Trapped by the Governor 의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

Magkahawak pa rin ng kamay sina Alejandro at Karolina, habang mas hinigpitan naman ni Karolina ang pagkakayakap kay Mochi. Salamat sa Diyos at ligtas ang aso. Nanginginig man ito, wala itong malubhang sugat. Then a familiar voice spoke. "Well... this is awkward." Her eyes widened. No way! No fucking way. A man crouched beside the overturned SUV and grinned at her. "Hello, Karolina." "Aldous?" "The one and only." Napatitig si Karolina sa mukha ni Aldous. Sa dami ng tao sa mundo. Sa lahat ng posibleng umatake sa kanila. Bakit ang kambal pa ni Alejandro ang nakatayo sa gitna ng engkuwentro? Mukhang tuwang-tuwa si Aldous. Pero sa kabilang banda, si Alejandro ay mukhang handang pumatay. Sumulyap si Aldous sa kapatid at lihim na napangiti. "Oof. You look terrible." May dugo sa noo ni Alejandro. Punit ang suot nitong suit. Ngunit kahit ganoon, nagawa pa rin nitong magmukhang nakakatakot at nakapang-iintimidate. "Aldous." "Brother." Nakangiting sabi nito. "What exactl

The mansion was unusually quiet that afternoon. It felt different whenever Alejandro wasn't around. Alejandro had left hours ago for a meeting, taking most of the security team with him. Mas lalo pang nagmumukhang malaki ang mansyon kapag wala siya. Mas bakante. At siguradong hindi payapa, tahimik lang. Iyong uri ng katahimikan na nagpapalakas sa tunog ng bawat tik-tak ng orasan kaysa sa nararapat. Naupo si Karolina sa sala, walang-malay na hinihimas ang balahibo ni Mochi habang nakatanaw sa bintana. Maaga umalis si Alejandro nang umagang iyon para sa sunod-sunod na mga pulong, nangakong makakabalik bago maghapunan. Karaniwan, ginugugol niya ang buong araw sa pagbabasa, panonood ng pelikula, o pag-aasikaso ng sarili niyang mga gawain. Ngunit ngayon, iba ang nasa isip niya, hindi siya mapakali. Hindi niya maalis sa isip si Aldous. Paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isipan ang larawan nito na basta na lamang pumasok sa kanilang silid matapos silang muntik nang mapatay. Para ban

The next morning was worse. Hindi nakatulog si Karolina. Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, nakikita niya ang sulat. Naririnig niya ang pangalan na matagal na niyang ibinaon sa limot. Elyzabeth. Parang multong bumalik mula sa nakaraan. Tahimik siyang nakaupo sa terrace ng mansyon habang pinagmamasdan ang unti-unting pagsikat ng araw. Hindi niya alam kung gaano siya katagal doon hanggang sa marinig niya ang mga yabag ni Alejandro. Hindi siya lumingon. Alam na niyang siya iyon. Tahimik itong tumabi sa kanya. For several moments, neither of them spoke. Then Karolina finally broke the silence. "Kailan ko sila makikita?" Hindi niya kailangang banggitin kung sino. Pareho nilang alam ang tinutukoy niya. Her children. Mabilis naman na sumagot si Alejandro. "Not yet." Parang may humigpit sa dibdib niya. "Why, Alejandro?" "I said not yet, Karolina. Hindi pa sa ngayon." Mas mariin ang pagkakasabi nito. Napapikit si Karolina. "Please, let me see them. Magdadalawan

Nakahiga na ngayon si Karolina sa ibabaw ng mamahaling silk na kumot nila, mukhang bagong palit iyon, at ang malamig nitong haplos ay tila kabaligtaran ng nag-aapoy na init na bumabalot sa kanyang katawan. At sa bawat segundong dumaraan ay parang isang oras ang tagal. Ang katahimikan ng silid ay nakakasakal, tanging ang mahinang, paulit-ulit na lagaslas ng tubig mula sa shower sa katabing banyo ang sumisira rito.Nakatitig siya sa kisame habang mabigat at hindi pantay ang kanyang paghinga. Paulit-ulit na umaalingawngaw sa kanyang isipan ang mga salita ni Alejandro, isang madilim na salitang nag-iwan sa kanya na nanginginig, nahahati sa pagitan ng matinding takot at isang masakit, umaalon na pananabik na hindi niya maipaliwanag.Bahagya siyang gumalaw, at ang pagdikit ng kanyang mga hita sa isa't isa ay nagpadala ng matinding kuryenteng tila dumaloy hanggang sa kaibuturan ng kanyang katawan. Hinubad na niya ang lahat, iniwan ang sarili na lantad at walang anumang panangga sa gitna ng

By lunch time, officially decided na si Karolina na may problema siya. A serious problem. A very dangerous problem. At ang pangalan ng problema? Alejandro. Or more specifically… The woman currently standing inside his office. Karolina narrowed her eyes habang nakatayo sa hallway hawak ang iced coffee niya. Sino ba 'yon? The woman was ridiculously beautiful. Hindi iyong simpleng maganda lang. Ito iyong klase ng babae na kapag pumasok sa isang kwarto, automatic mapapalingon lahat. She's elegant, sophisticated, and confident. Oh, she almost forgot, matangkad din ito. Nakasuot ang babae ng cream-colored blazer, perfect na buhok, perfect na makeup, perfect na posture. Nakakainis. Bakit ba may mga taong ipinanganak na parang ginawa ng Diyos nang may favoritism? At alam niyo ang mas nakakainis? Dere-diretso itong pumasok sa opisina ni Alejandro. Hindi nagpaalam, hindi kumatok. Hindi man lang naghintay. Binuksan lang ang pinto at pumasok. Parang bahay niya. Karolina blinked.