บรรยากาศยามบ่ายคล้อยที่สาดส่องความร้อนแรงลงมาตรึงเมืองหลวงทั้งเมืองเอาไว้ ค่อยๆ ถูกสกัดกั้นด้วยแผ่นไม้กระดานของห้องเช่าซอมซ่อในสลัมอันเงียบเหงา เสียงจอแจของการจราจรและเสียงตะโกนโหวกเหวกจากตลาดใหญ่ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังบานประตูไม้เก่าคร่ำคร่าที่เพิ่งถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา หมิงหลินเชี่ยนยืนพิงแผ่นหลังเข้ากับบานประตูห้อง ลมหายใจที่เคยถูกควบคุมให้เป็นจังหวะราบเรียบในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับสายตาจับผิดของสารวัตรเหอผู่จั้ง บัดนี้ถูกปลดปล่อยออกมาเป็นเสียงหอบสะท้านเบาๆ ความเหนื่อยล้าจากการใช้พลังงานอย่างฉับพลันและการต้องรักษาสติสัมปชัญญะให้เยือกเย็นภายใต้ความกดดัน เริ่มแทรกซึมเข้าสู่กล้ามเนื้อทุกมัดหญิงสาวค่อยๆ ปลดผ้าโพกศีรษะและผ้าพันคอสีตุ่นที่ใช้ปิดบังใบหน้าออก โยนมันทิ้งลงบนโต๊ะไม้ใกล้ประตูอย่างไม่ไยดี ตามด้วยการถอดเสื้อโค้ทสีน้ำตาลซีดตัวโคร่งที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ ร่างกายที่อวบอ้วนและหนักอึ้งถูกปลดปล่อยจากความร้อนอบอ้าวและพันธนาการแห่งการพรางตัว เธอเดินลากเท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบเก่าขาดๆ ไปทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียงไม้ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด กล่องรองเท้าผ้าใบคู่ใหม่ที่แลกมาด้วยความอด
続きを読む