All Chapters of นางร้ายเช่นข้าจะคู่กับพระเอก: Chapter 121 - Chapter 130

ตอนที่ 41 กว่าจะถึงเมืองหลวง2 “ท่านอยากได้หลานสะใภ้ถึงเพียงนี้เชียว แม้ชาติตระกูลก็ไม่ยึดถืออีกแล้ว” ไป๋อี้ควนถามหยั่งเชิงบิดา ดวงตาคู่นั้นจ้องจับผิดชายชราที่มักเข้มงวดในเรื่องนี้ ตอนเขาเองก็กำหนดการแต่งงานให้เสร็จสรรพจนได้ฮูหยินคนปัจจุบันมา‘นายท่านคงไม่ได้คิดอะไรเลื่อนเปื้อนหรอกนะ’ เหยียนชิงสิงที่ยืนนิ่งอยู่ในห้องตำราราวกับเป็นอากาศธาตุแอบคิดในใจ อาจจะเพราะเป็นคนสนิทมานานจึงรู้ความคิดผู้เป็นนายไม่น้อย เขาถอนหายใจยาวเมื่อพอจะคาดเดาความคิดของผู้อาวุโสไป๋ได้“ท่านปู่คงมีสตรีที่คิดไว้ในใจแล้วซินะ เป็นหญิงสาวจากตระกูลใดกันขอรับ” ไป๋จื่อหานหรี่ตามองปู่ของตัวเอง หากเกริ่นถึงเพียงนี้แสดงว่าท่านเองก็มีคนในใจเอาไว้แล้วเช่นกัน เป็นสตรีใดกันนะ...แม้เขายังไม่อยากแต่งงานกับสตรีใด แต่หากนางผู้นั้นทำให้เขาสนใจได้จริงๆ และแตกต่างจากสตรีชนชั้นสูงในเมืองหลวง บางทีเขาก็อาจจะลองดูสักครา“เป็นเจ้าที่รู้ใจปู่จริงๆ” ชายชรายิ้มกว้างออกมาและหัวเราะอย่างถูกใจ“ท่านพ่ออย่ามัวแต่อมพะ

ตอนที่ 42 เข้าวังหลวง1 “เจ้าคือ...อวิ๋นเซียงเซียงจวิน?” ฮ่องเต้เซี่ยเทียนหมิงมองหญิงสาวที่อายุอานามน่าจะยังไม่ถึงยี่สิบหนาว ไม่ต้องเอ่ยถึงรูปโฉมที่หากกล่าวว่าเป็นที่สอง คงไม่มีสตรีใดที่สามารถเป็นที่หนึ่งได้ ใบหน้าเช่นนี้ไม่ใช่หญิงสาวชาวบ้านทั่วไปอย่างแน่นอน หากไม่สืบภูมิหลังของนางมาอย่างดีแล้ว เขาคงไม่เชื่อว่านางเป็นเพียงสตรีชาวบ้านทั่วไปเท่านั้นกิริยามารยาทล้วนไร้ที่ติราวกับได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี แม้จะมีบางครั้งที่ไม่ได้อ่อนช้อยเหมือนสตรีชนชั้นสูง แต่กลับไม่ได้มองแล้วขัดตาแต่อย่างใด การแสดงออกของนางล้วนเป็นธรรมชาติไม่ได้ปลุกสรรปั้นแต่งขึ้นมา“เพคะ...หม่อมฉันอวิ๋นเซียงเซียงจวิน สกุลเดิมแซ่เจียง ชื่อว่า...หว่านหนิง” หญิงสาวในชุดอาภรณ์หรูแต่ทว่าเรียบง่ายไม่ได้ประดับเครื่องประดับมากมายตามศักดิ์ตำแหน่ง ซึ่งมองแล้วสบายตากว่าสตรีในเมืองหลวงมากนักนางเพิ่งเคยเห็นวังหลวงเป็นครั้งแรก ความโอ่อ่าหรูหราในความคิดนั้นหายวับไปในทันที เพราะตำหนักเฉียนคุนของฮ่องเต้เซี่ยเทียนหมิงนั้นดูเรียบง่าย

ตอนที่ 42 เข้าวังหลวง3 เพียงฝาของกล่องหยกเย็นเปิดออกก็มีความเย็นกลุ่มหนึ่งโชยขึ้นมากระทบกับผิวกายของพวกเขา และด้านในเผยให้เห็นสิ่งที่ทุกคนกำลังกังวล มันส่องประกายสีรุ้ง กลีบทั้งหมดของมันยังคงเคลื่อนไหวราวกับมีชีวิต และแผ่ความเย็นยะเยือกออกมาไม่ขาดสาย ควันความเย็นสีขาวหลั่งไหลออกมา ทำให้อากาศในห้องเย็นลงอย่างชัดเจน“บะ...บัวเหมันต์เจ็ดสี” ชายชราครางเสียงแผ่ว เขาเคยเห็นเพียงกลีบที่แห้งของมัน แต่ก็จำกลิ่นอายของมันได้ชัดเจน‘ตรงหน้าของข้า คือบัวเหมันต์ที่ยังมีชีวิต ชีวิตนี้ข้าคงตายตาหลับได้แล้ว’ ผู้อาวุโสไป๋คิดอย่างเลื่อนลอย ก่อนที่ฝาของกล่องหยกเย็นจะปิดลงเพื่อรักษาสรรพคุณของมันเอาไว้ไป๋จื่อหานที่เพิ่งเคยเห็นครั้งแรกก็รีบบันทึกทุกอย่างที่เห็นลงในสมุดบันทึกของตัวเอง เขาวาดดอกบัวเหมันต์เจ็ดสีและบรรยายถึงลักษณะของมันเอาไว้อย่างชัดเจน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่เป็นเจ้าของมัน ไม่คาดคิดว่าสมุนไพรหายากนี้ นางจะมีมันในครอบครองและยังเป็นดอกที่มีชีวิตสมบูรณ์“นี่เหรอ...บัวเหมันต์เจ็ดสี มันเหมือนสม

ตอนที่ 43 แขกเต็มเรือน2           เขตเรือนในของวังอ๋องเจิ้นหนานกำลังมีพายุโหมกระหน่ำ จากที่เคยเยือกเย็นวิเวกวังเวงกลับมีเปลวเพลิงแห่งความพิโรธของเจ้าของเรือน ลูกน้องชุดดำต่างถูกสังหารจนเลือดนองพื้น พวกเขาไม่แม้จะกะพริบตาแม้จะถูกสังหารอย่างโหดร้าย มือที่เคยจับพู่กันเป็นนิจย้อมด้วยหยาดโลหิตแดงฉาน ดวงตาคู่นั้นของชายวัยกลางคนแดงก่ำจนเห็นเส้นเลือดฝอย          “เปิ่นหวางเสียคนไปมากมาย แต่พวกมันกลับเข้าเมืองหลวงโดยไร้รอยขีดข่วน!!!” อ๋องเจิ้นหนานตวาดกร้าว มองไปยังศพของมือสังหารที่ทำงานพลาด ก่อนจะตวัดสายตามองคนที่ยังอยู่          “อีกไม่นานคณะทูตจากแคว้นฉู่จะเดินทางมาต้าฉิน พวกเจ้าไปเตรียมคนให้พร้อม เปิ่นหวางจะเดินทางไปเมืองหลวง” จัดการพวกมันด้วยตัวเอง          “ท่านอ๋อง...ให้กระหม่อมติดตามพระองค์ไปด้วยเถิด” จางกงกง ขันทีวัยเกือบ

ตอนที่ 44 สำนักข่าวต้าฉิน1          “ข้ามีสิ่งหนึ่งจะมอบให้กับท่าน”          หลังจากส่งแขกกลับไปจนหมดแล้วและพวกท่านทั้งหลายคงเดินทางเข้าวังหลวงไปล่วงหน้าแล้ว ส่วนนางก็รอการมาถึงขององครักษ์เกราะทองที่มีหน้าที่คุ้มกันและพานางไปยังวังหลวงด้วยเส้นทางลับเช่นเดียวกับเมื่อคืนนี้ มาถึงเมืองหลวงไม่ทันได้ชมบรรยากาศก็ต้องอยู่อย่างหลบๆซ่อนๆเสียแล้ว          เจียงหว่านหนิงปล่อยมือบุตรชายให้เขาหามุมสงบทำเรื่องของตนเอง ส่วนนางนั้นเดินไปที่เตียงนอนหลังใหญ่ หากล่องไม้ที่ซ่อนมันเอาไว้ใต้หมอน โดยมีสายตาของหนานหนิงเฉิงมองตามตลอดเวลา และรู้ว่านางกำลังหาสิ่งใด          ‘คงเป็นกล่องไม้เมื่อคืนที่ออกมาจากอากาศซินะ’ ชายหนุ่มคิดในใจและไม่เปิดโปงภรรยาว่าเขาเห็นเรื่องน่าเหลือเชื่อแค่ไหน