All Chapters of วิวาห์ใต้อาณัติ: Chapter 41 - Chapter 50

รักแรกตั้งแต่วัยหนุ่ม เจ้าของรอยยิ้มอ่อนโยน นัยน์ตาคู่โศก ความรู้สึกที่เขามีต่อกลอยใจค่อนข้างซับซ้อน ไม่แน่ใจว่าเพราะเขามองหญิงสาวด้วยความรักจากใจ หรือขอแค่มีพื้นที่ปลอดภัยให้แก่ตัวเองทว่า… หลังจากรู้ว่าวาคินมีใจให้หญิงสาว เขาก็รู้สึกถึงการแย่งชิงยิ่งน้องชายแต่งงานกับ ‘สิ่งยึดติด’ เดียวในชีวิตจึงเป็นการเติมเชื้อไฟริษยาขึ้นในใจมาวินเริ่มเดินเข้าสู่เส้นทางการเป็น ‘ศัตรู’ กับน้องชาย เลือกทำลายเมื่อไม่ได้มาครอบครอง กระทั่งได้ใช้เวลาอยู่กับอัยรินน่าจะเป็นช่วงที่หญิงสาวเข้ามาเป็นผู้ช่วยเลขา ชายหนุ่มจึงสัมผัสได้ว่าตากลมโตขาวตัดดำชัดเจนคู่นั้นค่อนข้างกระจ่างใส และให้ความรู้สึกอบอุ่นยามมองไม่ว่าจะการแต่งงานครั้งนี้เกิดจากอะไร เขาก็สัญญาว่าจะทำให้ชีวิตคู่ไปรอดได้ดั่งที่ตั้งใจจริง ๆฝีเท

 รุ่งเช้า…มาวินออกไปทำงาน ส่วนอัยรินลุกจากเตียงได้ก็สายมากแล้ว สามีจึงสั่งไว้ไม่ต้องเข้าไปทำงานแต่ตอนเที่ยงอัยรินก็แบกร่างเหนื่อยล้ามาทำงานได้ในที่สุด“เธอ ได้ยินว่าวันนี้เมียบอสไม่มาทำงานอีกละ”เสียงแหลมใสของใครสักคนตรงทางเดินทำให้อัยรินชะงัก“อ่อ นั่นเหรอ เด็กเส้นไงแก มาไม่มาก็ได้เงินเดือน ได้ยินว่าตอนแรกที่ถูกส่งมาทำงานก็เพื่อการนี้ไม่ใช่เหรอ พอแผนสำเร็จยังจะต้องมาทำงานทุกวันอีกทำไม ตำแหน่งนั่นจะว่าสำคัญก็สำคัญ ไม่สำคัญก็ไม่สำคัญ แต่มันเสียโอกาสคนอื่นจริงไหม”อีกคนร่ายยาว แสดงความเห็นเชิงไม่พอใจมากกว่าคนแรกด้วยซ้ำ“ว่าไม่ได้ เด็กใต้อาณัติแม่ ตำแหน่งเมีย วางตรงไหนก็ทำใจยากแหละ ช่วงนี้

“เธอ…”แต่งงานกับฉันเพราะอะไร?แต่เขาถามคำถามนี้ออกไปไม่ได้ เมื่อรู้คำตอบอยู่แก่ใจดี“เฮ้อ”เสียงทอดถอนหายใจ มองสบตากลมโตแดงเรื่อแล้วอกอ่อนไหว“อัยริน” เขาส่งเสียงเรียกอีกครั้ง แววตามองมาเต็มไปด้วยความสงสัย กระนั้นยามเอ่ยออกไปน้ำเสียงก็เบาลง “หลายเดือนที่เราอยู่ด้วยกัน เธอรู้สึกกับฉันมากกว่าหน้าที่บ้างไหม”หน้าที่ภรรยา หน้าที่ที่ได้รับมาตอนแต่งงานกับเขา…“เธอต้องการอะไรมากกว่ากันระหว่างความรู้สึกของฉันกับทะเบียนสมรสที่คุณแม่ของฉันอยากได้…”ทั้ง ๆ ที่รู้คำตอบดี แต่ก็ยังอยากถาม เพราะอยากฟังคำตอบจากใจจริงของภรรยา ทว่าบางคราก็เพียงถามในสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจ โดยไม่ต้องการคำตอบใด ๆ จากเธอ

“รู้สึกไม่สบายตรงไหนคะ”กล่าวพลางคว้ามือนุ่มสั่นน้อย ๆ เย็นจัดไปบีบกระชับ มองด้วยความห่วงใยติดกังวล“เข้าไปกินข้าวก่อนดีไหมคะ มีอะไรค่อย ๆ เล่าให้ป้าฟังได้ ป้าอาจช่วยไม่ได้มาก แต่ก็ยังอยากฟังคุณอยู่ดี อยากให้คุณสบายใจขึ้น”อัยรินเม้มปาก ก่อนพยักหน้าขึ้นลง แล้วเดินตามแรงจับจูงไปมื้อเย็นวันนี้ป้าพิมพ์จึงนั่งทานเป็นเพื่อนหญิงสาว แต่คนท้องที่อ่อนไหวหัวใจอ่อนแอกินได้สองสามคำก็หมดความอยากอาหาร จึงขึ้นห้อง อาบน้ำ เข้านอนเพียงแต่วันนี้หัวใจคุณแม่ถูกกระทบกระเทือนจนเกิดบาดแผล กลางดึงถึงกับฝันร้าย สะดุ้งด้วยหัวใจสั่นระรัว  “เตรียมเอกสารพร้อมหรือยัง”มาวินเอ่ยถามเมื่อเห็นร

“คุณ” กล่าวตามจริง เธอจำเขาได้เพียงชื่อบนนามบัตร ครั้นจะเอ่ยทักผู้อื่นด้วยชื่อจริงก็กระไรอยู่ สุดท้ายจึงแย้มยิ้มเจื่อน ๆ ส่งไปตรัยคุณไม่คิดมาก ยิ้มมองภรรยาของเพื่อนนั่งลำพังริมถนนตอนแดดเปรี้ยง เขาไม่คิดมากเลี้ยวรถเข้าชะลอจอดเรียกทันทีอย่างไรก็คนคุ้นเคย เห็นหน้า รู้จักกันพอสมควร ให้มองเมินไปก็รู้สึกติดอยู่ในใจ“ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวครับ”หากจะกล่าวว่าเป็นภรรยาของมาวินลำบาก แต่เป็นสะใภ้เลิศวรานนท์ไม่มีทางลำบาก ต่อให้คุณหญิงวารีร้ายกับคนทั้งโลก แต่ไม่มีทางร้ายกับเด็กสาวที่ท่านเลี้ยงดูมา ในวงสังคมไฮโซรู้กันดี คุณหญิงวารีสองมาตรฐาน กับกลอยใจรังเกียจเหลือจะกล่าว แต่พอเป็นเด็กสาวใต้อาณัติตนกับรักยิ่งกว่าลูกตรัยคุณลอบถอนหายใจ ไม่อยากวุ่นวายเรื่องครอบครัวคนอื่นแต่พอรู้ว่าหญิงสาวนั่งหงอยเหงาคนเดียวกำลังตั้งคร