All Chapters of หวานรัก: Chapter 21 - Chapter 30

จันดาลีถึงกับปิดปากอุทาน เมื่อเห็นว่าเขากำลังพาหล่อนมาที่ไหน แน่ล่ะหล่อนจำได้ ที่รีสอร์ตแห่งนี้เป็นที่หล่อนชอบมาก ยกให้เป็นที่หนึ่งในใจ หล่อนชอบดอกไฮเดรนเยียเป็นพิเศษ และที่นี่มันถูกปลูกไว้จนสวยสะพรั่ง กินเนื้อที่เกือบห้าไร่เต็มๆ รีสอร์ตแบกฮัก บ้านพักทำจากกระท่อมไม้หลังเล็กๆ ตั้งเรียงรายท่ามกลางสวนดอกไม้หลากพันธุ์ เหมือนบ้านในนิทาน ใครมาเยือนที่นี่ส่วนมากจะประทับใจ และกลับมาเยือนซ้ำเสมอ ​แขกแทบจะไม่มีเลยก็ว่าได้ มีเพียงนักท่องเที่ยวขาจร ที่มาพักดื่มกาแฟ รับประทานอาหาร และถ่ายภาพ จันดาลีเพลิดกับการเดินลัดเลาะเข้าไปในทุ่งดอกไม้ เธอทิ้งสามีของเธอให้เข้าไปในห้องพักตามลำพัง แบบวิ่งถลาเข้าหาทุ่งดอกไม้ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นเลยจริงๆ ​เพลินกับการถ่ายภาพดอกไม้สวย เซลฟี่ภาพของตัวเองจนหนำใจ เธอก็ไถลไปแวะจิบกาแฟ ที่นี่มีจิตกรวาดภาพเหมือนไว้คอยบริการลูกค้า และเธอก็ไม่พลาดที่จะนั่งเป็นแบบให้เขาวาด ​เถลไถลอยู่คนเดียวกินเวลาเกือบสี่ชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว รู้อีกทีก็ค่ำแล้ว จำต้องค่อยเดินไปที่บ้านพักของเธอและเขา...เธอเรียกได้ว่าแทบจะเดินลากขาไปทีละก้าว เพราะไม่อยากให้ถึงไวนัก​เธอกลัวการอยู่กับเขา​นึกดี

​“วันนี้อยากไปเที่ยวที่ไหน?”คนถามพรมจูบไปตามไหล่มน เขายังคงกอดร่างน้อยไว้ในอ้อมแขน หลังจากที่พาเธอไปอาบน้ำในตอนสาย ทั้งสองคนสั่งอาหารมารับประทานในห้อง บนเตียง โดยมีธงลักษณ์ออกไปรับถาดอาหารเข้ามา แล้วเอาป้อนบริการเธอ จันดาลีระบมไปทั้งตัว...ผิวเนื้อมีแต่ร่องรอยรักของสามีตีตราไปทั่ว เขาทำราวกับเธอเป็นเด็กเล็กๆ หลังจากตื่นมาอย่างงัวเงีย ก็ถูกอุ้มพาไปอาบน้ำ เขาลูบไล้เนื้อตัวเธอจริงจังด้วยสบู่หอม ไม่มีการทำอย่างอื่นนอกจากอาบน้ำ และก็จูบอีกนิดหน่อย ลูบบางส่วนเคล้นเล่นอย่างอดไม่ได้จากสามี เมื่อคืนนี้เขาตักตวงจากเธอมากมายเหลือเกิน จนตกใจตัวเอง ว่าทำไมถึงได้มีพลังรักมากมายล้นเหลือขนาดนั้น​หกครั้ง...​ให้ตาย...เขาเองก็ไปไหนไม่ไหวเหมือนกันวันนี้ ทำอะไรก็ไม่ไหวด้วยทั้งที่ยังอยากทำ เหมือนถูกสูบพลังไปจนหมด เมื่ออิ่มอาหารเช้าที่กินบ้างป้อนให้เธอบ้างแล้ว เขาก็นอนกอดเธอตัวเขาสวมกางเกงบ็อกเซอร์ เพราะออกไปรับหน้าคนมาเสิร์ฟอาหาร ส่วนจันดาลียังเปลือยเปล่าอยู่ในผ้าห่ม​“บ่อยากไปไส อยากนอน” เจ้าหล่อนว่า แล้วค้อนเขา ปากอิ่มที่เห่อน้อยๆ เพราะถูกเม้มดูดคลึงเกือบทั้งคืน มันแดงเรื่อ ยิ่งมองก็ยิ่ง...​อะไรๆ ที่

ปรกติแล้วถ้ามาน้ำตกหลีผีจันดาลีจะมีความสุขมากกับการวิ่งถ่ายรูปเล่น เพราะเธอหลงรักไนแองการ่าแห่งเอเชียแห่งนี้ แต่วันนี้เป็นหนแรกกระมัง ที่จันดาลีมีสีหน้ากังวล และเธอก็อยากจะกลับไปที่รีสอร์ตแล้ว​เธอไม่ได้กลัวธงลักษณ์จะโกรธหรอกนะ...​แม่ตัวแสบคิดในใจ เมื่อนึกถึงเขาใบหน้างามก็เชิดขึ้นเล็กน้อย ใจสั่นขึ้นมานิดๆ เมื่อคิดว่าถ้าเกิดว่าเขา...โกรธเรื่องที่เธอหนีมาเที่ยว เขาจะทำอะไรกับเธอบ้าง​เพียงแค่คิดก็ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว บทลงโทษของสามีหนก่อน ทำให้เธอแทบจะลุกไม่ไหว แต่ก็เต็มปรี่ไปด้วยความสุขจนแทบจะสำลัก​“บ่...บ่ต้องไปคิด”เจ้าตัวสั่นหน้านิดๆ พลางบ่นพึมพำกับตนเอง เขาทำให้เธอกลายเป็นคนลามก! อีตาธงลักษณ์บ้ากาม​แต่เธอก็พลอยบ้ากามไปกับเขาด้วย...หรือเปล่า?​“อะไรนะครับน้องแก้มหอม”คนข้างๆ ที่แอบมอง แอบถ่ายรูปคนในใจไปแล้วหลายรูป เห็นเธอพูดอะไรพึมพำฟังไม่ชัดจึงเอ่ยถาม​“ปละเปล่าเจ้า...” เธอรีบสั่นหน้า หน้าหวานแดงก่ำ เพราะคิดเลอะเทอะไปถึงไหนต่อไหน​“ไปถ่ายรูปตรงโน้นไหมครับ สวยดี”​“เอ่อ...แก้มหอมฮ้อน (ร้อน) บ่ค่อยซำบายตัว เรากลับกันได้บ่เจ้า”​“หืม?”นักรบมองหน้าแดงๆ นั่น เหมือนจะย้ำให้เขาเชื่อว่า

​ริสามองไปยังไฟห้องพักของเพื่อนที่ปิดลงมืด เธอหวังว่าสองคนนั่นคงจะเคลียร์กันแล้วเรียบร้อย หญิงสาวย่นจมูกน้อยๆ เมื่อเปิดโทรศัพท์กดเลื่อนไหลดูตามหน้าฟีคเฟซบุ๊ค เธอไม่ชอบใจเลยกับสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นทำ ถึงแม้ใจของเธอเคยนึกหวั่นไหวไปกับเขาบ้างก็เหอะ​น่ารังเกียจจริงๆ ​ริสาคิด มองดูหน้าฟีคของนักรบ เห็นเขาขึ้นข้อความแล้วก็ยิ่งหมั่นไส้ ​เวลาผ่านไปแค่ไหนความประทับใจก็ยังเหมือนเคย​เวลาผ่านนานแค่ไหน ไม่ว่ายังไงก็ยัง...รอ...​รอไปเหอะย่ะ...มาทำตัวเป็นมดแดงแฝงพวงมะม่วง ไม่ใช่แค่แฝงรอมะม่วงสุกแล้วแบบนี้ ตั้งใจจะเด็ดขั้วมะม่วงมาไว้กินตอนเจ้าของเค้าเผลอสินะ บางคนก็ต้องเรียกสติกันบ้าง ริสามีไอดีเฟซบุ๊คแฝง ที่เอาไว้ใช้ยามอยากจะคอมเมนต์อะไรที่หวือหวา เธอจึงเปลี่ยนล็อกอิน แล้ว ‘จัดการ’ เรียกสติใครบางคนเสียบ้าง​ผิดศีลข้อสาม นรกไม่รอนะคะ​ริมฝีปากสวยเหยียดยิ้ม แล้วยักไหล่...วงแตกแน่ๆ งานนี้ หึๆ ​ทำดีเพื่อเพื่อน แถมด้วยเรียกสติคนให้กลับมาเข้าที่เข้าทางแล้ว สาวโสดในโหมดยังว่างอย่างริสา ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งตัวใหม่ เป็นชุดเดรสสั้นสีเขียวมรกต เรือนผมยาวรวบไว้เป็นมวยสูง เธอเลือกสวมต่างหูห่วงสีทอง และแต่งหน้

​“พี่ว่าเราอาจจะต้องกลับเมืองไทย ไม่เกินพรุ่งนี้”ธงลักษณ์เอ่ยนำขึ้น เมื่อเธอและเขารับประทานอาหารเย็นแล้วเรียบร้อย จันดาลีเม้มริมฝีปากเล็กน้อย เธอพึ่งได้รับข่าวหมาดๆ จากเพื่อนรัก เกี่ยวกับข่าวดีที่สุดในรอบปีสำหรับจันดาลีและริสาเลยก็ว่าได้​“แก้มหอมคงจะไปกับอ้ายลักษณ์บ่ได้”เธอตอบ ธงลักษณ์มองตาคนพูด เธอหลบตาเขาทันที ตอนนี้เขาและเธอนั่งอยู่ด้วยกันบนโซฟาตัวใหญ่ ​“ทำไม...” ​“แก้มหอมติดงาน มีบริษัทจากเกาหลีโทรมาจะคุยเรื่องงานทำเครื่องสำอาง แก้มหอมเลยต้องอยู่ บ่ได้จะคิดดื้ออิหยังนะ”​“แก้ตัวเลยเหรอ? ว่าไม่ได้คิดดื้อกับพี่”ธงลักษณ์อมยิ้ม เขาดึงให้เธอมานั่งตัก เธอก็ยอมทำตามเขาอย่างว่าง่าย...ก็ตั้งแต่วันนั้นนั่นแหละ จันดาลีก็ยังไม่ได้ออกฤทธิ์ออกเดชอะไรกับเขามากนัก​หนึ่งอาจจะเพราะเหนื่อยที่เวลาหนีแล้ว ก็มักจะหนีเขาไม่รอด​สองก็เพราะว่าเวลาอยู่กับเขาแล้ว...เอาจริงๆ มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนักหรอก​“ก็...อื้อ” พยักหน้า ยอมรับเอาง่ายๆ แล้วก็ก้มหน้างุด เมื่อเขากดจมูกที่แก้มนวลเบาๆ เขากอดเธอไว้หลวมๆ แล้วถอนใจ​“พี่คงจะต้องไปยาว หนีงานมาฮันนีมูนเกือบสามอาทิตย์แบบนี้ ถ้ายังไงแล้วแก้มหอมเสร็จงานทางน