All Chapters of วิวาห์ใต้อาณัติ: Chapter 21 - Chapter 30

(ต่อ) “พี่กลอยเป็นคนดี” อัยรินบอกอย่างสัตย์จริง ตั้งแต่ได้รับรู้ความยากลำบากของพี่สาวคนนั้น ชีวิตในวันวานของเธอกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปทันที เมื่อสมัยเด็กเธอทุกข์มาก หากก็ไม่ยาวนานจนเกือบเป็นทั้งชีวิตเช่นกลอยใจนมแม้นถอนหายใจตาม มองสาวน้อยที่กำลังเติบใหญ่ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “คุณกลอยเป็นคนดีมากค่ะ แต่บางครั้งความดีก็เอาชนะทิฐิในใจของคนบางคนไม่ได้ นมเข้าใจคุณกลอย แต่นมก็เข้าใจคุณหนูของนมเหมือนกันค่ะ”คุณหญิงวารีกับกลอยใจเติบโตมาต่างกันเกินไป และมาวินกับกลอยใจยืนอยู่ในจุดยืนที่แตกต่างกันเกินไปเช่นกันอัยรินไม่ได้โต้แย้ง เพียงพยักหน้าเข้าใจ แล้วก้มหน้าลงนวดขา นวดเท้าให้หญิงสูงวัยเงียบ ๆ หากในใจกำลังครุ่นคิดถึงผลที่จะตามมาตอนนี้มาวินพ่ายแพ้ให้วาคิน ความบาดหมางที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ในใจของทั

 (ต่อ) “ส่วนนี่คือโต๊ะทำงานประจำตัวของคุณอัยย์นะคะ”อัยรินอ้าปากหวอ ฝืนใจพยักหน้ารับพร้อมขานตอบอย่างเลื่อนลอย “อะ เอ่อ ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ แต่คุณเลขาไม่ต้องเรียกคุณอัยย์ก็ได้นะคะ เรียกอัยย์เฉย ๆ หรือหนูอัยย์ก็ได้ค่ะ”คุณเลขานุการสาวอวบเพียงยิ้ม ไม่ได้ตอบรับทันที ด้วยรู้ดีถึงสถานะของอัยริน คนที่คุณหญิงวารีนายเก่าส่งมาดูแลมาวินย่อมไม่ใช่แค่เด็กในบ้านธรรมดา“ทีนี้ก็ได้เวลาเข้าไปแนะนำตัวอย่างเป็นทางการกับบอสแล้วนะคะ”อัยรินร่างสั่นสะท้าน เม้มปากด้วยความกังวลใจ“เอ่อ ทันทีเลยเหรอคะ”“ค่ะ เพร

  (ต่อ) “ทำแบบนี้ดีแล้วเหรอครับ”“ดี!” เสียงกร้าวกระด้างตอบกลับทันที แถมยังส่งเสียงหัวเราะเยาะหยันในลำคอ ไม่แน่ใจว่าคนพูดหัวเราะเยาะใครกันแน่ ศัตรูหรือตนเอง “ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ แม้เขาจะลำบาก แต่เราเองก็จะลำบากเหมือนกันนะครับ” บทสนทนาระหว่างมาวินกับบอดีการ์ดของเขาในเย็นวันหนึ่งกลายเป็นเรื่องจริง!นี่คือผลจากการ ‘ลงมือ’ ของเขาหรือ เธอไม่กล้าคาดเดา ไม่กล้าสอบถามใครต่อใครด้วย แม้มาวินจะดูเป็นคนชั่ว แต่เธอก็ไม่คิดว่าเขาจะชั่วขนาดนี้!ต่อให้กรุ่นโกรธผู้ชายคนนั้นแค่ไหน แต่อัยรินก็ไม่รู้จะทำเช่นไร ยิ่งเห็นทีท่าเลื่อนลอย อาการร้องไห้ราวจะขาดใจแล้วยิ่งไม่อาจปล่อยมือ“คุณหญิง”คุณหญิงวารีเพียงหันใบหน้าเปื้อนน้ำตากับดวงตาบวมช้ำมองมาด้วยสายตาเหนื่อยล้า ก่อนเค้นรอยยิ้มตอบไม่มีคำพูด ไม่มีความหวังใดในดวงตาคู่นั้นแล้ว ราวกับว่าท่านทุกข์ตรมเหลือเกินกับชีวิตที่เหลืออยู่

 (ต่อ) “บางครั้งผมก็เกลียดแม่!”เขาสะอื้นไห้ไปกับความเสียใจที่สาดซัดเข้ามา“รู้ไหมว่าที่ผ่านมาผมทรมานแค่ไหน แม่ทำลายชีวิตผม!”ชีวิตที่เหมือนจะสมบูรณ์แบบจนใครต่อใครอิจฉา ทว่า… ความจริงแล้วมันขาด ๆ เกิน ๆ จนแทบไม่เป็นผู้เป็นคนเขารักกลอยใจ… หากความรักของเขากลับไปไม่ถึงฝั่งฝันเขาเสียกลอยใจไปแล้ว และเสียให้กับ… น้องชาย“แม่ทำร้ายผม แม่ทำให้ผมเสียกลอยไป!”กลอยใจไม่มีวันกลับมา เขารู้… ไม่ว่าจะในสถานะไหนเขาก็ไม่มีวันได้เข้าใกล้หล่อนอีก“ผมไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ฮึก!”ไม่เหลือแม้กระทั่งตัวตนคุณหญิงวารีปล่อยโฮออกมา ยามมองใบหน้าหล่อเหลาเปรอะเปื้อนน้ำตาตรงหน้า แม่ที่เลี้ยงบุตรชายสุดที่รักมาด้วยสองมือ โอบประคอง ทะนุถนอมมาอย่างดีกลับได้ยินคำพูดตัดพ้อจากยอดดวงใจ ใครจะทนไหว“วินลูก ฮือ”

“ต้องการอะไร”ทันทีที่เหลือบตาขึ้นมองแล้วพบใบหน้างดงามของ ‘อดีตคู่หมั้น’ มาวินก็หลุบตาลงอ่านเอกสารตรงหน้าต่อโดยไม่สนใจอีก เพียงขยับปากเอ่ยถามตามมารยาทเท่านั้นกวินตราแค่นหัวเราะ ไม่นึกถือสา แต่เดินนำทนายความของบริษัทตนเองมานั่งที่โซฟารับแขกโดยไม่รอให้เจ้าของสถานที่เชื้อเชิญหญิงสาวกวาดสายตามองหนุ่มตาสีฟ้าข้างกายอดีตคู่หมั้นขึ้นลงครู่หนึ่ง ก่อนยกมุมปากยิ้มหยัน“ข้างกายคุณเหลือคนเดียวจริง ๆ ด้วย”ประกายตาตอนเอ่ยคำว่า ‘เหลือคนเดียว’ เสียดสีอย่างชัดเจน ทว่ามาวินกลับหัวเราะลงคอ เงยหน้าขึ้น ถอดแว่นตาออกแล้วยกมุมปากข้างซ้ายพลางเอ่ยถาม“ข้างกายฉันจะเหลือกี่คน ใครบ้าง ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องสอด เพราะต่อให้ฉันจะไม่เหลือใครเลย เธอก็ไม่มีสิทธิ์ แม้กระทั่งเป็นตัวเลือกด้วยซ้ำ&