All Chapters of หวานรัก: Chapter 11 - Chapter 20

​“ตกลงว่ายังไงกัน ลักษณ์”เสียงทุ้มของบิดา ดังขึ้นก่อนเป็นอันดับแรก สายตาของผู้ใหญ่ทั้งสี่คน กำลังเพ่งจ้องมองหน้าเขาเป็นตาเดียว แต่ก่อนที่ธงลักษณ์จะทันเอ่ยปากอะไร คุณสีดาที่อดรนทนไม่ไหวล่ะกับพ่อตัวแสบ ตรงเข้าไปหยิกถี่ๆ ด้วยความหมั่นไส้ จนสามีต้องรีบห้ามปราม ลูกชายตัวร้ายร้องโอดโอยจนเกินจริงอย่างน่าสงสาร​“เจ็บนะครับแม่ครับ โอย...แผลอักเสบไป น้องแก้มหอมเป็นหม้าย แม่จะอดมีหลานสืบทอดนะครับ”​“แผลเท่าขี้ตามด ตาลักษณ์! แกอย่ามาทำดราม่า ทำไมแกกับตารามทำแบบนี้ หะ! เล่นตลกเล่นสนุกอะไรกันนี่”​“ผมไม่ได้เล่นตลก ผมแค่รักแก้มหอม” คำสารภาพลุ่นๆ แบบหน้าตาเฉยของลูกชาย เล่นเอาพวกท่านมองตากันเลิ่กลั่ก คุณสีดาถึงกับใบ้กินไปครู่ ส่วนคุณบุหงานั้น ที่พอจะมองเห็นอะไรเป็นเค้าลางอยู่แล้ว กระแอม แล้วมองตา ‘ลูกเขย’​“รักชอบน้องจริงๆ น่ะหรือ พ่อลักษณ์”​“รักครับ รักมากด้วย ก็เลยต้องทำแบบนี้ พี่รามไม่ได้รักแก้มหอม ผมต่างหากคนที่รักแก้มหอม เอ่อ...ก็เลยต้องเล่นกลแบบนี้ จะยังไงผมก็กราบขอโทษคุณพ่อคุณแม่ด้วยนะครับ”ว่าแล้วก็ก้มลงกราบ ท่าทางอ่อนน้อม ทำให้พวกผู้ใหญ่ลอบมองตากัน คุณพอนไซกระแอม พลางเอ่ยขึ้นลอยๆ​“ก็น่ะ..

จันดาลีมองมือใหญ่ที่จับกุมมือเธอไว้ตั้งแต่ที่ออกจากโรงแรมมาด้วยกัน จนมาถึงสนามบิน และข้ามฟ้าเหาะมายังบ้านของเธอ ธงลักษณ์แทบจะไม่ปล่อยมือจากเธอถ้าไม่จำเป็น ทำราวกับว่ากลัวเธอจะหนีอย่างนั้นแหละ หญิงสาวคิดในใจอย่างเคืองๆ ตอนนี้คนขับรถมารับเธอและเขาที่สนามบิน กำลังพาเธอและเขากลับไปยังบ้าน บ้านของเธอที่บิดามารดายกให้กลายเป็นที่ฮันนีมูนกลายๆ ของคนทั้งสอง เพราะท่านประกาศแล้วว่าจะอยู่ฝั่งไทย ไม่กลับมาฝั่งนี้​แต่มีโอกาสเธอก็จะหนีจริงๆ นั่นแหละ​หญิงสาวคิดในใจ ​เธอกับเขาพูดกันน้อยคำ เหมือนจะตกอยู่ในความคิดของตนเอง เมื่อเซ็นสัญญาสงบศึกกันไปแล้ว เธอเรียกมันว่าอย่างนั้น ตั้งแต่ตกลงไปว่าจะไม่ดื้อกับเขา จะไม่พูดเรื่องที่จะเลิกสถานะสามีภรรยากับเขา ธงลักษณ์ก็ดูว่าจะมีท่าทีอ่อนลง คุกคามเธอน้อยลง ​แต่ก็ยังไม่ปล่อยมือเธอสักกะที จันดาลีลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา เขาหลับตาทำทีเหมือนหลับ คงจะเพลียนั่นแหละ เธอเองก็ยังเพลียอยากจะหลับแล้วแทบแย่ แต่อยู่ใกล้ๆ กับตัวอันตรายอย่างนี้ เธอไม่เผลอหลับเด็ดขาด! มือน้อยค่อยๆ เคลื่อนออกจากมือเขาทีละนิด ทีละนิด เธอกัดปากอย่างตื่นเต้นลุ้นระทึกกลัวว่าเขาจะตื่น ถอนหาย

​“ฮ้ายยย ซำบายใจ”เสียงถอนหายใจยาวๆ ของเพื่อน พร้อมกับร่างบางที่โถมลงบนเตียงสปริงของเธอ ทำให้ริสาที่กำลังนั่งแปรงผมอยู่หันมามองแล้วมองค้อน​“แหม...ดูๆ ทำเข้า พรุ่งนี้ต้องกลับนะยะยัยแก้มหอม ฉันล่ะกลัวอ้ายลักษณ์ของแกมาถล่มบ้านฉันจริงๆ หนาวๆ เสียวๆ พิกล”​“จะมาได้จั่งได๋ นี่มันเวียงจันทร์ มันถิ่นของหมู่เฮา เผิ่นบ่ฮู้เหนือฮู้ใต้ดอกน่า ตามบ่เถิก เฮารับรอง”คนว่านอนเอกเขนกท่าทางสบายใจอย่างยิ่งบนเตียงเธอ ริสาวางแปรงผมลง พลางกอดอก แล้วปรายตามองเพื่อนรัก​จากการที่สืบค้นข้อมูล ยามที่จันดาลีเผลออย่างหนัก พร้อมกับขอข่าวจากเพื่อนๆ ชาวไทยที่พอจะทราบเรื่องธงลักษณ์ เธอก็ยืนยันกับตัวเองแม่นมั่นร้อยเปอร์เซ็นต์เลยล่ะ ว่าผู้ชายคนนี้รักชอบเพื่อนของเธอจริงๆ ธงลักษณ์เป็นพ่อเสือที่หวงความโสดใช่ย่อย มีชื่อติดโผหนุ่มนักธุรกิจในฝันของสาวๆ มีข่าวคราวของเขากับสาวๆ ในแวดวงไฮโซด้วยกันบ้าง ดาราบ้าง พริตตี้บ้างเป็นระยะ แต่ก็ไม่มีใครได้ครอบครองหัวใจของหนุ่มคนนี้นาน​แต่ไฉนมาลงเอยกับเพื่อนรักของเธอ ถึงกับยอมเข้าหอแทนพี่ชายกัน?​ถ้าใช้ใจคิดล้วนๆ จันดาลีก็น่าจะคิดออก​แต่อย่างว่าความรักนี่มันก็เข้าใจยากนะ แถมมันเข้าใครแ

​“ปล่อยนะ เฮากำลังสนุก เพลง ขอเพลงหน่อย เพลง...ไหนอ่า...”ว่าแล้วก็พยายามทรงตัวลุกขึ้น เขม้นมองตรงจอดิจิตอล แล้วกดๆ จิ้มๆ สักพักหนึ่ง เสียงเพลงก็ดังออกมาจากลำโพง คนขับตอนนี้ปรายตามองเธอ เขาขบกรามเบาๆ อย่างพยายามระงับอารมณ์ ​“ทำไมไม่รับสาย”​“...” จันดาลีไม่ตอบ เธอหัวเราะคิกคัก แล้วก็ร้องเพลงคลอกับเสียงเพลงที่เปิดดังลั่นในรถ แบบหูทวนลม ไม่ได้ยินว่าเขาถามว่าอะไร ธงลักษณ์ลอบมองเธออีกหน...มีฤทธิ์เหมือนกันนะยัยตัวร้าย!​“ทำไมไม่กลับบ้าน”​“...”​จันดาลีไม่ตอบคำถามเขา กลับร้องเพลงให้เสียงดังมากยิ่งขึ้น เรียกได้ว่าตะเบ็งแข่งกับลำโพงล่ะนาทีนี้ ธงลักษณ์พยายามนับหนึ่งถึงร้อยเดี๋ยวเถอะ! เขาเข่นเขี้ยวในใจ จันดาลีแลบลิ้นใส่เขา เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้หันมองเธอ หารู้ไม่ว่าเขามองเห็นแว้บๆ ว่าเธอกำลังทำตัวเป็นลิงหลอกเจ้า​ไอ้เจ้าที่เธอหลอกน่ะ​มันไม่ได้นั่งนิ่งให้เธอได้ทำเล่น ปั่นหัวได้ตามใจแน่ๆ ​“ทำไมไปเต้นแร้งเต้นกา น่าเกลียดในงานแบบนั้น นี่พ่อแม่รู้หรือเปล่าว่าแก้มหอมดื่มเหล้า พี่ไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่าแก้มหอมจะทำอะไรแบบนี้ด้วย”​“เฮามีเยอะกว่านี้ เฮาบ่ใช่คนดี”เสียงหวานเอ่ยลอยๆ เธอยังคงมึนอยู่ เ

​“เอาอิหยังอีกบอกได้เด้อจ้ะ คุณแก้มหอม”​“จ้า...” จันดาลีขานรับ พร้อมกับพึมพำขอบคุณแม่บ้านของโรงงาน ที่มาดูแลต้อนรับนายทั้งสอง เธอได้โกโก้ร้อนๆ ส่วนริสารับเป็นชาร้อน มีขนมคุกกี้เนย กับขนมปังกรอบไส้สัปปะรดเป็นของกินเล่นคู่ จันดาลีที่อาเจียนแต่เช้าตรู่ แทบไม่มีอะไรตกถึงท้อง ตอนนี้รู้สึกเหมือนขึ้นสวรรค์เพราะโกโก้อุ่นๆ เธอกำลังค่อยจิบมันอย่างอร่อย พลางหลับตาพริ้ม​“อา...ค่อยยังชั่ว”​“เมื่อคืนอาการไหน ถึงได้ไปเมาขนาดนั้น”​“ก็...” จันดาลียักไหล่ เธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรไปบ้าง ริสาจ้องหน้าเพื่อนรักตาเขม็ง แล้วถามคาดคั้น​“ไปพูดอะไรกับคุณนักรบบ้าง จำได้ไหม แกน่ะ ยัยแก้มหอม”​“เว้ากับอ้ายรบ เอ่อ...เราไปเว้าอิหยังนะ” จันดาลีขมวดคิ้วมุ่นเลยตอนนี้ เลยโดนเพื่อนรักตีเอาดังเพี๊ยะอย่างโมโหแกมหมั่นไส้​“บอกล่ะว่าไม่ให้กินเหล้าเยอะ กินเยอะแล้วก็รั่ว แล้วมันสมควรไหมนั่น ประชดสามีแบบนั้นน่ะ ยัยแก้มหอม”​“โอย...เจ็บนา...วันหลังไม่ทำแล้ว เฮาก็รู้สึกบ่ดีเหมือนกันล่ะ เวลาทำอะไรแล้วไม่รู้เรื่องแบบนั้นอะ แล้วทำไมสาถึงมาถามเฮาแบบนี้ล่ะ รึว่าอ้ายนักรบเผิ่นเอิ้นอิหยังหมู่มา ถึงได้มาถามเราแบบนี้”​“ก็มาถาม