All Chapters of Forced to Seduce: The Nanny Who Stole Billionaire's Heart: Chapter 11 - Chapter 20

Sa biglaang pag-ingay sa paligid, nagising si Nina nang may pagkabigla. Parang may humila sa kanya mula sa malalim na tulog pabalik sa malamig at hindi pamilyar na realidad. Dahan-dahan niyang iminulat ang kanyang mga mata, at agad niyang nakita ang bakanteng upuan sa kanyang tabi.Walang tao.At sa sandaling iyon, isang malamig na pakiramdam ang dumaloy sa kanyang dibdib, parang may kulang, o parang may nawala siyang hindi niya maipaliwanag.Ang kanyang mga mata ay puno pa rin ng natitirang takot at kalituhan habang dahan-dahan siyang bumangon.“Assistant Anthon, nasaan si Master Araniego?”Ang kanyang boses ay mahina ngunit may halong pag-aalala, parang takot na baka ang sagot ay hindi niya gustong marinig.Sa harap niya, bahagyang lumingon si Anthon. May bahid ng ngiti sa kanyang labi, ngunit hindi iyon mainit, may halong panunukso.“Natatakot ka na ngayon? Kung natatakot ka, bakit mo pa sinubukang kumilos nang walang ingat?” sadyang panunukso ni Anthon Lopez.Ang mga salitang iyon

Isa pang assistant ang muling tumawa nang malakas, parang sinadya talagang ipahiya si Nina sa gitna ng lahat.“Too much milk makes it too bland; we still need to add sugar. It would be even better if we had lollipops.”Kasabay noon, mas lumakas pa ang tawanan sa paligid, halakhakang walang paggalang, walang pag-aalala kung may masasaktan man.Hindi man lubos na naiintindihan ni Nina ang buong kahulugan ng kanilang sinabi, malinaw sa kanya ang tono, pangungutya, panlalait, at panonood na parang isa siyang aliwan.Kinagat niya ang labi niya nang mahigpit.Hindi siya sumagot.Hindi rin siya tumakbo.Sa halip, mahinahon niyang kinuha muli ang tasa ng kape mula sa mesa ni Assistant Ramos.“Wait a moment, I’ll make you another cup.”Mahina ang boses niya, ngunit may bigat na hindi maipaliwanag, parang isang tahimik na desisyong hindi na basta-basta matitinag.Pagkasabi nito, tumalikod siya at muling pumasok sa tea room.Sa likod niya, hindi pa rin tumitigil ang mga boses.“Assistant Ramos,

Ngunit pagkatapos makalakad ng dalawang hakbang, bigla siyang natigilan sa kinatatayuan niya.Hindi.Hindi siya puwedeng pumunta roon.Mabilis na umatras si Clara pabalik sa sulok, pilit kinakalma ang sarili.Si Joaquin ay may responsibilidad lamang sa kaniya dahil akala nito ay siya ang babaeng kasama sa eroplano noon.Ngunit hindi niya siya kailanman kinilala bilang kasintahan.Direkta pa nitong sinabi na hindi siya mahal nito.Sa ngayon, ang “special treatment” na natatanggap niya ay hindi dahil sa pag-ibig, kundi dahil marunong siyang kumilos nang tama at hindi sumisira ng hangganan.Kapag sumugod siya ngayon, magiging kapareho lamang siya ng ibang babaeng kumakapit kay Joaquin.At kung sakaling mabunyag ni Nina ang nangyari sa eroplano…Siya ang higit na malulugi.Narinig niya ang mga bulung-bulungan tungkol kay Joaquin, isang lalaking malamig, malupit, at walang awang magtrato sa mga babaeng sumubok lumapit sa kaniya.Ngunit sa ngayon, siya pa rin ang pinaka-“tanging espesyal” s

Kalma lamang na humithit ng sigarilyo si Joaquin Araniego.Ang usok ay dahan-dahang umakyat mula sa kaniyang mga labi, kumalat sa loob ng sasakyan, at saka unti-unting naglaho sa malamig na hangin sa paligid. Sa loob ng kotse, ramdam ang bigat ng katahimikan na parang kahit ang paghinga ay kailangang maingat.Sa tabi niya, si Clara Reyes ay nakaupo nang tuwid ngunit halatang tensyonado. Bahagyang namumula ang kaniyang pisngi dahil sa alak, ngunit malinaw pa rin ang kaniyang isip. O kahit papaano, pilit niyang pinapanatiling malinaw.Hindi niya mabasa ang lalaking nasa tabi niya.Ni hindi niya alam kung nakikinig ba ito nang buong puso, o pinapakinggan lamang siya dahil wala siyang choice.Kaya napakuyom siya ng mahina sa kaniyang mga kamay bago muling nagsalita.“This afternoon…” mahinang simula niya, “may narinig ako sa office.”Hindi sumagot si Joaquin.Tuloy lang ang usok ng sigarilyo sa pagitan ng kaniyang mga daliri.Ngunit alam ni Clara na nakikinig ito.Kaya ipinagpatuloy niya,

Tulog na tulog talaga?Alam ni Nina Santos na hindi naman siya ganoon kaganda, pero kailangan ba talaga siyang ipahiya nang ganito?Halos madurog ang balikat niya habang pilit niyang inalalayan si Joaquin Araniego papunta sa kama. Mabigat ang katawan nito, parang may malaking batong nakasandal sa kaniya. Mahimbing na mahimbing kasi ang tulog ng lalaki, at kahit ilang beses niya itong tawagin ay wala man lang reaksyon.“Master Araniego… konti na lang…” hingal niyang bulong.Sa wakas ay naihiga rin niya ito nang maayos sa kama.Pagkatapos niyang ayusin ang unan at hilahin ang kumot hanggang dibdib nito, napaupo siya sa gilid ng kama habang mabilis ang paghinga.Namamanhid ang mga braso niya.Pakiramdam niya ay wala na siyang lakas.Marahan siyang sumandal sa kama upang makatayo sana, ngunit sa mismong sandaling iyon—bigla siyang hinila ng isang malakas na kamay.“Ah...!”Napadapa siya diretso sa unan ni Joaquin.Nanlaki ang mga mata niya nang ilang pulgada na lamang ang pagitan ng mukh