Forced to Seduce: The Nanny Who Stole Billionaire's Heart의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

Dumating sila sa mansyon ni Joaquin Araniego.Pagkababa ng sasakyan, agad na naglakad palayo si Joaquin nang hindi man lang lumilingon.Maingat namang bumaba si Nina Santos habang bitbit ang kanyang mga gamit at bahagyang itinataas ang laylayan ng kanyang damit.Hindi niya kayang bayaran iyon kung sakaling may matanggal na diyamante.Nang makababa siya nang maayos, agad siyang tiningnan ni Anthon Lopez na para bang may malaking problema sa kanya.“Bobo ka ba?” hindi niya napigilang sabihin. “Bakit ayaw mong tanggapin? Labindalawang milyon ang halaga ng damit na iyon! Mas mabuti pa iyon kaysa sa...”Napahinto siya bago tuluyang mabanggit ang pajama na ibinigay ni Calisto.“Hindi.”Matatag ang sagot ni Nina.Mula pagkabata, itinuro sa kanya ng kanyang ina na huwag tumanggap ng mga bagay na lampas sa kanyang kakayahan.Lalo na kung galing iyon sa taong mas mataas ang katayuan kaysa sa kanya.Dahil balang araw, kapag dumating ang oras na singilin siya kapalit ng kabutihang iyon, wala siya

Ibinaba ni Joaquin Araniego ang kanyang mga mata at sinulyapan si Clara Reyes, ang kanyang tingin ay malamig, diretso, at walang kahit kaunting pagnanasa o intensyong tulungan siyang makatayo.Parang kahit ang hangin sa paligid nila ay naging mas mabigat sa bawat segundo.Kalmado niyang sinabi, “Those people may be opportunists, but they have some good projects. If you follow them, you can not only improve your skills, but also have important projects to rely on. In the future, when you go out to discuss business, others will treat you with more respect.”Sa bawat salita ni Joaquin, ramdam ang kontrol, parang lahat ay nasa tamang lugar, lahat ay sinusukat, walang puwang para sa emosyon.Ang pakikipag-usap tungkol sa negosyo habang may magandang babae sa kanyang bisig ay isa lamang banayad na paraan upang ipaalala sa isang tao ang kanyang lugar sa mundong ito.Ipinangako ni Joaquin Araniego kay Clara Reyes na babawi siya sa kanya sa hinaharap.Ngunit sa kabila ng lahat, nanatili siyang

Nang magising si Nina Santos, umaga na ng sumunod na araw.Pakiramdam niya ay sasabog ang kanyang ulo. Parang humihigpit ang kanyang anit sa sobrang sakit. Ilang beses niya itong minasahe, ngunit wala pa ring epekto.Napansin ni Lisa, ang isa sa mga kasambahay, na gising na siya kaya agad itong lumapit upang tulungan siyang makabangon.“Miss Nina, ayos ka lang ba?”Napangiwi si Nina habang hinahawakan ang kanyang ulo.“Pakiramdam ko sasabog ang ulo ko... Teka! Anong oras na?! Malalate na ako!”Agad siyang nagtangkang bumangon.Ngunit mabilis siyang pinigilan ni Lisa.“Dahan-dahan lang! Pinag-day off ka ni Master Araniego ngayon. Magpahinga ka na lang. Pero... may naaalala ka ba tungkol sa nangyari kagabi?”“Kagabi?”Mas lalo pang kumirot ang ulo ni Nina.Unti-unting lumitaw sa isip niya ang ilang pira-pirasong alaala.Parang niyakap niya ang babaeng bodyguard.At parang...Hinalikan pa niya ito.Pagkatapos...Biglang dumating si Joaquin Araniego.Binuhat siya nito at isinama palayo.P

Dining room.Si Clara Reyes ay nakaharap sa hapag na puno ng masasarap na pagkain, ngunit wala siyang ganang kumain.Pagkatapos uminom ng isang mangkok ng sabaw, tumayo siya at umalis, determinado na hindi bigyan ng pagkakataon sina Nina Santos at Joaquin Araniego na mapag-isa.Habang pababa siya ng hagdan, may narinig siyang pamilyar na boses.“Calisto Bautista, maganda pala itong restaurant na ‘to. Sandali… bakit nakatitig ka lang sa phone mo?”“Ayos lang. Ikaw na lang ang umorder mamaya.” Medyo malamig at walang gana ang sagot ni Calisto Bautista.Tumigil si Clara sa hagdan at sumilip pababa, sakto niyang nakita ang screen ng phone ni Calisto.WeChat conversation ang bukas dito, at ang profile picture ng kausap ay pamilyar na pamilyar sa kanya.Si Nina Santos.Si Nina ay dati nakapulot ng pusang gala sa abroad, ngunit hindi ito nakaligtas sa taglamig kaya mula noon, ang litrato ng pusang iyon ang ginamit niyang profile picture.Napaatras si Clara, mahigpit ang pagkakakapit ng labi

Ngumiti si Calisto Bautista, ngunit para kay Nina Santos, ang ngiting iyon ay parehong nakasisilaw at malupit.Sa isip niya, tuluyan nang naghiwalay ang dalawang bersyon ng lalaking minsan niyang nakilala.Ang una ay ang batang minsang nangako sa kanyang ina.“Auntie, huwag po kayong mag-alala. Poprotektahan ko si Nina ngayon at magpakailanman.”“Nina, kahit wala kayong kahit ano ng mama mo ngayon, hinding-hindi ko kayo pagtataksilan.”Ang batang nagsabi ng mga salitang iyon ay siya ring lalaking nakatayo ngayon sa harapan niya ay nakangiti habang ginagamit ang buhay ng kanyang ina bilang pananakot.Biglang sumikip ang dibdib ni Nina.Napakaraming emosyon ang sabay-sabay na umusbong sa kanyang puso, ngunit wala siyang mahanap na salitang sapat upang ilarawan ang sakit na nararamdaman niya.Tahimik niya itong tiningnan.Pagkatapos ay malamig siyang nagsalita.“Ganito lang pala kababa ang halaga ng buhay ng mama ko? Isang pares ng pajama na may disenyo ng pusang gala?”Napakunot ang noo