جميع فصول : الفصل -الفصل 10

​“อีหล่าตกลงแม่นบ่”เสียงถามของบิดา ทำให้จันดาลีเขินจนตัวแทบจะแทรกลงไปในโซฟา เธอหน้าแดงก่ำ แล้วก้มหน้างุด รอยยิ้มแยกกว้างเต็มที่ ตากลมคมสวยเปล่งประกายระยิบระยับ อาการของลูกสาวเพียงแค่นี้ก็บอกแล้วล่ะว่า จะตกลงหรือไม่ตกลง​“เบิ่ง(ดู) หน้าลูกสิ เบิกบานปานดงดอกไม้ คงจะบ่ขัดหรอก”มารดาเอ่ยขึ้นมาสำทับ ทำให้คนที่เขินจนตัวบิดสุดจะทนแล้วตอนนี้ เธอลุกพรวดขึ้น ทำให้ท่านทั้งสองมองหน้าเธอพร้อมๆ กันด้วยความตกใจที่จู่ๆ เธอลุกพรวดพราดขึ้นแบบนั้น​“โอย...แก้มหอม ไปเฮ็ดเวียก (ทำงาน)ก่อนล่ะเจ้า” ​“จะไปเฮ็ดอิหยัง (ทำอะไร) ป่านนี้ นี่เราอยู่เมืองไทย บ่ได้อยู่เวียงจันทร์นะอีหล่า”​“นั่นล่ะ น้องมีงานจะต้องเฮ็ดมากมายพะเนิน ไปล่ะเด้อ”ว่าแล้วเจ้าตัวก็เดินปร๋อ หนีพ่อแม่ที่มองหน้ากันพลางอมยิ้ม​“ขนาดนุ่งซิ่น ยังเดินปานซิ่งไปเลยนะนั่น ลูกสาวหล่าเฮา”​“ถ้าจะเขินอายล่ะสิ” คุณพอนไซหันมายิ้มกับภรรยา​“ก็แอบฮัก (รัก) เขามาตั้งนานนมล่ะหนอ” คุณบุหงาถอนหายใจเบาๆ“แต่ที่เราทำนี่ มันเหมาะแล้วเนาะเจ้าอ้าย ที่ว่า...เอ่อ...” เธอย่นจมูกนิดๆ เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนกับสามีทำลงไปหนนี้​“เราสองคนทำเหมือนเอาลูกสาวไปใส่พานถวายเขา แถม

เขากลับเข้าบ้านเกือบสี่ทุ่ม ทั้งที่ตอนแรกคิดว่าจะกลับบ้านไวหน่อย ถึงจะไม่ได้ไถลไปกับอินทรชิตตามคำชวน แต่ก็ไปแวะกินข้าวที่ร้านโปรด แล้วก็แวะซื้อของใช้ส่วนตัว เขาจะอาจจะต้องไปที่ลาวเดือนหน้า เลยอยากมีของพิเศษไปให้ใครบางคนเสียหน่อย ในฐานที่เจ้าหล่อนตั้งสเตตัสถึงเขา​เรานี่ถ้าจะโรคจิตอ่อนๆ ล่ะวะ​นึกถึงสิ่งที่ตัวเองซื้อมาเพื่อเจาะจงไป ‘แหย่’น้องสาวข้างบ้านสมัยเด็ก ก็อดหัวเราะเบาๆ ออกมาไม่ได้ พักนี้เขาขึ้นล่องไปลาวบ่อย มันก็ทำให้ได้เจอะเจอเจ้าหล่อนบ่อยไปด้วย ถึงบางหนจะเจอแค่ห้านาทีสิบนาทีก็เถอะ แต่ธงลักษณ์ก็จดจำมันได้ทุกวินาที จำได้ว่าเธอทำหน้ายังไง แต่งตัวแบบไหน ​อืม...​เขาถอนใจเฮือกใหญ่ กับความคิดเหลวไหลของตนเอง พักนี้ที่เขาวางมือจากวงการ...ด้านมืด...ไอ้ชิตมันเรียกว่าแบบนั้น หลังสุดคู่ควงรายล่าสุดเขาก็แค่ไปกินข้าว คุยกับหล่อนบ้าง และเขาก็เลิกกับหล่อนมาหลายเดือนแล้ว เลิกกันแบบงงๆ เพราะหล่อนบินไปนอก แล้วเขาก็ไม่ได้ติดต่อหล่อนเอาเสียดื้อๆ ทางนั้นก็ไม่ได้ติดต่ออะไรมา มีทักเขามาทางโซเชียลบ้าง แต่เขาก็ไม่ได้ตอบเพราะกำลังยุ่ง เอาไปเอามาก็เลยเหมือนเลิกกันกลายๆ เขาไม่ค่อยไปสนใจใคร หรือถ้ามีหญิ

ธงลักษณ์เดินก้าวยาวๆ ออกมาจากบริเวณเกสต์ การเดินทางนานพอสมควรทำให้เขาเมื่อยขบเล็กน้อย เขายังสั่งงานคาอยู่ด้วยซ้ำตอนขึ้นเครื่องบินมายังเวียงจันทร์ มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเปิดออกจากโหมดเครื่องบิน เพื่อสั่งงานต่อจนเสร็จ ทั้งที่งานเร่ง แต่เขาก็ยังรับปากกับมารดาไปว่าว่าง นั่นก็เพราะจะต้องมารับผู้หญิงคนสำคัญ....ของครอบครัว​ต้องเรียกว่าอย่างนั้นแล้วสินะ​เขายิ้มนิดๆ ที่มุมปาก เมื่อเดินก้าวออกมาจากสนามบินวัดไต เขาติดต่อแกรบแท็กซี่ไว้แล้วเรียบร้อย เพราะไม่อยากรบกวนเดือดร้อนใครทางนี้ อีกอย่างหนึ่งเขาย่องมาเงียบๆ ไปรอหล่อนเงียบๆ นั่นดีแล้ว เดี๋ยวเป้าหมายเกิดไม่ยอมไปด้วยเพราะรู้ว่าเป็นเขามารับ ก็จะเสียงานเสียเปล่าๆ ​เดินทางต่ออีกไม่ถึงชั่วโมงหลังจากรถมารับ เขาก็นั่งรอเรียบร้อย อยู่ในห้องรับแขกของครอบครัว พอนสีไช คุณบุหงาให้เด็กเตรียมการต้อนรับไว้เป็นอย่างดี เธอมานั่งเป็นเพื่อนพูดคุยกับเขาระหว่างที่รอคนสำคัญ ตัวคุณบุหงาเองก็เกรงเหมือนกันว่าหล่อนจะไม่ยอมไปด้วยถ้าเห็นว่ามีใครมารับไปฝั่งไทย จึงให้เด็กรับใช้ขนข้าวของขึ้นรถไปแล้วอย่างเตรียมพร้อม เพราะธงลักษณ์จองไฟลท์กลับกรุงเทพฯ ไว้แล้

วันนี้จันดาลีมีความสุขมากมายจนล้นอาบ สุขนี้ฉ่ำอิ่มเอิบในอารมณ์ เพราะเธอได้ใกล้ชิดกับอ้ายรามของเธอเป็นอย่างยิ่งวันนี้ในการถ่ายภาพ​เธอยังรู้สึกเหมือนอยู่ในอ้อมแขนของเขาจนถึงตอนนี้ แม้จะเป็นการกอดกันเพราะช่างภาพสั่งก็เถอะ เขาพึมพำขอโทษเธอทุกหนยามแตะเนื้อต้องตัวเธอ มันทำให้จันดาลียิ่งรู้สึกชอบเขามากขึ้น ธงรามเป็นสุภาพบุรุษมาก ขนาดจะแต่งงานกับเธออยู่แล้วแท้ๆ ​ความหวีดนี้ปล่อยไว้คนเดียว เขินคนเดียวไม่ไหว จะต้องระบายกับเพื่อนสนิท ซึ่งเป็นสาวไทยแท้ รุ่นพี่หุ้นส่วนทำธุรกิจของเธออย่าง ริสา ​ส่งรูปอะไรมา แหมๆๆ อิจฉานะยะหล่อน​รูปเฮากับอ้ายราม เหมาะสมกันหลาย อิอิอิ​อีกไม่กี่วันก็จะเป็นเจ้าสาวแล้วนะ แกจะต้องมาให้ฉันพาไปทำหน้า จัดคอร์สให้นะคะคุณจันดาลี​ย่ะ เดี๋ยวก็บินกลับล่ะ ถึงแล้วจะรีบไปเลยไม่อยากพัก อยากงาม​เอ่อ...แล้วใครมาส่งล่ะ อ้ายรามหรือเปล่า พามาให้ดูตัวเป็นๆ มั่งสิ​บ่ใช่ อ้ายลักษณ์...​พิมพ์ข้อความนี้แล้วก็อดเหลือบตามองคนข้างๆ ไม่ได้ เขากำลังก้มหน้าอยู่กับโทรศัพท์ของตนเองเช่นกัน สีหน้าเคร่งเครียด เธอแอบเบ้ปากน้อยๆ จริงๆ แล้วเธอกลับมาที่เวียงจันทร์เองก็ได้ จะตามมารับตามมาส่งทำไมก็ไม่

“อ้ายราม...ทำไมปิดไฟ แก้มหอมมองอะไรไม่เห็นเลย”เสียงประตูห้องน้ำเปิด พร้อมกับเสียงหวานๆ ที่ดังขึ้น ทำให้คนที่นั่งเฝ้ารออยู่หน้าห้องน้ำ ยิ้มกริ่ม ก่อนจะเดินตรงไปรวบตัวจันดาลีเข้ามาในอ้อมแขน เธอตกใจจนตัวแข็งเมื่อเจ้าบ่าวทำแบบนั้น​โอ...​อ้ายราม ​ทำไมร้อนแรงแบบนี้กันนะ​ทำไมหอมแบบนี้กัน กลิ่นกายของเขาหอมอวลจรุงใจเมื่อกอดเธอไว้แน่นแบบนี้ เอ...เขาไปฉีดน้ำหอมกลิ่นนี้ตอนไหนกันนะ ตอนที่เข้าใกล้เขาแรกๆ เขาไม่ได้มีกลิ่นแบบนี้นี่นา​ริมฝีปากของเขาประกบลงมาบนกลีบปากอิ่ม แล้วบรรจงจูบเธอ จันดาลีหลับตาพริ้ม เธอไม่ซักถามใดๆ อีกแล้ว ร่างงามถูกตระกองกอด ไม่มีคำพูดจากใดๆ จากเขา มีเพียงอ้อมแขน และสัมผัสแรงร้อน ที่ทำให้เธอแทบจะละลายไปกับบทเรียนแรกของคืนวิวาห์​ธงลักษณ์วางร่างงามลงบนเตียงนุ่ม ระวังไม่ให้อารมณ์ทำให้ตนเองเผลอพูดอะไรออกไป เขาประโคมจูบไปตามเรือนร่างแน่งน้อยยั่วใจ หอมกรุ่นของอีกฝ่าย จันดาลีสะท้อนสะท้านยามเขาพรมจุมพิตไปตามผิวสล้าง ขัดหูนักยามได้ยินชื่อพี่ชาย แต่เอาเถิด...เขายอมให้แค่คืนนี้ ธงลักษณ์บอกตนเอง แล้วจุมพิตที่ปากอิ่มอีกหน​“อื้อ...”​เสียงหวานครางครวญ เมื่อมือและปากของเขา เคลื่อนไปตา