Chapter 3

"Excellent! Maintain that fierce look, Shan! 1, 2, 3... pose!"

Ang sunod-sunod na tunog ng camera shutter at ang nakasisilaw na studio lights ang gumising sa natitira ko pang lakas. Halos tatlong oras lang ang tulog ko mula sa party kagabi sa CC9, pero kapag trabaho ang usapan, bawal ang mukhang puyat. I am Shanaia Lux, and the runway and cameras are my territory.

Matapos ang huling layout para sa summer catalog ng isang sikat na local brand, sa wakas ay sumigaw na rin ang photographer ng, "Wrap up! Good job, everyone!"

"Grabe, Shan. Puyat ka niyan pero parang hindi ka uminom kagabi, ah?" puri sa akin ni Ms. Karen, ang head stylist ng shoot, habang tinutulungan akong tanggalin ang mabigat na accessories.

"Tubig at determinasyon lang, Ms. Karen," natatawa kong sagot habang nagpupunas ng pawis gamit ang tissue.

"May naghihintay nga pala sa 'yo sa dressing room. Kanina pa dumating, bago matapos ang shoot mo," dagdag niya na may nakakantiyaw na ngiti.

Kumunot ang noo ko. "Sino? Si Alodia?"

"Aba, ewan ko. Pero mukhang big-time. Pumasok ka na lang doon."

Bitbit ang bottled water ko, naglakad ako patungo sa private dressing room. Pagka-tulak ko ng pinto, agad na bumungad sa akin ang isang napakalaking bouquet ng naglalakihang red ecuadorian roses na nakapatong sa ibabaw ng vanity table. Sa sobrang laki nito, halos matakpan na ang salamin.

Napakunot ang noo ko. Lumapit ako at kinuha ang maliit na black card na nakasingit sa mga bulaklak. Binuksan ko ito at binasa ang nakasulat:

To the fiercest girl I've ever met.

Hope these flowers brighten your day as much as your attitude ruined my momentum last night. 😉

— Jeriel Ford

"Bwisit," awtomatiko kong bulong.

Hinalo ko ang mga bulaklak para hanapin kung may hidden camera ba o kung anong biro, pero wala. Seryoso ba siya? Paano niya nalaman kung saang studio ang shoot ko ngayon?

"Nagustuhan mo ba?"

Muntik ko nang mabitawan ang card sa gulat. Mula sa madilim na sulok ng dressing room, kung saan may maliit na couch, ay dahan-dahang tumayo si Jeriel.

Naka-suot siya ngayon ng casual black t-shirt na hapit sa katawan niya, fitted jeans, at may nakasabit na shades sa collar ng kaniyang damit. Mukha siyang fresh, walang bakas ng puyat, at mayroon na namang nakakairitang mapaglarong ngiti sa mga labi.

"Sino'ng nagbigay sa 'yo ng permiso na pumasok dito?!" bulyaw ko sa kaniya, agad na itinago ang gulat sa likod ng matataray kong tingin. "This is a private property!"

"Easy, Shan. I didn't break in," he raised both hands defensively, completely unbothered by my yelling. "I am the owner of this studio. So technically, malakas ako sa management."

Naalala ko ang nabanggit ng mga tsismosa kagabi. Isa siya sa mga bilyonaryo na na'roon kagabi. Putspa, konektado ba ang lalaking ito sa lahat ng sulok ng industriya ko?

"Wala akong pakialam kahit ikaw pa ang may-ari. Lumabas ka rito at dalhin mo 'tong mga bulaklak mo. Hindi ako tumatanggap ng basura," matigas kong sabi, sabay tulak sa bouquet pabalik sa direksyon niya.

Jeriel chuckled, stepping closer. "Basura? Ang mahal niyan, Shan. Kakadating lang niyan galing Ecuador. Parang ikaw... you have a foreign beauty, pero may tinik."

"Huwag mo akong madaan sa mga banat mong gasgas na sa mga babae mo, Jeriel. Hindi ako tulad nila na konting ganiyan mo lang ay bibigay na," asik ko sa kaniya. "Ano ba talaga ang kailangan mo sa akin?"

Jeriel stopped just a foot away from me. Tiningnan niya ako nang diretso sa mga mata. Sa unang pagkakataon, nawala ang mapaglarong ngiti niya at napalitan ng isang seryoso, ngunit mapanganib na titig.

"I like challenges, Shanaia," he said, his voice dropping an octave, sending a weird shiver down my spine. "And you... you are the most interesting challenge I've encountered in a long time. Gusto lang kitang ayain mag-lunch."

"At sa tingin mo naman sasama ako sa 'yo?" I scoffed.

"Bakit hindi? It's just lunch. Unless... natatakot ka?" hamon niya, muling bumalik ang mapang-asar na ngiti sa mukha niya. "Natatakot ka ba na baka kapag nakasama mo ako, ma-fall ka rin sa charm ko?"

Natawa ako nang sarkastiko. "Ako? Ma-fa-fall sa 'yo? In your dreams, Severin. Sige. Papayag ako sa lunch na 'yan. Para mapatunayan ko sa 'yo na kahit anong gawin mo, hinding-hindi mo makukuha ang gusto mo sa akin."

Jeriel’s eyes gleamed with absolute triumph. "Great. Let’s go?"

Hindi ko alam, habang naglalakad ako palabas ng dressing room kasunod niya, na ang tinanggap kong hamon ay ang mismong patibong na inihanda niya para sa akin. Akala ko ay pinatutunayan ko lang ang tapang ko, pero dahan-dahan ko na palang ibinubuka ang pinto para sa kaniyang panghihimasok.