All Chapters of Trapped by the Governor : Chapter 41 - Chapter 48

48 Chapters

Chapter 41

Nagising si Alejandro dahil sa isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag. Something felt wrong. Hindi niya agad namalayan kung ano iyon. Nakatingin lang siya sa kisame habang unti-unting bumabalik ang kanyang ulirat. Tahimik ang kwarto. Masyadong tahimik.Instinctively, iniunat niya ang kanyang kamay sa kabilang bahagi ng kama. Empty iyon.Napatigil siya. Dahan-dahan siyang napabangon at muling hinawakan ang kumot sa tabi niya. Malamig iyon, hindi ‘yong kakabangon lang na malamig. It is hours ago cold.Agad siyang napalingon. "Karolina?"Walang sumagot. Bahagyang kumunot ang kanyang noo."Karolina."Mas malakas ngayon. Still nothing. Tumayo siya agad at sinilip ang banyo, pero wala ito. Kaya pumunta siya sa balcony, pero wala din. Mabilis siyang dumaan sa walk-in closet nila at doon siya tuluyang napatigil.May mga damit pa rin si Karolina. Pero may nawawala. Enough to notice. Enough to understand.A knot formed in his stomach. "No." Mababa ang boses niya. Hindi pa rin siya gumagala

Chapter 42

Pagdating nila sa villa ni Silas, halos alas-dose na ng gabi. Pagod na pagod na si Karolina. Pero hindi pa rin siya makatulog. Nasa sala silang lahat nang tumunog ang cellphone ni Silas. Agad itong tumayo at lumayo ng kaunti para sagutin ang tawag. Ilang minuto rin itong nakikinig bago bumalik. At nang makita ni Karolina ang ekspresyon nito, agad siyang kinabahan. "What happened?" Tahimik si Silas. "Roman called." Tumayo agad siya. "Anong nangyari sa anak ko?" Huminga nang malalim si Silas. "He couldn't get him." Parang may humigpit sa dibdib niya. "What?" "He got inside the hospital. Nakita niya ang anak mo." Nanlaki ang mga mata ni Karolina. "Then why didn't he take him?" Tahimik ang buong sala. Si Tobias ang unang umiwas ng tingin. Si Aldous naman ay napamura nang mahina. At doon siya lalo kinabahan. "Tell me." Mabigat na napabuntong-hininga si Silas. "He can't be moved." Napatitig siya rito. "What do you mean?" "Diba may cancer ang anak mo?" Parang naw

Chapter 43

Pagpasok ni Aldous sa loob ng villa, agad niyang nakita si Karolina na pababa ng hagdan. Basa pa ang buhok nito mula sa pagligo."Who were you talking to?"Napahinto siya. Damn. Masyadong matalino ang babaeng ito."Wala."Tumaas agad ang isang kilay ni Karolina. "That's a lie."Napabuntong-hininga si Aldous. "Okay. Maybe a small lie.""Aldous."Tahimik siyang tinitigan nito. At sa loob ng ilang segundo, alam niyang wala siyang takas."Si Alejandro."Nanigas si Karolina. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya."What did he say?"Hindi agad sumagot si Aldous. At doon na siya kinabahan."Aldous.""He found us."Namutla si Karolina. "What?""He knows about the plan. Alam niya ang lahat, our locations, everything." Halos pigil ni Aldous ang inis habang nagsasalita. "At bakit hindi mo sinabi sa’kin na may tracking chip ka? Sana natanggal natin ‘yon bago pa tayo umalis.”Natahimik si Karolina. Hindi niya alam kung ano ang isasagot, lalo na’t pati siya ay tila nakalimot na may track

Chapter 44

Paglabas nila ng villa, habang naglalakad sila papunta sa helicopter, walang nagsasalita. Tahimik silang dalawa. Pero ramdam ni Karolina ang galit ni Alejandro sa bawat hakbang. Pagkasakay nila sa helicopter, isinara ang pinto, tahimik pa rin. Hanggang sa biglang magsalita si Alejandro. "Did you enjoy it?" Napalingon si Karolina. "What?" "The running." Malamig ang boses nito. "The hiding. Making everyone chase you." Hindi agad sumagot si Karolina. Napatawa si Alejandro nang maikli. "You know what pissed me off the most? Not that you left. It's that you actually believed you could walk away from me.” Hindi siya makapagsalita, hindi niya alam ang sasabihin. Tahimik na inilapag ni Alejandro sa kandungan niya ang isang maliit na metal object. Nanigas si Karolina nang makilala iyon. Isang tracking chip, kapareho ng inilagay nito sa katawan niya noon. Ang parehong dahilan kung bakit siya natagpuan. Napalunok siya at muling tumingin sa maliit na piraso ng metal sa kanyang kand

Chapter 45

Paglapag ng helicopter sa Puerto Rosario, parang saka lang naramdaman ni Karolina ang bigat ng lahat ng nangyari. Bawat kalamnan niya ay nananakit sa pagod at tensyon. Habang bumababa siya ng helicopter, hindi niya napigilang mapahawak sa kanyang leeg. Mahapdi pa rin iyon mula sa pagkakasakal kanina. Ngunit agad din niyang ibinaba ang kamay nang maramdaman ang mabigat na tingin ni Alejandro na nakatutok sa kanya.Nakatingin ito sa kanya. Na parang walang nangyari. Parang hindi nito halos durugin ang lalamunan niya ilang oras lang ang nakalipas.“Let's go.”Iyon lang ang sinabi nito bago tuluyang maglakad palayo.Napatingin si Karolina sa paligid. Nasa Puerto Rosario na siya, nakabalik na sa lugar na pilit niyang tinakasan. Ngunit ngayong nakatayo siya rito muli, wala siyang maramdamang ginhawa. Dahil alam niyang hindi siya umuwi. Ibinalik lang siya.Habang papalapit sila sa mansiyon, ang tanging nasa isip ni Karolina ay ang mga anak niya. Wala na siyang ibang gustong makita kundi sil

Chapter 46

Who would have thought that a woman who had long given up hope of ever finding someone who would truly accept her after having two children would finally experience the acceptance she had always yearned for? At that moment, Karolina was beyond happy. Hearing those words from Alejandro felt like a weight lifting from her heart, healing wounds she had thought would never mend.Napababa si Karolina ng tingin sa plato niya.Hindi niya alam kung bakit parang sasabog ang dibdib niya sa sobrang saya. Siguro dahil sa unang pagkakataon, hindi niya kailangang mamili sa pagitan ng pagmamahal at pagiging ina. May taong tumanggap sa kanya nang buo—sa lahat ng pagkukulang, lahat ng sugat, at higit sa lahat, sa dalawang batang pinakamahal niya sa mundo.Tahimik ang hapag-kainan.Ang tanging maririnig ay ang mahinang kalansing ng kubyertos laban sa plato at ang pagaspas ng hangin mula sa bukas na bintana.Ngunit kahit puno ng pagkain ang mesa, wala ni isa sa kanila ang tunay na nakatuon dito.Si Kar

Chapter 47

The house was still asleep when Karolina opened her eyes. Madilim pa ang langit sa labas. Ang unang sinag ng araw ay hindi pa sumisilip sa mga bintana, ngunit gising na siya.Hindi na siya muling nakatulog matapos ipikit ang mga mata niya kagabi. Every time she closed her eyes, she saw Jed. Naaalala niya ang huli nitong yakap. Ang huli nitong tawag ng "Mama."Napaupo siya sa kama at napabuntong-hininga. Today. Today she will finally see her son.Tahimik siyang nagbihis, halos hindi gumagawa ng ingay. Ayaw niyang magising si Alejandro.Paglabas niya ng silid, nadatnan niyang maliwanag na ang kusina. Nandoon na si Romano, nakasandal sa kitchen counter habang umiinom ng kape.Napalingon ito nang marinig ang mga yabag niya."Morning."Mahina siyang ngumiti. "Morning."Tumingin si Romano sa wall clock. "It's not even five.""I know."A faint chuckle escaped him. "I figured." Lumapit ito sa coffee maker at nagsalin ng isa pang tasa. "Cream? Sugar?""No. Black is fine."Iniabot nito ang tasa

Chapter 48

Tahimik ang buong biyahe pauwi. Walang nagsalita kahit isa sa kanila. Tanging ang mahinang ugong ng makina at paminsan-minsang pagpatak ng ulan sa salamin ang maririnig sa loob ng sasakyan. Pagdating sa mansyon, hindi na lumingon si Alejandro. Agad itong bumaba at naglakad papasok ng bahay. Hindi rin ito huminto. Diretso itong nagtungo sa opisina. Napalunok si Karolina. Hindi niya alam kung bakit, ngunit bawat hakbang palapit doon ay parang lalong bumibigat ang pakiramdam niya. Huminto siya sa labas ng pintuan nang marinig ang pagbukas nito. Pumasok si Alejandro. Hindi na ito nagsalita. Hindi rin siya nilingon. Ilang segundo lang ang lumipas bago muling bumukas nang bahagya ang pinto. Tahimik na lumabas si Romano. Nagtagpo ang tingin nila ni Karolina. Walang biro sa mukha nito ngayon. Wala ang nakasanayan niyang kalmadong ngiti. Lumapit ito nang isa pang hakbang. "Karolina." Napatingin siya rito. "Huwag kang makipagtalo sa kanya." Bahagya siyang napakunot-noo. "Will he hurt me

1 2 3 4 5

SCAN CODE TO READ ON APP