All Chapters of วิวาห์ใต้อาณัติ: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 อัยริน “ไป!” เสียงแหบพร่าไล่ส่งพร้อมผลักแผ่นหลังเล็กให้เดินเซไปข้างหน้า ดวงตากลมโตบวมเป่ง ตาขาวมีเส้นเลือดฝอยสีแดงกระจัดกระจาย รอบดวงตามีรอยเขียวช้ำ หลายแห่งเริ่มกลายเป็นสีม่วง ริมฝีปากแห้งผากลอกเป็นขุย มุมปากมีคราบเลือดแห้งติด ลำคอเขียวช้ำ แขน ขาเก้งก้างมีร่องรอยบาดแผลจากการถูกทำร้ายอย่างหนัก ทั้งรูปร่างที่ผอมกว่าเด็กทั่วไปยังส่งผลให้เด็กหญิงตัวน้อยดูน่าเวทนายิ่งขึ้นไปอีก มือข้างซ้ายอุ้มตุ๊กตาเก่า ๆ เย็บมือที่ผ่านการซ่อมแล้วซ่อมอีก กอดแน่นราวกับนี่คือที่พึ่งเดียวในชีวิต มือข้างขวาหิ้วถุงพลาสติกขาด ๆ ที่ข้างในบรรจุเสื้อผ้าข้าวของสภาพเก่าขาดไม่ต่างจากตัวที่เด็กหญิงสวมใส่นักเด็กหญิงไม่ได้ขยับตัวหรือหันกลับไปมอง ‘มารดา’ ที่กำลังมองส่งมาด้วยสายตาเกลียดชัง และขยะแขยง ใบหน้าเล็กก้มต่ำ เม้มริมฝีปากพร้อมกอดตุ๊กตาเก่า ๆ ในอ้อมแขนแน่นขึ้น เมื่อเสียงรถจักรยานยนต์ดังขึ้น น้ำตาที่ข

บทที่ 2 เลิศวรานนท์ “นี่อัยรินหรือเรียกหนูอัยย์ก็ได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หนูอัยย์จะอยู่บ้านเลิศวรานนท์ในฐานะเด็กในการปกครองของฉัน ขอให้ทุกคนปฏิบัติต่อหนูอัยย์ไม่แตกต่างจากคุณมาวิน และคุณวาคินเข้าใจไหม”ทุกคนในบ้านต่างค้อมศีรษะขานตอบกันอย่างเชื่อฟังร่างเล็กจ้อยที่ยืนเคียงข้างคุณหญิงวารีจึงถูกดันออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว เด็กหญิงที่รู้ความดีจึงพนมมือไหว้แนะนำตัวอย่างชดช้อย สร้างความประทับใจในครั้งแรกที่พบกันเป็นอย่างดี ทุกคนรู้ที่มาที่ไปของเด็กหญิง แต่เลือกจะเงียบ และทำงานของตนตามหน้าที่ เพราะบ้านหลังนี้มีความลับมากมาย รวมไปถึงความสัมพันธ์ที่แสนอึดอัดลำบากใจของคนในครอบครัวมากพอแล้ว พอมีอัยรินเพิ่มเข้ามาจึงเหมือนเป็นเรื่องใหม่ที่อีกไม่กี่วันก็เก่าคุณหญิงวารีมีสีหน้าพอใจในตัวอัยรินมากทีเดียว แม้จะไม่แสดงความรู้สึกผ่านสีหน้าหรือแววตา หากเด็กหญิงก็ยั

บทที่ 3 ตัวตน ร่างเกือบเปลือยของชายหญิงที่กำลังกอดจูบกันนัวเนียบนโซฟาสีเบจภายในห้องรับแขกของบ้านส่งผลให้จังหวะการเดินของคนมาใหม่ชะงักค้าง ใบหน้าสวยจัดจ้านเบิกตากลมโตคู่เฉี่ยวที่แต่งแต้มมาอย่างดีจนแทบถลน ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดเม้มแน่น มือที่กำเข้าหากันจิกเล็บจนเจ็บฝ่ามือ ก่อนตะเบ็งเสียงร้องเรียก ‘คนของตน’ ดังลั่น“มาวิน!”ร่างของชายเจ้าของชื่อชะงัก ผละริมฝีปากที่กำลังจุมพิตซุกไซ้ซอกคอสาวลูกครึ่งบนตัก แล้วเหลือบหางตามองมานิ่ง ๆเห็นดังนั้นร่างสะโอดสะองที่เพิ่งก้าวขาพ้นประตูบ้านก็พุ่งตัวเข้าไป กระชากผมสีบลอนด์ทองตามเชื้อสายฝั่งมารดาออกมาจากร่างของแฟนหนุ่ม ออกแรงเท่าที่สาวเอเชียซึ่งตัวเล็กกว่าจะทำได้ผลักจนร่างระหงสูงกว่าตนมากนักห่างออกไป“อีซี่!” ชื่อที่คุ้นปาก นามที่คุ้นเคยถูกเรียกออกมาทั้งน้ำตาที่รินไหล “นี่ผัวกูนะ มึงเป็นเพื่อนกู เอาผัวกูได้ยังไง!”ซูซี่เม้มปาก ขยับกายเล็กน้อยจัดชุดเดรสสั้นสีน้ำเงินเข้มของตนให้

บทที่ 4 ลูกรัก กริ๊งเสียงกริ่งหน้าบ้านดังถี่รัวทำให้คนที่นอนหลับสนิทต้องกระเด้งตัวลุกจากโซฟา กวาดสายตามองหาคนสนิทอย่างหัวเสีย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนคริสไม่ได้กลับมานอนที่บ้าน มาวินพ่นลมหายใจออกทางปาก ย่ำเท้าเดินไปเปิดประตูด้วยสภาพเพิ่งตื่นนอน บนร่างสวมเพียงกางเกงนอนตัวยาวสีเทาเข้ม อกเปลือยเปล่า พลางครุ่นคิดอย่างแปลกใจกับการมาของแขกที่ไม่แน่ชัดว่าเป็นใครแอ๊ดบานประตูสีขาวบานกว้างเปิดแง้มออกได้เพียงครึ่ง ก็ถูกแรงมหาศาลผลักจนร่างของคนเพิ่งตื่นนอนทานแรงไม่ไหว เซกลับไปด้านหลังอย่างไม่ทันตั้งตัวปัง!บานประตูที่เพิ่งแง้มเปิดถูกผลักเข้ามาอย่างรุนแรง พร้อมร่างกองหนึ่งถลาลงมาฟุบตัวอยู่ข้างหน้า จากสภาพคลุกฝุ่นยังพอมองออกว่าเป็นใคร&ldq

บทที่ 5 รักแรก “หนูอัยย์” เสียงเรียกจากด้านหลังส่งผลให้ร่างเล็กที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ กับการถอนวัชพืชให้แปลงผักของตนเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโศกคู่เดิมมีทอประกายสดใส ร่างน้อยค่อย ๆ ลุกยืน เอื้อมหยิบบัวรดน้ำขึ้นมาพรมรดตรงพื้นส่วนเพาะปลูก เสร็จงานแล้วจึงแวะเก็บข้าวของ ล้างไม้ล้างมือ ก่อนเดินเข้ามาพนมมือไหว้ผู้มีพระคุณอย่างน่าเอ็นดู“สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณท่าน เรียกหาหนูเหรอคะ”คุณหญิงวารียิ้มอาทรกวักมือเรียกคนตัวน้อยให้เข้ามาใกล้ ก่อนเอื้อมมือไปเกลี่ยไรผมระแก้มนุ่มออกเบา ๆ แล้วเอ่ยอย่างอารี“ไปอาบน้ำแต่งตัวนะลูก วันนี้พี่ชายเราจะกลับมา”ดวงหน้าจิ้มลิ้ม ขมวดคิ้วสวยจนยุ่ง ครุ่นคิดอย่างมึนงงพลางนึกในใจ ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมาวาคินไม่อยู่ในสายตาของท่านหรอกหรือ