เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80 のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

200 チャプター

ตอนที่ 31 คุกไขมัน

บรรยากาศยามบ่ายคล้อยที่สาดส่องความร้อนแรงลงมาตรึงเมืองหลวงทั้งเมืองเอาไว้ ค่อยๆ ถูกสกัดกั้นด้วยแผ่นไม้กระดานของห้องเช่าซอมซ่อในสลัมอันเงียบเหงา เสียงจอแจของการจราจรและเสียงตะโกนโหวกเหวกจากตลาดใหญ่ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังบานประตูไม้เก่าคร่ำคร่าที่เพิ่งถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา หมิงหลินเชี่ยนยืนพิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตูห้อง ลมหายใจที่เคยถูกควบคุมให้เป็นจังหวะราบเรียบในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับสายตาจับผิดของสารวัตรเหอผู่จั้ง บัดนี้ถูกปลดปล่อยออกมาเป็นเสียงหอบสะท้านเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการใช้พลังงานอย่างฉับพลันและการต้องรักษาสติสัมปชัญญะให้เยือกเย็นภายใต้ความกดดัน เริ่มแทรกซึมเข้าสู่กล้ามเนื้อทุกมัดหญิงสาวค่อยๆ ปลดผ้าโพกศีรษะและผ้าพันคอสีตุ่นที่ใช้ปิดบังใบหน้าออก โยนมันทิ้งลงบนโต๊ะไม้ใกล้ประตูอย่างไม่ไยดี ตามด้วยการถอดเสื้อโค้ทสีน้ำตาลซีดตัวโคร่งที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ ร่างกายที่อวบอ้วนและหนักอึ้งถูกปลดปล่อยจากความร้อนอบอ้าวและพันธนาการแห่งการพรางตัว เธอเดินลากเท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบเก่าขาดๆ ไปทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงไม้ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด กล่องรองเท้าผ้าใบคู่ใหม่ที่แลกมาด้วยความอด
続きを読む

ตอนที่ 32 การประเมินที่ไร้ทางออก

แสงอาทิตย์ที่เริ่มทวีความร้อนแรงขึ้นตามการหมุนเวียนของช่วงเวลา สาดส่องลงมากระทบผืนดินลูกรังจนเกิดเป็นไอความร้อนที่เต้นระยับอยู่เหนือพื้นถนน หมิงหลินเชี่ยนก้าวเดินฝ่าไอร้อนนั้นด้วยจังหวะฝีเท้าที่หนักแน่นและสม่ำเสมอ จุดมุ่งหมายของเธอในยามสายวันนี้ ไม่ใช่การออกไปซื้อหาเสบียงอาหารหรือการวิ่งเพื่อเผาผลาญไขมันดังเช่นทุกวัน ทว่ามันคือการออกสำรวจพื้นที่เพื่อค้นหาโครงสร้างพื้นฐานที่จะมารองรับความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ของเธอ หญิงสาวมุ่งหน้าไปยังสนามกีฬาประจำเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากย่านสลัมที่เธออาศัยอยู่ไปทางทิศเหนือเกือบสองกิโลเมตรเมื่อเดินมาถึงบริเวณทางเข้าสนามกีฬา ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของอดีตราชินีคอร์ตหญ้ากลับทำให้หัวคิ้วเรียวของเธอขมวดเข้าหากันอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ซุ้มประตูเหล็กดัดที่เคยทาสีฟ้าบัดนี้หลุดร่อนและถูกสนิมสีน้ำตาลแดงกัดกินจนผุพัง เถาวัลย์และวัชพืชใบกว้างเลื้อยพันเกาะกุมไปตามโครงเหล็กราวกับจะกลืนกินสถานที่แห่งนี้ให้กลับคืนสู่ธรรมชาติ หมิงหลินเชี่ยนก้าวเท้าเดินผ่านประตูเข้าไปเบื้องใน ทอดสายตากวาดมองไปรอบอาณาบริเวณที่เงียบเหงาและไร้ซึ่งผู้คน สิ่งที่เธอเห็นมี
続きを読む

ตอนที่ 33 หวูดรถไฟแห่งรุ่งอรุณ

ความมืดมิดของรัตติกาลยังคงปกคลุมไปทั่วทุกอาณาบริเวณ ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีน้ำเงินเข้มจัดไร้ซึ่งแสงจันทร์จรัสแสง มีเพียงดวงดาวกระจัดกระจายอยู่ประปราย บรรยากาศในยามเช้าตรู่ของช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิยังคงเจือปนไปด้วยความหนาวเย็นที่แหลมคมและเสียดแทงทะลุเสื้อผ้า ทว่าความหนาวเหน็บเหล่านั้นไม่อาจสร้างความสั่นสะท้านให้แก่สตรีร่างใหญ่ที่กำลังยืนอยู่หน้าบานประตูห้องเช่าซอมซ่อได้เลย หมิงหลินเชี่ยนกระชับคอเสื้อโค้ทสีน้ำตาลซีดของตนเองให้มิดชิด มือที่หยาบกร้านเอื้อมไปดึงบานประตูไม้ที่ผุพังให้ปิดลงอย่างเชื่องช้า เสียงบานพับที่ขึ้นสนิมดังเสียดสีกันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่สลักกลอนโลหะจะถูกดันเข้าที่อย่างแน่นหนา มันเป็นเสียงแห่งการปิดตายอดีตอันแสนขมขื่น และเป็นการตัดขาดจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันน่าอัปยศอดสูของเจ้าของร่างเดิมอย่างสมบูรณ์แบบหญิงสาวหมุนตัวหันหลังให้แก่ห้องพักแคบๆ แห่งนั้นโดยไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความอาลัยอาวรณ์ แววตาคมกริบของเธอทอดมองออกไปตามโถงทางเดินที่มืดสลัวและเงียบงัน บนบ่าไหล่ที่กว้างและหนาเตอะของเธอ แบกรับกระเป๋าผ้าใบขนาดใหญ่สีเขียวขี้ม้าเอาไว้อย่างมั่นคง น้ำหนักของกระเ
続きを読む

ตอนที่ 34 มหานครแห่งความหวัง

เสียงเสียดสีของล้อเหล็กและรางรถไฟที่ดังกึกก้องมาตลอดหลายชั่วโมง เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงเสียดสีที่แหลมบาดหูเมื่อพนักงานขับรถไฟทำการห้ามล้อเพื่อลดความเร็ว หัวรถจักรดีเซลขนาดมหึมาพ่นควันสีเทาเข้มออกสู่ท้องฟ้า พร้อมกับพ่นไอน้ำเสียงดังฟู่ใหญ่เมื่อขบวนรถไฟที่บรรทุกผู้โดยสารมาอย่างเนืองแน่น ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าเทียบชานชาลาของสถานีรถไฟประจำเมืองเอกของมณฑลอย่างเชื่องช้า แรงกระตุกจากการหยุดนิ่งทำให้ผู้โดยสารที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่ตามทางเดินเซถลาไปตามๆ กัน ทว่าหมิงหลินเชี่ยนที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างกลับใช้การหยั่งรากฐานฝ่าเท้าและการเกร็งกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัว รักษาสมดุลของร่างกายเอาไว้ได้อย่างมั่นคงดั่งหินผา แผ่นหลังของเธอยังคงตั้งตรง ไม่มีร่องรอยของการสูญเสียการทรงตัวให้เห็นแม้แต่น้อยทันทีที่บานประตูเหล็กของตู้โดยสารเปิดอ้าออก คลื่นมนุษย์ก็เริ่มหลั่งไหลทะลักออกสู่ชานชาลาที่กว้างขวาง หมิงหลินเชี่ยนก้มลงหยิบกระเป๋าผ้าใบสีเขียวขี้ม้าใบใหญ่ที่ซุกซ่อนอยู่หว่างขาขึ้นมาสะพายพาดบ่าอย่างระมัดระวัง น้ำหนักที่กดทับลงบนหัวไหล่นั้นมหาศาล เพราะมันไม่ได้มีเพียงเสื้อผ้า แต่ยังบรรจุเงินสดและเอกสารสิทธิ์อั
続きを読む

ตอนที่ 35 อาวุธชิ้นแรกจากเงามืด

เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลงสู่เส้นขอบฟ้าทางทิศตะวันตก แสงแดดที่เคยแผดเผาอย่างเกรี้ยวกราดในยามบ่ายได้อ่อนกำลังลง ทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มอมแดงที่ฉาบทาไปทั่วท้องฟ้าของเมืองเอกแห่งมณฑล ภายในห้องพักขนาดเล็กบนชั้นสองที่ถูกเช่าไว้เป็นรังลับ หมิงหลินเชี่ยนจัดการซุกซ่อนทรัพย์สมบัติและจัดเตรียมสถานที่พักพิงจนเข้าที่เข้าทางเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวใช้เวลาพักผ่อนเพียงชั่วครู่เพื่อฟื้นฟูเรี่ยวแรงจากการเดินทางไกล ทว่าจิตวิญญาณที่กระหายความก้าวหน้ากลับไม่ยอมให้ร่างกายหยุดนิ่งอยู่นานเกินไป เป้าหมายต่อไปของเธอถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจนในสมอง นั่นคือการค้นหา "อาวุธ" ที่จะใช้ในการกรุยทางกลับสู่บัลลังก์ในยุคสมัยแปดสิบเช่นนี้ กีฬาเทนนิสยังถือเป็นกีฬาของชนชั้นสูงหรือชาวต่างชาติที่เข้ามาพำนักในประเทศ การจะเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าทั่วไปแล้วคาดหวังว่าจะพบไม้เทนนิสที่ได้มาตรฐานวางขายอยู่นั้น เป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย สถานที่เดียวที่มีความเป็นไปได้มากที่สุดในการค้นหาสินค้านำเข้า หรือของเหลือใช้จากชาวต่างชาติที่ถูกลักลอบนำเข้ามาขายในราคาถูก คือแหล่งรวมตัวของเหล่าพ่อค้าเถื่อนและนักลักลอบนำเข้า ซึ่งชาวเม
続きを読む

ตอนที่ 36 ก้าวแรกสู่สังเวียนดิน

แสงอรุณรุ่งของวันใหม่เริ่มต้นขึ้นพร้อมกับม่านหมอกบางเบาที่ลอยละล่องอยู่เหนือมหานครแห่งความหวัง ดวงอาทิตย์เพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า ทอแสงสีทองอ่อนจางสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างกระจกของห้องเช่าลับบนชั้นสอง หมิงหลินเชี่ยนลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยสติสัมปชัญญะที่แจ่มชัดและตื่นตัวอย่างสมบูรณ์แบบ นาฬิกาชีวภาพในร่างกายของอดีตนักกีฬาระดับโลกทำหน้าที่ได้อย่างไร้ข้อบกพร่อง เธอไม่ได้งัวเงียหรืออิดออดที่จะลุกจากเตียงนอนไม้เนื้อแข็ง แม้ว่ากล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างจะส่งสัญญาณประท้วงด้วยความปวดเมื่อยล้าจากการเดินทางและการออกกำลังกายอย่างหนักหน่วงในวันก่อนๆ ก็ตามหญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรับเอาอากาศบริสุทธิ์ยามเช้าเข้าสู่ปอด ความเย็นเยียบของอากาศช่วยปลุกเร้าเซลล์ทุกเซลล์ให้พร้อมสำหรับการทำงาน เธอทอดสายตามองไปรอบห้องพักที่สะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบเรียบร้อย ทรัพย์สินมหาศาลยังคงหลับใหลอย่างปลอดภัยอยู่ใต้แผ่นกระดานเตียงนอน ส่วนตัวเธอในวันนี้ มีเพียงเป้าหมายเดียวที่สว่างไสวอยู่ในจิตใจ นั่นคือการก้าวเข้าไปเหยียบย่ำบนพื้นที่ที่คุ้นเคย และทวงคืนลมหายใจแห่งการแข่งขันกลับมาสู่ชีวิตอี
続きを読む

ตอนที่ 37 อคติ

ความเงียบงันอันน่าอึดอัดโรยตัวลงปกคลุมบริเวณหน้าโต๊ะประชาสัมพันธ์ของสมาคมเทนนิสประจำมณฑล บรรยากาศที่เคยดูเป็นทางการและเต็มไปด้วยมาตรฐานอันสูงส่ง กลับถูกสั่นคลอนด้วยความตกตะลึงที่ไม่อาจปิดบังได้ พนักงานต้อนรับหญิงที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้ขัดมัน เบิกตากลมโตของเธอจนกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ สายตาของเธอกวาดขึ้นลงเพื่อประเมินสตรีร่างใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ดวงตาของตนเองกำลังมองเห็น ภาพของสตรีวัยกลางคนที่มีรูปร่างอวบอ้วนเทอะทะ ชั้นไขมันหนาเตอะที่ดันเสื้อผ้าฝ้ายตัวหลวมโคร่งจนแทบจะปริแตก และไม้เทนนิสไม้รุ่นเก่าที่ถูกมัดติดกับแผ่นหลังด้วยเศษผ้าเก่าๆ ช่างเป็นภาพที่ขัดแย้งกับสถานที่อันทรงเกียรติแห่งนี้อย่างรุนแรงใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างประณีตของพนักงานต้อนรับ เริ่มบิดเบี้ยวไปตามแรงอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ภายใน ความประหลาดใจในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความขบขันที่ยากจะควบคุม ริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อนเริ่มสั่นระริก เธอพยายามเม้มริมฝีปากเข้าหากันเพื่อสะกดกลั้นกิริยาที่ไม่เหมาะสม ทว่าภาพความย้อนแย้งที่ยืนอยู่ตรงหน้ามันเกินกว่
続きを読む

ตอนที่ 38 คำท้าทาย

ใบสมัครสีขาวสะอาดตาที่ถูกพนักงานต้อนรับหญิงใช้ปลายนิ้วผลักไสไล่ส่งมาตามพื้นโต๊ะไม้ขัดมัน ยังคงวางนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าของหมิงหลินเชี่ยน แผ่นกระดาษบางๆ นั้นเปรียบเสมือนตัวแทนของความอยุติธรรมและอคติอันตื้นเขินที่คนในสถานที่แห่งนี้มีต่อรูปลักษณ์ภายนอกของเธอ ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยและถ้อยคำถากถางที่สาดซัดเข้ามาจากกลุ่มนักกีฬาและผู้ฝึกสอนนับสิบชีวิตที่ยืนล้อมวงอยู่ สตรีร่างใหญ่กลับไม่ยอมยื่นมือที่หยาบกร้านออกไปรับแผ่นกระดาษแห่งการปฏิเสธนั้นคืนมาเลยแม้แต่น้อย ไม่มีอาการสั่นเทาที่ปลายนิ้ว ไม่มีร่องรอยของการยอมจำนนต่อโชคชะตา และไม่มีการก้มหน้าหลบสายตาเพื่อปกปิดความอับอายอย่างที่ทุกคนในบริเวณนั้นคาดหวังจะได้เห็นในทางตรงกันข้าม หมิงหลินเชี่ยนกลับยืนหยัดอยู่อย่างมั่นคง ทิ้งน้ำหนักตัวอันมหาศาลลงบนฝ่าเท้าทั้งสองข้างที่สวมรองเท้าผ้าใบพื้นยางคู่ใหม่ หยั่งรากฐานให้แนบแน่นกับพื้นกระเบื้องของอาคาร แผ่นหลังที่หนาและกว้างของเธอเหยียดตรงอย่างผ่าเผยและสง่างาม ศีรษะเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อเผชิญหน้ากับสายตาดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาคมกริบของอดีตราชินีคอร์ตหญ้าที่มองลอดผ้าพันคอ
続きを読む

ตอนที่ 39 การประเมินของโค้ชผู้ฝึกสอน

ความโกลาหลที่กำลังปะทุเดือดจนถึงขีดสุดภายในโถงทางเข้าของอาคารอำนวยการสมาคมเทนนิสประจำมณฑล ถูกแทรกแซงด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและทรงพลัง เสียงรองเท้ากีฬาพื้นยางหนากระแทกกระทั้นลงบนพื้นกระเบื้องหินอ่อนขัดมันดังก้องกังวานเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอและเต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์ บานประตูไม้เนื้อแข็งที่เปิดแง้มอยู่ถูกผลักให้กางออกกว้างจนสุดบานด้วยฝ่ามือที่หยาบกร้าน ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่กำยำในชุดวอร์มกีฬาแบบเต็มยศสีน้ำเงินเข้ม ก้าวเดินออกมาจากคอร์ตดินด้านในด้วยใบหน้าที่ถมึงทึงและเคร่งเครียดจนถึงขีดสุด เขาคือหัวหน้าโค้ชผู้ฝึกสอนประจำสมาคมเทนนิสแห่งนี้ ชายผู้เปรียบเสมือนผู้คุมกฎและมีอำนาจสิทธิ์ขาดสูงสุดในการชี้ชะตานักกีฬาทุกคนภายในอาณาบริเวณแห่งนี้บนลำคอที่หนาและเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนของโค้ชวัยกลางคน มีนกหวีดโลหะสีเงินห้อยต่องแต่งอยู่ มันเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจที่ใช้สำหรับควบคุมและสั่งการ หัวคิ้วที่ดกหนาของเขาขมวดเข้าหากันจนเป็นปมแน่น รอยย่นบนหน้าผากและร่องแก้มลึกบ่งบอกถึงประสบการณ์การกรำศึกในสนามแข่งขันและการเคี่ยวกรำลูกศิษย์มาอย่างยาวนานนับสิบปี แววตาของเขาดุดันและเต็มไปด้วยความหงุด
続きを読む

ตอนที่ 40 ย่างก้าวแห่งองค์ราชินี

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยและถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามที่สาดซัดเข้ามาจากทุกทิศทางยังคงดังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของผู้คนที่รายล้อมอยู่ภายในโถงอาคารอำนวยการของสมาคมเทนนิสประจำมณฑล ทว่าสำหรับหมิงหลินเชี่ยนแล้ว เสียงเหล่านั้นกลับเบาบางลงจนแทบกลายเป็นเพียงเสียงแมลงปีกแข็งที่บินหึ่งๆ อยู่ในอากาศอันร้อนระอุและน่ารำคาญ หญิงสาวก้าวเดินฝ่าวงล้อมของกลุ่มนักกีฬาตัวท็อปแห่งสมาคมที่กำลังยืนกอดอกและแสยะยิ้มเยาะเย้ย ร่างกายที่อวบอ้วนและเต็มไปด้วยชั้นไขมันหนาเตอะของเธอไม่ได้ทำให้ท่วงท่าการเดินนั้นดูงุ่มง่ามหรือเชื่องช้าลงแต่อย่างใด ในทางกลับกัน ทุกย่างก้าวที่ฝ่าเท้าซึ่งสวมรองเท้าผ้าใบพื้นยางคู่ใหม่เหยียบย่ำลงบนพื้นกระเบื้องนั้น เต็มไปด้วยความหนักแน่นและสม่ำเสมอ แผ่นหลังที่กว้างและหนาของเธอเหยียดตรงอย่างสง่างาม ศีรษะเชิดขึ้นในองศาที่พอดี ไม่ได้ดูหยิ่งยโสจนเกินงาม แต่ก็ไม่ได้ก้มต่ำลงเพื่อหลบซ่อนความอับอายใดๆสายตาของนักกีฬาชายหญิงนับสิบชีวิตที่จ้องมองมาตามแผ่นหลังของเธอ ล้วนเต็มไปด้วยความเวทนาและขบขัน พวกเขาต่างรอคอยที่จะได้เห็นสตรีวิปลาสผู้นี้ล้มกลิ้งคลุกฝุ่นและร้องไห้วิ่งหนีออกไปจากสมาคมด้วยความอับอาย
続きを読む
前へ
123456
...
20
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status