All Chapters of เสิร์ฟรักพลิกชะตา ราชินีคอร์ตหญ้า ยุค 80: Chapter 71 - Chapter 80

สายลมยามบ่ายคล้อยของมหานครปักกิ่งพัดโชยมาหอบเอาความร้อนระอุและฝุ่นผงสีแดงอิฐให้ลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสอง บรรยากาศที่เคยมีเพียงเสียงไม้กระทบลูกสักหลาด บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความตึงเครียดอันหนักอึ้งที่แผ่ซ่านออกมาระหว่างบุคคลสองคน คำขาดของผู้จัดการสโมสรที่ประกาศกร้าวว่าจะยึดพื้นที่คอร์ตคืนภายในสามวัน ยังคงดังก้องสะท้อนไปมาในอากาศ ราวกับเป็นประกาศิตจากผู้มีอำนาจที่หมายจะเหยียบย่ำสตรีไร้ชื่อเสียงให้จมดิน ทว่าสำหรับผู้ที่เคยผ่านสมรภูมิชีวิตที่โหดร้ายยิ่งกว่าความตายมาแล้ว คำขู่กระโชกโฮกฮากเหล่านั้นช่างดูตื้นเขินและไร้ซึ่งความน่าเกรงขามใดๆ ทั้งสิ้นหมิงหลินเชี่ยนไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก ลุกลี้ลุกลน หรือรีบร้อนที่จะแก้ตัวใดๆ เธอก้มมองกระบอกน้ำพลาสติกในมือของตนเองอย่างเชื่องช้า หยาดน้ำเย็นที่เกาะอยู่รอบผิวกระบอกรวมตัวกันและไหลหยดลงสู่พื้นดินสีแดงอิฐ ซึมหายไปในความแห้งแล้งอย่างรวดเร็ว หญิงสาวขยับแขนอย่างนุ่มนวลและเป็นธรรมชาติ วางกระบอกน้ำลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ที่ตั้งอยู่ริมสนามด้วยกิริยาที่สงบเงียบ เสียงขวดพลาสติกกระทบกับแผ่นไม้ดังตึกเบาๆ ทว่ากลับเป็นจุดเริ่มต้นของการโต้กล

แสงแดดยามบ่ายคล้อยของมหานครปักกิ่งสาดส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้และใบไม้ที่หนาทึบ ทอดเงาตกกระทบลงบนทางเดินที่ปูด้วยแผ่นหินทรายเรียบเนียนซึ่งทอดยาวลึกเข้าไปในอาณาบริเวณของสโมสรฝึกซ้อมเทนนิสส่วนกลาง บรรยากาศรอบด้านแม้จะร่มรื่นทว่ากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัดจากสายตาของผู้คนที่คอยแอบลอบมองมาอย่างต่อเนื่อง ระหว่างที่ก้าวเดินลัดเลาะเข้ามาด้านใน เหอผู่จิ้งคุณชายคนเล็กแห่งตระกูลเหอผู้ทรงอิทธิพลก็ก้าวเท้าฉับๆ นำหน้าพี่ชายไปด้วยจังหวะฝีเท้าที่กระแทกกระทั้นและเร่งรีบ ร่างเล็กๆ ในชุดกีฬาแบรนด์เนมนำเข้าจากต่างประเทศขยับเขยื้อนอย่างคล่องแคล่ว ใบหน้าจิ้มลิ้มที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มสดใสในยามปกติ บัดนี้กลับบูดบึ้งและยับย่นจนคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปมแน่นริมฝีปากเล็กๆ ขยับบ่นกระปอดกระแปดส่งเสียงเจื้อยแจ้วระบายความอึดอัดใจออกมาไม่ยอมหยุดหย่อน ท่วงท่าการเดินที่กระแทกส้นเท้าลงบนแผ่นหินทรายแต่ละก้าว บ่งบอกถึงอารมณ์ขุ่นมัวที่กำลังก่อตัวขึ้นภายในจิตใจของเด็กชายวัยประถมผู้นี้อย่างชัดเจน เขาเดินแกว่งแขนไปมาอย่างไม่สบอารมณ์ ขณะที่สะพายกระเป๋าใส่ไม้เทนนิสใบเล็กเอาไว้บนแผ่นหลัง"พี่ใหญ่ ผมไ

เสียงลูกสักหลาดสีเหลืองอมเขียวที่พุ่งกระแทกกับหน้าไม้เทนนิสเก่าคร่ำคร่าดังกังวานกึกก้องไปทั่วบริเวณคอร์ตหมายเลขสิบสอง มันไม่ใช่เพียงแค่เสียงของการออกแรงหวดลูกตามสัญชาตญาณ ทว่ามันคือเสียงที่อัดแน่นไปด้วยความเด็ดขาด ความมั่นคง และความเข้าใจในจังหวะของการดึงพละกำลังจากทุกสัดส่วนของร่างกายมาใช้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด สารวัตรเหอผู่จั้งยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหลังฝูงชนที่เริ่มบางตา นัยน์ตาคู่คมสีดำขลับของเขาทอดมองตรงไปยังร่างเพรียวบางที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่กลางลานดินสีแดงอิฐ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวที่แข็งแกร่งและเด็ดขาดของหญิงสาวผู้นั้น ทำให้เหอผู่จั้งรู้สึกคุ้นตาอย่างน่าประหลาดทุกครั้งที่เธอโยนลูกเทนนิสขึ้นไปในอากาศ แผ่นหลังของเธอจะโค้งงอรับกับแรงโน้มถ่วงอย่างงดงาม การถ่ายเทน้ำหนักจากฝ่าเท้าที่หยั่งรากลึกลงบนพื้นดิน ส่งผ่านขึ้นมายังท่อนขา สะโพก และระเบิดออกที่ปลายแขนขวาในเสี้ยววินาทีที่ไม้ปะทะลูก มันช่างเป็นท่วงท่าที่ปราศจากความลังเล ปราศจากความหวาดกลัว และเต็มไปด้วยสัญชาตญาณของนักล่า ชายหนุ่มผู้ผ่านการฝึกฝนทักษะการต่อสู้มาอย่างโชกโชนรับรู้ได้ทันทีว่า การเคลื่อนไหวที่ไร้รอยต่อเช่นนี้ ไม่ได้เ

ความเงียบสงัดที่ทอดตัวลงมาปกคลุมบริเวณคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสอง ดูราวกับจะหยุดยั้งการเคลื่อนไหวของกาลเวลาไปชั่วขณะ แสงแดดยามบ่ายคล้อยที่สาดส่องลงมากระทบผืนดินสีแดงอิฐ ทอดเงาของคนทั้งสองให้ทาบทับกันอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการหยั่งเชิง สารวัตรเหอผู่จั้งผู้มีใบหน้าคมคายดุจรูปสลักหินอ่อน ยังคงทอดสายตามองลึกเข้าไปในดวงตาของหมิงหลินเชี่ยน นัยน์ตาคู่คมสีดำขลับของเขาพยายามค้นหาความจริงที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบของสตรีเบื้องหน้า ทว่าสิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความเด็ดเดี่ยวและความหยิ่งทระนงที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยั่งถึงหลังจากที่ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่แทนบทสนทนาอยู่ครู่ใหญ่ เหอผู่จั้งก็เป็นฝ่ายละสายตาจากใบหน้าอันงดงามและเรียบตึงของเธอ ชายหนุ่มขยับศีรษะเพียงเล็กน้อย ปรายตามองไปที่ป้ายประกาศรับสอนเทนนิสที่วางอยู่ใกล้ๆ รั้วตาข่ายเหล็ก ป้ายกระดาษสีขาวนวลแผ่นใหญ่ที่ถูกเขียนด้วยลายมือพู่กันจีนอันวิจิตรบรรจงนั้น โดดเด่นและตัดกับความซอมซ่อของสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างสิ้นเชิง มันถูกนำมาติดไว้ที่บอร์ดหน้าสโมสรในตอนเช้า ทว่าตอนนี้มันถูกปลดลงมาและวางพิงเอาไว้กับกระเป๋

สายลมยามบ่ายคล้อยของมหานครปักกิ่งพัดโชยมาอย่างอ้อยอิ่ง หอบเอาไอความร้อนระอุจากผืนดินสีแดงอิฐและเศษฝุ่นผงให้ลอยคลุ้งขึ้นสู่อากาศ ท่ามกลางความเวิ้งว้างของคอร์ตเทนนิสหมายเลขสิบสองที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงพื้นที่เสื่อมโทรมและไร้ค่า บัดนี้กลับกลายเป็นจุดศูนย์กลางของแรงสั่นสะเทือนอันมหาศาลที่มองไม่เห็น การกระทำของสารวัตรเหอผู่จั้ง ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจล้นฟ้าและเป็นตัวแทนของขั้วอำนาจอันยิ่งใหญ่แห่งตระกูลเหอ ได้สร้างความตกตะลึงให้แก่บรรดาโค้ชและคนในสโมสรที่คอยจับตาดูอยู่อย่างมากจนแทบจะหยุดลมหายใจของทุกคนเอาไว้ในเสี้ยววินาทีนั้นภาพของธนบัตรปึกหนาที่ถูกยื่นส่งผ่านตาข่ายเหล็กสนิมเขรอะ ภาพของมือที่หยาบกร้านของสตรีในชุดผ้าฝ้ายสีเทาหม่นที่ยื่นออกไปรับเงินก้อนนั้น และภาพของการค้อมศีรษะอย่างนอบน้อมของคุณชายเล็กแห่งตระกูลเหอ ทุกรายละเอียดที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าเปรียบเสมือนค้อนเหล็กขนาดมหึมาที่ทุบทำลายกรอบความคิดและความเชื่ออันตื้นเขินของชาวเมืองหลวงจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง ไม่มีผู้ใดในบริเวณนั้นคาดคิด หรือแม้แต่จะกล้าจินตนาการถึงบทสรุปเช่นนี้มาก่อนในชีวิตผู้คนรอบข้างที่ยืนอออยู่บริเวณริมทางเดิน