นางร้ายเช่นข้าจะคู่กับพระเอก

ตอนที่ 1 เกิดใหม่2 ในความว่างเปล่าขาวโพลน ณ ที่แห่งหนึ่ง ร่างบางหมุนคว้างไปมาหาทางออกไม่เจอ นางมองที่โล่งกว้างไร้ซึ่งสิ่งอื่นใด แม้พยายามเดินวนเวียนหลายครั้งแต่กลับไม่สามารถหาเส้นทางที่จะเดินได้ ความหวาดหวั่นปนหงุดหงิดทำให้ยิ่งก่อเกิดความกระวนกระวาย “ท่านแม่...ท่านแม่...” เสียงเรียกดังขึ้นทำให้ร่างบางหันไปหาต้นเสียง แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าเช่นเดิม “ท่านแม่...ท่านแม่...” เสียงเดิมกลับมาอีกครั้ง เธอทำได้เพียงขมวดคิ้วสงสัยจึงก้าวเท้าเดินไปยังต้นเสียงที่ดังมา เธอเดินไปเรื่อยๆตามเสียงเรียกปนเสียงสะอื้นของเด็กคนหนึ่ง “ใช้ชีวิตมาเกือบสามสิบปียังไม่เคยมีลูก ตอนนี้กลับตามเสียงเรียก...ท่านแม่ๆ นี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่กันแน่” เจียงหว่านหนิงส่ายศีรษะและรู้สึกขำตัวเองไม่ได้ แต่ทำไงได้มีเสียงนี้เท่านั้นที่อาจจะช่วยเธอให้ออกจากที่แห่งนี้ “ชีวิตหลังความตายยังต้องมาหาทางออกเอง วิญญาณต้องทำแบบนี้ทุกดวงรึเปล่า เฮ้อ...” เธอเดินไปเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่วายบ่นงึมงำกับสิ่งแปลกใหม่ที่กำลังประสบพบเจอ “ท่านแม่...ท่านแม่...” เสียงเล็กๆของเด็กด

ตอนที่ 2 กระชับความสัมพันธ์1 กลางฤดูใบไม้ร่วงในเดือนสิบทั่วทั้งแคว้นต้าฉินกำลังเข้าสู่ภัยความอดอยาก ทั่วทุกเมืองล้วนแต่ขาดเสบียง ส่วนหนึ่งเกี่ยวเนื่องจากการศึกสงครามที่ลากยาวมาเกือบห้าปี เสบียงส่วนใหญ่จึงถูกส่งไปให้เหล่าทหารที่กำลังปกป้องบ้านเมือง ทำให้ชาวบ้านขาดเสบียงอย่างหนัก ยามนี้ในแต่ละเมืองจึงพยายามคิดหาวิธีเพื่อเพิ่มเสบียง ทางการจึงมีประกาศตกรางวัลให้กับผู้ที่สามารถบริจาคเสบียงได้ แต่ผู้ใดเล่าจะอาจหาญบริจาคเสบียงถึงหนึ่งหมื่นตัน! เจียงหว่านหนิงมองตัวเองผ่านเงาสะท้อนของน้ำในลำธารก็เกือบจะกรีดร้องออกมา นางยกมือลูบใบหน้าแห้งตอบ ผิวกร้านเสียเต็มไปด้วยจุดด่างดำ ผมเผ้ายุ่งเหยิงฟูฟ่องไม่เป็นทรง และไหนจะเสื้อผ้าที่เหมือนไม่ได้ซักมาแรมปี ทั้งเหม็นทั้งสกปรก “ไม่แปลกเลยที่พ่อพระเอกรูปงามจะรังเกียจเจ้าของร่างยิ่งกว่าไส้เดือนกิ้งกือ ข้ายังรังเกียจตัวเองเลย ฮึ่ย!” สภาพที่รับไม่ได้ของตัวเองทำเอาหญิงสาวถึงกับหมดแรง นางนั่งนิ่งอยู่ริมลำธารหลังบ้านคิดหาวิธีเปลี่ยนแปลงตัวเองโดยด่วน ก่อนที่นางจะกัดลิ้นตัวเองตาย! “ปิ๊งป่อง! เห็ดลายเสือ ปัจจุบันสูญพ

ตอนที่ 2 กระชับความสัมพันธ์3 สองแม่ลูกกลับมาถึงบ้านก็เกือบเย็นแล้ว เจียงหว่านหนิงเดินเข้าครัวที่ยังไม่เคยย่างกรายเข้าไป แต่เมื่อเข้ามาแล้วถึงกับต้องกุมขมับ เมื่อเครื่องใช้ต่างๆนั้นทั้งเก่าทั้งแตก ไม่มีชิ้นไหนเลยที่พอจะนำมาหุงหาอาหารได้ แม้แต่เตาไฟและการจุดไฟนางก็ทำไม่เป็นเลยสักอย่าง ดังนั้น... “ระบบข้าต้องการซื้อของ!” หน้าต่างสีฟ้าเปิดขึ้นพร้อมกับร้านค้าที่มีของมากมายหลายหมวดหมู่ เจียงหว่านหนิงกดซื้อน้ำพุวิญญาณเป็นอย่างแรก เพราะตอนนี้แผลตามตัวของนางยังคงปวดตุบๆ แต่เพียงราดน้ำพุวิญญาณลงไป บาดแผลถลอกแดงก็พลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย มันเป็นความมหัศจรรย์ที่คนในยุคเทคโนโลยีอย่างนางแทบจะไม่อยากจะเชื่อ หากไม่พบเจอกับตัวนางไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด “เอาหล่ะ แผลหายแล้ว ดังนั้นก็...เครื่องใช้ในครัว ข้าว แป้ง น้ำตาล เกลือ น้ำมัน ซอสปรุงรส เนื้อ ผัก ไข่ อ่อ...แล้วก็ที่จุดไฟ” ของต่างๆปรากฏขึ้นบนโต๊ะภายในห้องครัว ตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ซึ่งกว่าจะได้ของทั้งหมดมาก็แลกกับเหรียญสะสมที่มีจนเกือบหมด ปวดใจจริงๆ “ช่างมัน วันนี้มีกินก็พอแล้ว” เจียงหว่านหนิงก

ตอนที่ 3 บ้านใหญ่สกุลหนาน2 ริมฝีปากที่ไม่ได้แห้งแตกเหมือนเก่ายกยิ้มเล็กน้อย มองคนที่ยืนกอดอกอยู่นอกรั้วด้วยดวงตาวาวโรจน์ มือบางหยิบไม้ท่อนหนึ่งติดมือไปด้วย เพราะต่อจากนี้คงมีเรื่องให้ต้องใช้อย่างแน่นอน เหลียงหลิงหรี่ตามองตัวเสนียดที่ออกมาแทนเจ้าเด็กเหลือขอด้วยความไม่พอใจ ยืดตัวขึ้นบิดปากมองสภาพหญิงสาวที่เคยงดงาม ยามนี้กลับไม่ต่างจากหญิงขอทานข้างถนน แค่เข้ามาใกล้ก็ได้กลิ่นเหม็นโชยออกมา “นางตัวเสนียดออกมาทำไม นี่ยังไม่ตายอีกเหรอ สภาพเหมือนศพแล้วทำไมไม่ตายๆไปซะ” เหลียงหลิงยกมือขึ้นปัดกลิ่นที่โชยมาและเปิดปากด่าทันที ดวงตาเล็กๆนั่นมองเจียงหว่านหนิงศีรษะจรดปลายเท้าอย่างดูถูก “ข้าจะตายหรือไม่ตายก็เป็นเรื่องของข้า ส่วนเจ้าก็กลับไปเสีย ต่อจากนี้ไป...เสี่ยวเป่าไม่ต้องไปบ้านใหญ่อีกแล้ว” เจียงหว่านหนิงไม่สนใจคำพูดของเหลียงหลิง เพราะตอนนี้สภาพของนางไม่สมควรให้โต้ตอบ แต่หลังจากนี้สักเดือนรับรองว่าเหลียงหลิงไม่กล้าแม้แต่จะกวาดสายตามองดูถูกนางเช่นนี้ “เหอะ...อย่างเจ้ามีปัญญาเลี้ยงลูกเหรอ หากมีปัญญาจริงๆไอ้เด็กเหลือขอนั่นคงไม่ต้องพึ่งน้ำข้าวจากบ้านข้

ตอนที่ 4 ตามล่าหาเหรียญ1 อากาศยามพลบค่ำกลางฤดูใบไม้ร่วงเย็นสบายไม่ร้อนอบอ้าวอย่างเมื่อสองสามเดือนก่อน สายลมเอื่อยพัดผ่านผิวกายเบาๆชวนให้สดชื่น ริมลำธารเล็กหลังบ้านของเจียงหว่านหนิงมีน้ำไหลตลอดทั้งปี บริเวณใกล้ลำน้ำจึงมีโอ่งใส่น้ำใบขนาดกลางตั้งอยู่ เจียงหว่านหนิงคนก่อนเป็นคนขี้เกียจ แม้นางจะรักสวยรักงามแต่กลับไม่ชอบอาบน้ำนัก ค่ำคืนนี้จึงเป็นการอาบน้ำครั้งใหญ่ของร่างนี้รวมถึงเสี่ยวเป่าตัวน้อยด้วย ดวงจันทร์กลมสวยลอยอยู่เหนือน่านฟ้า แสงสว่างของมันจึงเพียงพอให้สองแม่ลูกทำภารกิจในค่ำคืนนี้ นางวางตะกร้าที่ด้านในมีทั้งเสื้อผ้าชุดใหม่ สบู่ สครับผิว แปรงสีฟัน ยาสีฟัน แชมพู ทรีตเมนท์ และแชมพูสำหรับกำจัดเหา อย่างหลังนางเตรียมให้กับเสี่ยวเป่าตัวน้อยที่ไม่รู้ว่าไปติดเหามาจากผู้ใด ‘เฮ้อ...คนที่ไม่เคยมีแม้แต่สัตว์ตัวผู้เดินผ่าน แต่กลับต้องมาทำหน้าที่แม่อันยิ่งใหญ่ ใครกันที่เล่นงานกันแบบนี้!’ เจียงหว่านหนิงได้แต่ตะโกนในใจกับโชคชะตาพิลึกพิลั่นชวนหัวหมุนแบบนี้ “เสี่ยวเป่ามาหาแม่มา” นางกวักมือเรียกบุตรชายที่ยืนจับชายเสื้อไม่กล้าเข้ามาใกล้นางที่ตอนนี้เตรียมตักน้ำใ