All Chapters of เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Chapter 61 - Chapter 70

รุ่งอรุณแห่งมหานครปักกิ่งเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางความหนาวเย็นที่แฝงตัวอยู่ในสายหมอกบางเบา กลิ่นของควันถ่านหินที่ชาวบ้านใช้จุดเตาเพื่อหุงหาอาหารและสร้างความอบอุ่นลอยอวลไปทั่วตรอกหูท่งอันคับแคบ แสงสีทองของดวงอาทิตย์เพิ่งจะเริ่มทาบทับลงบนขอบหลังคากระเบื้องดินเผา หมิงหลินเชี่ยนลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงไม้กระดานที่แข็งกระด้าง ร่างกายของเธอจดจำเวลาตื่นได้อย่างแม่นยำประดุจนาฬิกาที่ถูกไขลานเอาไว้อย่างเที่ยงตรง หญิงสาวไม่มีอาการงัวเงียหรืออิดออด เธอสลัดผ้าห่มผืนบางออกจากตัว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและจัดการธุระส่วนตัวด้วยความรวดเร็วและเงียบเชียบที่สุด เพื่อไม่ให้รบกวนผู้เช่าคนอื่นๆ ในลานบ้านสี่ประสานน้ำเย็นจัดจากก๊อกน้ำส่วนรวมกลางลานบ้านที่เธอกวักขึ้นมาชำระล้างใบหน้า ช่วยปลุกความตื่นตัวและความมุ่งมั่นในจิตใจให้ลุกโชน หยาดน้ำเกาะพราวอยู่บนขนตาและผิวหน้าเรียวสวยงามที่ไร้เครื่องสำอางปรุงแต่ง หมิงหลินเชี่ยนเดินกลับเข้าห้อง สวมใส่ชุดกีฬาผ้าฝ้ายสีเทาหม่นตัวเก่งที่ซักจนสะอาดสะอ้านและรีดจนเรียบกริบ เธอหยิบกระเป๋าผ้าใบสีเขียวขี้ม้าขึ้นสะพายพาดบ่า ภายในนั้นมีไม้เทนนิสคู่ใจที่ถูกห่อหุ้มไว้อย่างมิดชิด และสม

ดวงตะวันในยามบ่ายคล้อยของกรุงปักกิ่งสาดส่องแสงสีทองอมส้มลอดผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของอาคารอำนวยการสโมสรกีฬาส่วนกลาง ฝุ่นละอองล่องลอยเป็นสายระยิบระยับท่ามกลางลำแสงที่พาดผ่านโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง หมิงหลินเชี่ยนก้าวเท้าเข้าไปในห้องทำงานของผู้จัดการสโมสรอีกครั้ง แผ่นหลังของเธอยังคงตั้งตระหง่านและเหยียดตรงอย่างสง่างาม ท่วงท่าการก้าวเดินเต็มไปด้วยความมั่นคง แม้ว่าภายในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตตัวเก่งของเธอจะเหลือเพียงเศษธนบัตรใบเก่าๆ ที่ถูกพับซ้อนกันไว้อย่างทะนุถนอมที่สุดก็ตาม หญิงสาวล้วงมือเข้าไปสัมผัสกับธนบัตรเหล่านั้น ความสากและบางเฉียบของเนื้อกระดาษสะท้อนถึงความจริงอันโหดร้ายของการดำรงชีวิตในเมืองหลวงที่ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนถูกตีค่าเป็นเงินตรา"ฉันขอเช่าคอร์ตหมายเลขสิบสองเป็นเวลาสามชั่วโมงสำหรับบ่ายวันนี้ค่ะ"เสียงของเธอราบเรียบทว่าดังกังวานและเด็ดขาด หมิงหลินเชี่ยนดึงเงินเก็บที่เหลืออยู่น้อยนิดออกมาจากกระเป๋า นิ้วมือที่หยาบกร้านจากการเคี่ยวกรำตนเองบนสนามฝึกซ้อมค่อยๆ คลี่ธนบัตรใบละหนึ่งหยวนและสองหยวนออกวางเรียงทับซ้อนกันบนโต๊ะทำงานของผู้จัดการ ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมเงยหน้าขึ้นจาก

แสงแดดยามบ่ายของกรุงปักกิ่งสาดส่องลงมากระทบผืนดินสีแดงอิฐของสโมสรฝึกซ้อมส่วนกลาง ความร้อนระอุแผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นสนามจนเห็นเป็นไอแดดเต้นระยับอยู่เหนือตาข่ายไนลอน บรรยากาศภายในสโมสรยังคงคึกคักและเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวาของเหล่านักกีฬาและผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาใช้บริการ เสียงหวดลูกเทนนิสดังสะท้านประสานกับเสียงตะโกนสั่งการของผู้ฝึกสอนชายร่างกำยำที่กระจายตัวอยู่ตามคอร์ตหลัก ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายและเสียงจอแจเหล่านั้น มีมุมหนึ่งของสโมสรที่เงียบสงัดจนผิดแผกไปจากสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างสิ้นเชิงคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสองซึ่งตั้งอยู่ลึกสุดด้านหลังอาคารอำนวยการ ถูกปกคลุมด้วยความว่างเปล่าและอ้างว้าง พื้นผิวดินสีแดงอิฐของคอร์ตแห่งนี้มีรอยขรุขระเล็กน้อยและเส้นขอบสนามที่ตีด้วยฝุ่นชอล์กสีขาวก็ดูซีดจางลงไปตามกาลเวลา ที่กึ่งกลางของเส้นเบสไลน์ฝั่งหนึ่ง ร่างเพรียวบางของหมิงหลินเชี่ยนยืนปักหลักอยู่อย่างโดดเดี่ยว สตรีผู้เคยเป็นถึงอดีตราชินีคอร์ตหญ้าระดับโลกในอดีตชาติ บัดนี้สวมใส่เพียงชุดกีฬาผ้าฝ้ายสีเทาหม่นที่ดูเรียบง่ายและซอมซ่อในสายตาของชาวเมืองหลวง มือที่หยาบกร้านจากการเคี่ยวกรำตนเองกุมด้ามไม้เทนน

แสงแดดยามบ่ายคล้อยของกรุงปักกิ่งสาดส่องลงมากระทบผืนดินสีแดงอิฐของสโมสรฝึกซ้อมส่วนกลาง ความร้อนระอุที่สะสมมาตั้งแต่ช่วงสายแผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นสนามจนเห็นเป็นไอความร้อนเต้นระยับอยู่เหนือตาข่ายไนลอนที่ขาดวิ่น เสียงรองเท้าส้นสูงของสตรีผู้มั่งคั่งและฝีเท้าที่เร่งรีบของเด็กชายรูปร่างอวบ ค่อยๆ ห่างออกไปจนกลืนหายไปกับความวุ่นวายของคอร์ตด้านหน้า ทิ้งไว้เพียงรอยบุ๋มลึกของส้นรองเท้าบนพื้นดินและถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามที่ยังคงลอยคว้างอยู่ในอากาศอันร้อนอบอ้าวคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสองกลับคืนสู่ความเงียบสงัดและอ้างว้างอีกครั้ง ท่ามกลางบรรยากาศที่ควรจะเต็มไปด้วยความน่าอับอายและความรู้สึกพ่ายแพ้ หมิงหลินเชี่ยนกลับยืนปักหลักอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่กึ่งกลางของเส้นเบสไลน์ แผ่นหลังของเธอยังคงตั้งตระหง่านและเหยียดตรงอย่างสง่างามประดุจขุนเขาที่ไม่มีวันโอนเอน แม้จะต้องเผชิญกับการถูกปฏิเสธอย่างใยดีและคำดูถูกสารพัดที่พ่นออกมาจากปากของเศรษฐีนีผู้เย่อหยิ่ง ทว่าอดีตราชินีคอร์ตหญ้าก็ไม่แสดงอาการโกรธเคือง ฟูมฟาย หรือบีบน้ำตาออกมาให้เห็นเลยแม้แต่หยดเดียวใบหน้าเรียวสวยงามที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อบางๆ ยังคงเรียบตึ

ดวงอาทิตย์ยามบ่ายคล้อยของเมืองหลวงยังคงแผดเผาความร้อนระอุลงมาสู่ผืนดินสีแดงอิฐอย่างไม่ปรานี ไอความร้อนเต้นระยับอยู่เหนือพื้นสนามเทนนิสของสโมสรฝึกซ้อมส่วนกลาง บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงจอแจของการฝึกซ้อม ท่ามกลางเสียงตะโกนสั่งการอย่างเกรี้ยวกราดของผู้ฝึกสอนชายร่างยักษ์ที่ดังก้องไปทั่วบริเวณ เสียงหนึ่งกลับแทรกซึมผ่านความอึกทึกเหล่านั้นออกมาได้อย่างโดดเด่นและมีเอกลักษณ์ เสียงไม้เทนนิสกระทบลูกสักหลาดที่ดังกังวานและทรงพลังของหมิงหลินเชี่ยน ไม่ใช่เพียงแค่เสียงของการออกแรงตีธรรมดา ทว่ามันคือเสียงของการระเบิดพละกำลังที่ถูกกักเก็บและปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์แบบในทุกจังหวะการหวดลูกบนคอร์ตหมายเลขสิบสองที่ตั้งอยู่มุมสุดของสโมสร ร่างเพรียวบางของอดีตราชินีคอร์ตหญ้ายืนตระหง่านอยู่เพียงลำพัง เสื้อผ้าฝ้ายสีเทาหม่นที่เธอสวมใส่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อจนแนบลู่ไปกับแผ่นหลัง เผยให้เห็นร่องรอยของการขยับตัวที่สอดประสานกันอย่างลงตัว หมิงหลินเชี่ยนโยนลูกเทนนิสเก่าๆ ขึ้นไปในอากาศด้วยมือซ้าย สายตาคมกริบจดจ้องเป้าหมายเบื้องหน้า ร่างกายของเธอโค้งไปด้านหลังราวกับคันศรที่ถูกน้าวสายจนตึงเปรี๊ยะ