได้ไม่นาน มาวินที่แอบเหลือบหางตามองอดีตภรรยาอยู่เนือง ๆ ก็สามารถดึงสายตากลับมาได้ในที่สุด     เขากลับมาตั้งหน้าตั้งตาเล่นกับลูกอีกครั้ง ทั้งยังเริ่มต้นขยับความสัมพันธ์ด้วยการจับมือ จับแก้ม แล้วประสบความสำเร็จเมื่อมิลินทรายอมเดินมาทิ้งก้นลงบนตักของเขาเช่นกัน     “เธอยอมไปนั่งตักนายแล้ว” คริสพูดยิ้ม ๆ เมื่อมิลินทรา

 (ต่อ)      “กลับมาแล้วเหรอ”     อัยรินพยักหน้าตอบ ก่อนหันไปมองบุตรสาว จากนั้นเหลือบมองเจ้าสี่ขาที่กำลังนั่งนิ่งข้างขาของมาวิน เห็นชัดว่าชายหนุ่มทำหน้าที่บิดาได้ดีพอสมควร นอกจากจะปลอบลูกได้ ยังทำให้เจ้ามอมแมมเชื่อฟังได้อีกด้วย     หากแต่หญิงสาวไม่ได้เอ่ยความคิดในใจ เพียงเหลือบตาขึ้นมองอดีตสามี เห็นเขายังอุ้มลูกอยู่คาอกก็นึกรู้ว่าน่าจะใกล้ได้เวลากินข้าวเย็นของลูกสาวก็เลยถือโอกาสออกไปซื้อกับข้าวอีกครั้ง     “ถ้ามิลินไม่งอแงแล้ว ฉันขอออกไปซื้อกับข้าวหน่อยนะคะ”     มาวินชะงัก เม้มปากเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยังพยักหน้าตกลง     “ได้” ครุ่นคิดอีกครู่ใหญ่จึงอ้อมแอ้มเอ่ยถามออกไปเสียงเบา     “เอ่อ พะ พี่ขอฝากท้องไว้อีกสักคนสองคนได้ไหมครับ”  &nbs

(ต่อ)      “งั้นวันนี้พี่กลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้บ่าย ๆ พี่เข้ามา จะได้ไม่รบกวนหนูอัยย์”     อัยรินพยักหน้าตอบ ใบหน้ายังไม่มีรอยยิ้มแย้มสดใสเช่นวันวาน แต่แววตาไม่กร้าวกระด้างห่างเหินนักแล้ว หากคำตอบก็ยังสั้นกระชับเหมือนเดิม     “ค่ะ”     มาวินไม่ได้ว่าอะไร เพียงยิ้มกว้างขึ้น หันไปมองใบหน้ากลม เอื้อมมือไปลูบแก้มอิ่มเบา ๆ แล้วเอ่ยลาเจ้าตัวน้อยด้วย     “วันนี้ปะป๊ากลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้ปะป๊ามาหาใหม่”     คราวนี้ไม่รู้มิลินทราเข้าใจหรือไม่อีกเช่นเคย แต่เจ้าตัวเล็กก็ลุกจากม้าเด้งดึ๋ง เดินเตาะแตะเข้ามา สวมกอดบิดาเต็มรัก

(ต่อ)      ก๊อก ก๊อก ก๊อก     เสียงเคาะกระจกตอนเช้ามืดเสียงดังกว่าปกติ มาวินจึงสะดุ้งตื่น เห็นใบหน้าคุ้นตาในความสลัวราง ใบหน้าหล่อเหลาอิดโรยจึงค่อย ๆ ระบายยิ้มกว้าง เลื่อนกระจกลงทันที     “หนูอัยย์”     อัยรินหยัดกายขึ้นยืน ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเอ่ย “เข้าไปนอนข้างในเถอะค่ะ”     ชายหนุ่มผู้ได้รับอนุญาตให้เข้าไปนอนในบ้านโดยไม่ทันตั้งตัว เบิกตาโต แต่รอยยิ้มกลับกว้างขึ้นอีก     “อะ เอ่อ ให้พี่เข้าไปนอนในบ้านเหรอครับ”     เห็นสีหน้าตื่นเต้นดีใจเกินกว่าเหตุก็อยากจะถอนหายใจ