Chapter 2

"Girl, are you okay? Kanina ka pa tahimik diyan pagkatapos mong mag-washroom," untag sa akin ni Alodia habang isinasabit ang kaniyang designer bag sa balikat. Medyo humuhupa na ang ingay sa CC9 dahil madaling-araw na rin.

"I'm fine. Napagod lang siguro sa ingay," pagsisinungaling ko.

Ayokong sabihin sa kaniya ang nangyari sa banyo. Una, dahil kadiri. Pangalawa, dahil nalaman ko mula sa ibang mga tsismosang models sa kabilang mesa kung sino ang bastos na lalaking 'yon. Jeriel Ford Severin. Sikat na playboy, galing sa marangyang pamilya, at balita ko ay walang sineseryosong babae. Typical rich, spoiled brat na akala mo ay pag-aari ang mundo.

"Guys, una na ako. May catalog shoot pa ako bukas para sa isang local clothing brand, kailangan kong matulog kahit ilang oras lang," paalam ko sa kanila habang tumatayo na mula sa leather couch.

"Hala, ang aga naman, Shan! Hatid ka na ba namin?" tanong ni Alodia na medyo sumusuray na.

"No need. Mag-aabang na lang ako ng Grab sa labas. Mag-enjoy kayo," sagot ko bago tuluyang tumalikod.

Paglabas ko ng entrance ng CC9, sinalubong ako ng malamig na hangin ng madaling-araw sa Metro Manila. Agad kong nilabas ang phone ko para mag-book ng ride. Pero kamalasan nga naman dahil puro 'No Drivers Available' ang lumalabas.

Bakit ngayon pa? Gustong-gusto ko nang tanggalin ang five-inch heels ko dahil sumasakit na ang mga paa ko. Dumagdag pa ang banas na nararamdaman ko tuwing naaalala ko ang mapaglarong ngiti ng Jeriel na 'yon sa washroom. Naaasar ako sa sarili ko dahil hindi ko agad naiiwasan ang presensya niya.

Biglang may humintong itim na sports car sa tapat ko. Bumaba ang tinted window nito, at halos mapairap ako nang makita ko kung sinong nasa loob.

"Looking for a ride, fierce girl?" si Jeriel.

Naka-unbutton pa rin ang itaas na bahagi ng polo niya, at may nakasabit na nakakalokong ngiti sa mga labi niya. Tila ba alam niya na kanina pa ako nahihirapang mag-book ng masasakyan.

"I can manage," matabang kong sagot, sabay talikod at kunwaring may tinitingnan sa phone ko.

Narinig ko ang pagbaba niya ng sasakyan. Ramdam ko ang mga hakbang niya papalapit sa akin, at bago ko pa siya mataboy, nakatayo na naman siya sa mismong gilid ko, masyadong malapit para sa comfort zone ko.

"Matigas talaga ang ulo mo, 'no?" may halong amusement na saad niya. "It’s past 3:00 AM. Mahirap mag-book dito sa area na 'to kapag ganitong oras. Sumabay ka na sa akin, ihahatid kita."

"At bakit naman ako sasabay sa 'yo? Hindi kita kilala," matigas kong sabi, hinarap siya nang may salubong na kilay.

"Ouch. Hindi mo ba talaga ako kilala, o nagpapakipot ka lang?" He leaned a bit closer, his eyes dancing with mischief. "I'm Jeriel. Jeriel Ford Severin. Ayan, kilala mo na ako. So, hatid na kita?"

"Listen to me, Jeriel Ford," pagdidiin ko sa pangalan niya. "Hindi dahil nakukuha mo ang lahat ng babaeng lumuluhod sa harap mo ay makukuha mo rin ako sa ganiyang estilo. Hindi ako interesado sa 'yo, at mas lalong hindi ako sasakay sa kotse mo."

Inasahan kong magagalit siya o maiinis dahil bihira lang siguro ang tumatanggi sa isang tulad niya. Pero sa halip na maasar, mas lalong lumawak ang ngiti niya. Parang mas natutuwa pa siya na tinatarayan ko siya.

"You're really something else, Shan," bulong niya.

Natigilan ako. "Paano mo nalaman ang pangalan ko?"

"I have my ways," kindat niya. Lumapit pa siya ng isang hakbang kaya napilitan akong sumandal sa pader sa likod ko. "Sige na. Hatid lang naman, walang ibang agenda. Unless... ikaw ang may gustong mangyari?"

"Kapal ng mukha," bulong ko, sabay tulak sa dibdib niya para bigyan ng espasyo ang sarili ko. Saktong nag-vibrate ang phone ko—may tumanggap din sa wakas na Grab driver. "May sasakyan na ako. Kaya pwede ba? Huwag mo akong ma-Shan-Shan diyan dahil hindi tayo magkakilala."

"Fair enough," pagsuway niya, sabay taas ng dalawang kamay na parang sumusuko, pero ang ngiti sa labi ay nandoon pa rin. "But this won't be the last time we'll see each other, Miss Shanaia Lux. Sisiguraduhin ko 'yan."

"In your dreams," huling sabi ko bago mabilis na naglakad patungo sa puting sasakyan ng Grab na kadarating lang.

Habang nakaupo sa backseat ng sasakyan, nakatingin ako sa labas ng bintana. Nakita ko ang sports car ni Jeriel na mabilis na humarurot palayo.

Bakit ganoon? Sanay naman ako sa mga lalaking nagpapapansin, pero iba ang pakiramdam ko sa isang 'yon. May kung anong kakaibang enerhiya sa kaniya na parang... mapanganib. Ang mga mata niya, bagamat mukhang mapaglaro, ay may nakatagong lalim na hindi ko maipaliwanag.

Huwag mo nang isipin 'yon, Shan. Isang tarantadong playboy lang 'yon, saway ko sa sarili ko.

Hindi ko alam na sa mga sandaling iyon, ang akala kong simpleng engkwentro sa banyo at sa labas ng bar ay simula pa lang pala ng isang laro kung saan nakataya ang sarili kong puso.