All Chapters of หวานรัก: Chapter 31 - Chapter 40

​“เรื่องทางนี้เรียบร้อย...อืม...”ธงลักษณ์หยุดพูดไปอย่างไม่แน่ใจนัก ว่ามันเรียบร้อยแล้วจริงๆ ไหมเรื่องระหว่างเขากับจันดาลี​“เอ่อ...นายอยากจะกลับบ้าน ก็กลับได้เลยนะนายราม แม่ไม่ค่อยโกรธนายล่ะ ตอนนี้ก็ไปทริปรัสเซียกับพ่อแล้วก็กับทางบ้านน้องแก้มหอม”​“นายกับน้องแก้มหอม...เรียบร้อยกันดีแล้วใช่ไหม”ฝาแฝดของเขาถามมา ตอนนี้สองหนุ่มวีดีโอคอลคุยกัน ธงลักษณ์กระแอม หลบตาพี่ชายอย่างลืมตัว ​“อืม...”​“อืม...อืมนี่คือยัง”​“เอ่อ...”เกิดมาไล่ๆ กันเท่านั้น แต่ทำไมจะต้องรู้ใจเขาขนาดนี้ด้วยนะ ธงลักษณ์เลยเสมองไปทางอื่น เผลอตอบรับไปเสียงเบา​“หึๆ งั้นฉันยังไม่กลับดีกว่า ปล่อยให้นายเคลียร์กับน้องแก้มหอมให้เรียบร้อยก็ค่อยโผล่ไป ดีไหม?”​“เอาที่นายสะดวกก็แล้วกัน”เกือบจะยิ้มกว้างออกมาเมื่อพี่ชายบอกว่าจะไม่โผล่มา เขากลัวว่าธงรามจะทำให้จันดาลีวอกแวก เฮ้อ...เขาหวงของเขานี่นา ตอนนี้ถ้าแค่เห็นเธอมองธงราม เขาก็คงจะหึงหวงจนทนไม่ไหว ปวดใจแน่ๆ ​เขาอยากให้สายตาของจันดาลีมองมายังเขาคนเดียว และเขาก็ยังไม่มั่นใจว่าเธอจะรักเขาบ้างหรือยัง ส่วนเขานั้นหัวใจมันตกอยู่ในกำมือของเจ้าหล่อนจนหมดแล้วตอนนี้​“นายก็รีบๆ เร่งๆ ล่

จันดาลีวิ่งหนีจากภาพตรงหน้า เธอวิ่งไปอย่างไม่รู้ทิศทาง ขณะที่ธงลักษณ์ตามมาติดๆ จนมาวิ่งทันเธอที่หน้าออฟฟิศ เขาไม่สนว่าใครจะมองหรือต้องอายใคร เมื่อแบกเธอขึ้นลิฟต์กลับมายังชั้นของผู้บริหาร โดยมีสายตาของพนักงานที่มองตามอย่างตื่นตะลึง ​วิรงรองน่าให้โบนัสอีกตามเคย เพราะเขามองไม่เห็นรสิณีแล้วตอนที่กลับมาพร้อมกับคนตัวเล็ก ที่ร้องกรี๊ดๆ โวยวายอยู่บนบ่าเขา​ชายหนุ่มพาเธอเข้ามาในห้องพักส่วนตัว จันดาลีถูกกึ่งโยนกึ่งวางแบบไม่เบานักลงบนที่นอนนุ่ม ซึ่งพอลงมาได้ เธอก็สปริงตัวลุกขึ้นยืน แล้ว...​เพี๊ยะ!​มือน้อยนั่นสะบัดตบหน้าเขาเต็มแรงจนขึ้นนิ้วแดงเถือก เธอกำมือเข้าหากันแน่น โกรธจนตัวสั่นไปหมด น้ำตาคลอหยาดแทบจะหยด เมื่อมองหน้าสามีที่โดนตบแล้ว...ทำไมเขายังยิ้มอยู่ได้นะตาบ้า​“ไปหย่าให้เฮา! เฮาจะกลับเวียงจันทร์”​“เรื่องอะไรจะต้องให้พี่หย่า”ธงลักษณ์ลูบแก้ม มือของเมียเขานี่หนักใช่ย่อยเลยล่ะ ผู้หญิงตบแบบนี้ หึงแบบนี้ ก็แปลว่าผู้หญิงรักสินะ​เป็นครั้งแรกที่แม่ตัวเล็กแสดงอาการหึงหวงเขาจนหน้ามืด​และมันทำให้ธงลักษณ์ปลื้มจนลืมเจ็บลืมโกรธ...​“ก็อ้ายลักษณ์มีผู้หญิงอื่น”น้ำตาร่วงเผาะออกมาจนได้ ทำไมเขายังยิ

​“อันนี้คือสตอรี่คร่าวๆ ที่สาจะถ่ายนะคะพี่ลักษณ์”ริสาส่งบทให้กับธงลักษณ์ ดูเหมือนสายตาของเขาจะมองแต่จันดาลี ดูๆ ตอนนี้ก็มองเพื่อนสาวคนสนิทของเธอราวกับจะกลืนเข้าไป สองหนุ่มสาวนัดกับเธอไว้ตอนบ่ายสอง มากันเลตนิดหน่อย แล้วก็พากันตาบวมๆ เหมือนคนไม่ได้นอนสักเท่าไหร่เสียด้วย​คงจะพากันทำอย่างอื่นแน่ๆ ​ริสาคิดอย่างซุกซน เมื่อธงลักษณ์รับไปอ่าน แล้วชวนจันดาลีให้อ่านด้วยกัน เขากระซิบอะไรบางอย่างข้างหูภรรยา หล่อนเลยตีเขาเบาๆ แก้มแดงเรื่อเลยทันที​ริสาเลือกร้านที่เธอนัดกับนักรบเมื่อคืนนี้เป็นสถานที่ในการถ่ายไลฟ์แรก เธอชอบชื่อร้าน แล้วก็ชอบสีสันการตกแต่ง เธอให้เพื่อนรักเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเรียบร้อย ตอนนี้จันดาลีดูสวยหวานไปทั้งตัว ด้วยเดรสสั้นเหนือเข่าสีชมพูบานเย็น แบบเปิดไหล่ ที่เน้นขับผิวสวยๆ ของหล่อน ผมยาวเกล้าไว้เป็นมวย ประดับด้วยโบว์สีชมพูอ่อน เธอแต่งหน้าออกโทนสีชมพูอมส้ม เน้นที่นัยน์ตากลมโตด้วยการปัดมาสคาร่าให้ขนตายิ่งดกหนาเพื่อเพิ่มความสวยหวานให้กับนัยน์ตา ริมฝีปากอิ่มทาสีส้มพีช ​ร่างเล็กบางดูระเหิดระหงด้วยแบบของชุด ที่รัดรูปเน้นส่วนเว้าโค้งช่วงบน ก่อนจะบานเป็นกระโปรงฟูฟ่องแบบน่ารัก เธอสวมร

​“อืม...จัดการให้หน่อยสิวะ ลองดูให้หน่อย ลูกน้องที่ทำไอทีเก่งๆ พอจะจัดการได้ไหม”​“ได้สิ เดี๋ยวดูให้ แหมๆ แต่มึงนี่ร้ายนะไอ้ลักษณ์”​“ร้ายยังไงวะ” ​“แอบไปมีเมียไม่บอกไม่กล่าวกันเลย มึงทำร้ายจิตใจกูมาก คนนี้กูอุตส่าห์เล็ง” คำพูดของอินทรชิตทำให้เขาหัวเราะชอบใจ ​“มาทำขำนะมึง ไหนคนเข้าพิธีคือไอ้รามไม่ใช่หรือวะ แล้วไหงมึงซิวเจ้าสาวพี่ชายไปแบบนั้นล่ะ”​“เรื่องมันซับซ้อนน่ะ ไว้นัดกินเหล้ากันจะเล่าให้ฟัง”​“มีเมียแบบนี้ยังจะไปกินเหล้ากับกูได้เร้อ” อินทรชิตแกล้งลากเสียง ​“กินได้สิ ก็มากินกับกูที่บ้านไง แค่นี้นะ เดี๋ยวกูไปกินข้าวเย็นต่อ จัดการให้ได้เรื่องนะ กูอยากจะรู้ว่าใครเป็นเจ้าของเพจนั้น มันทำให้แก้มหอมเครียดมาก”​“อืมๆ กูจะจัดการให้ เกลียดนักพวกแบบนี้ แต่ว่ามีเมียแล้ว ก็ควรจะหาเผื่อเพื่อนสักคนนะ สาวเก่าในสต็อก ส่งต่อได้นะโว้ย”​“กูไม่มีหรอกสาวในสต็อกอะไรนั่น กูไม่ใช่พวกเผื่อเลือก เหมือนมึงนะไอ้ชิต”​“พูดจาทำร้ายใจกัน เค้าเรียกว่ากันไว้เผื่อหัวใจทรุดโทรมจากการโดนทำร้ายต่างหาก”​“ก็แบบนี้ไงล่ะ เป็นเสียแบบนี้” ธงลักษณ์ถอนใจเฮือก ทางนั้นหัวเราะขำแล้วเอ่ยหยอกต่อ​“เลขามึงก็ได้นะ”​“คนนี้ก็ห

ธงลักษณ์ขับรถควงคนเดียวยาวจนถึงเชียงใหม่ เพราะหาไฟล์ทบินไม่ได้ในเวลากะทันหันแบบนี้ จันดาลีกระโดดตามเขาขึ้นรถมาด้วย เธอพยายามพูดปลอบโยนเขาตลอดทาง ขณะที่เขานิ่งเงียบเพราะเครียดเรื่องความปลอดภัยของพี่ชาย​เขาไม่ได้นอนเลยทั้งคืน กว่าจะถึงเชียงใหม่ บริเวณที่เจ้าหน้าที่กำลังทยอยกำลังกันเดินเท้าเข้าไปตามหาธงราม ก็เกือบเก้าโมงเช้า จันดาลีเกาะอยู่ข้างๆ สามี อย่างเป็นห่วง เธอเองก็แค่งีบๆ ไปในรถเพราะเพลียจัด แต่ก็ยังได้พัก ส่วนธงลักษณ์นั้นไม่ได้พักเลย​“กี่ชั่วโมงแล้วครับ ที่พี่ชายผมติดอยู่ที่นั่น” ​“ก็...เกือบสิบห้าชั่วโมงแล้วครับ แต่เรากำลังตามรอยกันอยู่ เจ้าหน้าที่ติดต่อมาว่า พบเห็นรอยเท้าแล้วก็ร่องรอยของคนทั้งคู่แล้วบ้างครับ”​“ผมพอจะช่วยอะไรได้ไหมครับ”ธงลักษณ์ว่า จันดาลีมองหน้าสามี ตาของเขาแดงก่ำ เพราะอดนอน เธอเอ่ยแทรกเสียงเบา​“อ้ายลักษณ์ไปพักก่อนบ่เจ้า บ่ได้นอนทั้งคืนเลย ทางนี้ก็ปล่อยเจ้าหน้าที่เผิ่นทำงานก่อนเนาะ”​“พี่ห่วงนายราม คงจะพักไม่ได้ หลับไม่ลงหรอก”​“ไปพักก่อน” จันดาลีพยายามเกลี้ยกล่อม “นอนสักนิด หาอิหยังกินสักหน่อยก่อน แก้มหอมขอนะ แก้มหอมกลัวอ้ายลักษณ์บ่ซำบาย” ​เธอไม่เคยเอ่