เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80 のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

กาลเวลาทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อตรงเสมอ ฤดูกาลผันเปลี่ยนหมุนเวียนไปตามวัฏจักรแห่งธรรมชาติ จากความร้อนระอุของแสงแดดที่แผดเผาผืนดินในฤดูคิมหันต์ ค่อยๆ อ่อนแสงลงและถูกแทนที่ด้วยสายลมเย็นเยียบแห่งฤดูสารท ใบไม้สีเขียวขจีเปลี่ยนเป็นสีส้มอมแดงก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นสนามดินสีแดงอิฐ จากนั้นความหนาวเหน็บก็เข้ามาเยือนพร้อมกับเกล็ดน้ำค้างแข็งที่เกาะพราวอยู่บนตาข่ายไนลอน ทว่าไม่ว่าสภาพอากาศภายนอกจะแปรปรวนหรือโหดร้ายเพียงใด บนสังเวียนของสมาคมเทนนิสประจำมณฑลแห่งนี้ กลับมีสิ่งหนึ่งที่หยัดยืนอยู่อย่างมั่นคงและไม่เคยแปรเปลี่ยน นั่นคือเงาร่างของหมิงหลินเชี่ยนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเดือนนับตั้งแต่วันที่เธอได้ประกาศศักดาและสยบทุกอคติด้วยฝีมืออันเหนือชั้น อดีตราชินีคอร์ตหญ้ายังคงรักษาวินัยในการฝึกซ้อมอย่างเคร่งครัดและไร้ความปรานีต่อตนเอง เธอเป็นคนแรกที่ก้าวเท้าเข้าสู่สนามในยามที่ท้องฟ้ายังคงมืดมิดและเต็มไปด้วยม่านหมอก และเป็นคนสุดท้ายที่เดินออกจากสมาคมในยามที่แสงดาวทอประกายระยิบระยับอยู่เบื้องบน ไม่มีวันหยุดพัก ไม่มีข้ออ้างเรื่องความเหนื่อยล้า และไม่มีการขาดตกบกพร่องในตารางการเคี่ยวกรำตนเองแม้แต่เสี้ย

บรรยากาศภายในสถานีรถไฟประจำมณฑลในยามสายของยุคแปดสิบนั้น เต็มไปด้วยความอึกทึกครึกโครมที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นอายของความเร่งรีบ เสียงหวูดรถไฟหัวรถจักรดีเซลคำรามกึกก้องเป็นระยะ ประสานไปกับเสียงตะโกนเรียกแขกของพ่อค้าแม่ขายที่หาบเร่ขายซาลาเปาอุ่นๆ และน้ำดื่มใส่ขวดแก้วไปตามชานชาลา ควันสีเทาจางๆ จากท่อไอเสียของขบวนรถไฟลอยวนอยู่ในอากาศที่เริ่มร้อนอบอ้าว หมิงหลินเชี่ยนยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางคลื่นมนุษย์ที่เบียดเสียดกัน ร่างกายที่เคยอวบอ้วนเทอะทะบัดนี้เพรียวบางและแข็งแกร่งอย่างเห็นได้ชัด เสื้อผ้าฝ้ายสีเรียบสะอาดตาที่เธอสวมใส่ขับเน้นท่วงท่าที่สง่างามและทรงพลังประดุจนักล่าที่กำลังจะออกเดินทางสู่สมรภูมิใหญ่หญิงสาวกระชับสายสะพายกระเป๋าใบย่อมบนบ่าขวา มือเรียวที่แข็งแรงจากการจับไม้แร็กเก็ตเคี่ยวกรำซ้อมอย่างหนักหน่วงมานานหลายเดือน กำสายกระเป๋าไว้มั่น เธอเริ่มก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังขบวนรถไฟสายยาวที่จอดสงบนิ่งอยู่ริมชานชาลา ซึ่งเป็นพาหนะที่จะนำพาเธอเข้าสู่ปักกิ่ง เมืองหลวงอันเป็นหัวใจหลักของประเทศและเป็นจุดหมายปลายทางที่เธอวางเดิมพันไว้ด้วยชีวิต หมิงหลินเชี่ยนก้าวขึ้นรถไฟขบวนยาวที่แออัดไปด้วยผู้คนซ

แสงแดดยามบ่ายคล้อยของกรุงปักกิ่งสาดส่องลงมากระทบผืนถนนลาดยางมะตอยที่กว้างขวาง ความร้อนระอุที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นดินไม่ได้ทำให้ผู้คนในเมืองหลวงแห่งนี้ลดความเร่งรีบลงเลยแม้แต่น้อย ฝูงรถจักรยานนับพันคันแล่นสวนทางกันไปมาประดุจสายน้ำแห่งเหล็กกล้า เสียงกระดิ่งรถจักรยานดังประสานกันเป็นจังหวะที่วุ่นวายทว่ามีมนต์ขลัง หมิงหลินเชี่ยนก้าวเดินไปตามทางเท้าที่ปูด้วยแผ่นหินทราย แผ่นหลังของเธอตั้งตระหง่านและเหยียดตรงอย่างสง่างาม กระเป๋าผ้าใบสีเขียวขี้ม้าใบย่อมที่บรรจุสัมภาระและไม้เทนนิสคู่ใจถูกสะพายพาดบ่าอย่างมั่นคง ท่วงท่าการก้าวเดินของเธอนั้นราบเรียบ สม่ำเสมอ และเปี่ยมไปด้วยพลังงานที่ซ่อนเร้นอยู่ภายในกล้ามเนื้อทุกมัดในมือที่หยาบกร้านจากการจับไม้แร็กเก็ต หมิงหลินเชี่ยนถือแผนที่กระดาษแผ่นใหญ่ที่ถูกตีพิมพ์ขึ้นอย่างหยาบๆ สายตาคมกริบของเธอกวาดมองเส้นทางบนหน้ากระดาษ สลับกับการเงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อถนนที่ถูกสลักไว้บนแผ่นไม้ริมทาง นิ้วชี้ของเธอไล่ไปตามเส้นทึบที่แสดงถึงถนนสายหลัก มุ่งหน้าไปยังเขตที่ตั้งของสโมสรกีฬาส่วนกลางระดับประเทศ สถานที่ซึ่งเป็นจุดศูนย์รวมของนักกีฬาหัวกะทิและเป็นสังเวียนคัดเลือก

แสงอาทิตย์ยามเช้าตรู่ของกรุงปักกิ่งสาดส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างบานเกล็ดแคบๆ เข้ามาตกกระทบพื้นไม้กระดานภายในห้องพักขนาดเล็ก หมิงหลินเชี่ยนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นและตื่นตัวอย่างเต็มเปี่ยม นาฬิกาชีวิตของเธอทำงานอย่างเที่ยงตรงเสมอแม้จะเปลี่ยนสถานที่หลับนอน อากาศในเมืองหลวงช่วงเช้ามีสัมผัสที่เย็นเยียบและแห้งแล้งกว่าเมืองมณฑลที่เธอจากมา หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงไม้ที่แข็งกระด้าง ร่างกายที่เคยอวบอ้วนบัดนี้เต็มไปด้วยความเพรียวบางและตึงกระชับ ทุกสัดส่วนอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่พร้อมจะตอบสนองต่อทุกการเคลื่อนไหว เธอจัดการธุระส่วนตัวด้วยความรวดเร็ว ชำระล้างใบหน้าด้วยน้ำเย็นจัดเพื่อปลุกความมุ่งมั่นให้ลุกโชน ก่อนจะสวมใส่ชุดกีฬาผ้าฝ้ายสีเทาเรียบง่ายที่ซักจนสะอาดสะอ้านและไร้รอยยับหมิงหลินเชี่ยนสะพายกระเป๋าผ้าใบสีเขียวขี้ม้าขึ้นพาดบ่า ก้าวเท้าออกจากบ้านพักในตรอกหูท่งมุ่งหน้าสู่สโมสรฝึกซ้อมส่วนกลางของประเทศ ถนนหนทางในยามเช้าของยุคแปดสิบเต็มไปด้วยชีวิตชีวา เสียงกระดิ่งจากรถจักรยานนับพันคันดังประสานกันเป็นจังหวะแห่งการเริ่มต้นวันใหม่ กลิ่นของน้ำเต้าหู้ร้อนๆ และปาท่องโก๋ทอดกรอบลอยมาจาก

เสียงไม้เทนนิสเนื้อแข็งปะทะเข้ากับลูกสักหลาดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบริเวณคอร์ตดินสีแดงอิฐของสโมสรฝึกซ้อมส่วนกลางแห่งกรุงปักกิ่ง ท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผาลงมาอย่างไม่ปรานี หมิงหลินเชี่ยนยังคงเคลื่อนไหวร่างกายอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน การฝึกซ้อมในระดับประเทศนั้นมีความเข้มข้นและดุดันแตกต่างจากการฝึกซ้อมในระดับมณฑลอย่างสิ้นเชิง คู่ซ้อมที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้ล้วนเป็นยอดฝีมือที่สามารถหวดลูกกลับมาด้วยความเร็วและน้ำหนักที่หนักหน่วง ร่างกายของเธอถูกบังคับให้ต้องสับเท้าวิ่งสไลด์ไปตามเส้นฐานซ้ายขวาอย่างบ้าคลั่ง ท่วงท่าการง้างแขนและการถ่ายเทน้ำหนักเพื่อตอกกลับลูกเทนนิสแต่ละครั้ง ล้วนต้องรีดเค้นเอาพละกำลังทั้งหมดที่มีออกมาใช้จนหยดสุดท้ายความร้อนจากผืนดินสีแดงระอุขึ้นมาปะทะผิวหน้า หยาดเหงื่อไหลทะลักออกมาจากทุกรูขุมขนจนเสื้อผ้าฝ้ายสีเทาเปียกชุ่มและแนบลู่ไปกับสัดส่วนที่เพรียวบาง การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและต่อเนื่องยาวนานหลายชั่วโมงติดต่อกันโดยไม่มีการหยุดพัก ทำให้พลังงานในร่างกายถูกแผดเผาไปอย่างมหาศาล กล้ามเนื้อทุกมัดตั้งแต่ท่อนขา แผ่นหลัง จนถึงหัวไหล่ เริ่มส่งสัญญาณประท้วงด้วยความปวดร้าว มันไ