All Chapters of เพลิงรัก กลางตะวัน: Chapter 31 - Chapter 40

ตวงรักกดเบอร์โทรศัพท์ พลางมองมันนิ่งอย่างลังเล ความจริงเมื่อคืนที่เธอรับรู้ จากคำสารภาพของเพลิง ยามที่เขาเมามาย ทำให้ตวงรักกลุ้มใจมาก จนนอนแทบไม่หลับเลยทีเดียว วันนี้ตาเธอเลยเป็นวงคล้ำ เมื่อคืนหลังจากเพลิงสารภาพกับเธอแล้ว เขาก็ล้มตัวลงนอนเอาดื้อๆ ตรงโซฟานั่นเอง แถมทำท่าหลับสนิทเสียด้วย จนตวงรักจนปัญญาจะพาเขาเข้าไปในห้อง เธอจึงหอบผ้าห่มกับหมอนในห้องของตัวเองลงมาให้เขา ปล่อยให้เขานอนหลับตรงนั้นนั่นเอง​‘ผมกำลังคิดว่า ผมคงจะเป็นเกย์’ ประโยคนี้ดังก้องไปมาในหูของตวงรัก เธอมองหน้าจอของโทรศัพท์มือถือเธอ ที่เก็บข้อมูลไว้ว่าเป็นเบอร์โทรศัพท์ของคุณย่าหญิง แล้วกัดริมฝีปาก เธอกำลังลังเล ว่าจะแจ้งข่าวนี้ให้กับคุณย่าหญิงทราบดีไหม ท่านต้องการอยากทราบนี่นา ว่าตกลงแล้วหลานชายของท่าน เบี่ยงเบนหรือเปล่า ผลมันออกมาชัดแจ้งแบบนี้แล้ว แค่บอกท่านไป เธอก็จะได้กลับกรุงเทพฯ แล้วสินะ​“เฮ้อ...”เธอเผลอถอนใจออกมา เมื่อนึกถึงคุณย่าหญิง ก่อนจะนึกถึงหลานชายของท่าน ที่ท่านเป็นห่วงนักหนา แล้วแบบนี้คุณย่าหญิงจะรับได้ไหมนะ จะว่าไปตัวเธอเองก็ยังช็อกไม่หายเลย หลังจากที่เพลิงมาสารภาพกับเธอแบบนั้น เขาคงจะกลุ้มใจกับตัวเองมา

ตวงรักลอบมองใบหน้าคมสันของเพลิง ที่กำลังสนใจกับหนังสือในมือ เขากำลังนอนอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเปลญวนหลังบ้านใต้ต้นลิ้นจี่ ดูเหมือนชายหนุ่มจะเพลินกับเนื้อหาของมันมาก จนไม่ได้ยินเสียงเธอเลย ตวงรักเม้มริมฝีปากอย่างจะตัดสินใจ ว่าต้องลองคุยกับเขาดูสักหน่อย หญิงสาวแกล้งกระแอมเบาๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ ทำเอาเพลิงเงยหน้ามามองเธอทันที นัยน์ตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์เพียงครู่เดียว มันก็เปลี่ยนไป เขาแสร้งทำเป็นก้มหลบสายตาเธอ สีหน้าของเขาดูเหมือนกำลังลำบากใจที่จะเผชิญหน้ากับเธอ​“คือว่า...”ตวงรักเห็นอาการนั้นของเขา ทำให้เธอถึงกับกลืนน้ำลาย เธอนึกแล้วว่าเขาต้องลำบากใจถึงหลบหน้าเธอ ก็เขาเล่นสารภาพกับเธอแบบนั้นนี่นา “เอ่อ...ตวงจะเรียกคุณเพลิงไปทานข้าวเย็นน่ะค่ะ”​“ขอบคุณครับ”เพลิงทำเสียงเศร้า ตวงรักกัดริมฝีปาก พลางตัดสินใจนั่งบนชิงช้าไม้ ที่วางอยู่ใกล้ๆ กับเปลญวน เธอหันไปมองหน้าเขา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม​“คุณเพลิงอย่าคิดมากเลยนะคะ ตวงสัญญาว่า ตวงจะไม่บอกกับใคร เรื่องที่ เอ่อ..”​“ครับ”เพลิงรับคำเสียงอ่อน ก่อนที่ร่างสูงจะลุกขึ้นจากเปลญวนของเขา พลางเดินตรงมาหาตวงรัก แล้วเบียดนั่งชิงช้าตัวเดียว

ผ้าขนหนูสีเข้มของเขา เจ้าตัวเอาพันกระโจมอกไว้ ดีที่ผืนมันใหญ่มากจนยาวเกือบเลยเข่าลงมา แต่สีของมันก็ขับผิวนวลให้ยิ่งขาวใสลออตา ชนิตสีรีถือโอกาสอาบน้ำไปด้วย เพราะคราบกาแฟเลอะไปหมดทั้งตัวแบบนั้น มือบางกุมปมผ้าไว้แน่นหนา ขณะที่อีกมือชี้ไปยังตู้เจ้าปัญหาที่เธอปล้ำอยู่กับมันนานแล้ว​“นี่ค่ะพี่วิชญ์ น้องเปิดไม่ออก”​“เดี๋ยวนะ”นราวิชญ์ลองขยับดู มันติดอะไรจริงๆ นั่นแหละ ชายหนุ่มย่นคิ้ว ชนิตสิรีมาอยู่ตรงหลังเขา พลางชะโงกมองไปด้วย ​“พี่วิชญ์ล็อกไว้หรือเปล่าคะ ?”​“อืม...สงสัยพี่จะล็อกไว้ พี่หากุญแจก่อนนะ”ชายหนุ่มว่า พยายามมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่ร่างแน่งน้อย สวยสะคราญในผ้าขนหนูสีเข้ม ใบหน้าของเขาเริ่มแดง เพราะอารมณ์ภายในที่เจ้าตัวพยายามกักเก็บ ยามอยู่ใกล้ชิดกับน้องสาวนอกไส้​“ค่ะ เร็วๆ นะคะ น้องหนาวแล้ว”ชนิตสิรีจะถอยหลังจากพี่ชาย ไปนั่งบนเตียงกว้าง เป็นจังหวะเดียวกับที่นราวิชญ์ก้าวถอยหลังโดยไม่ได้มองว่า ชนิตสิรียืนอยู่ด้านหลังของเขา​“อุ๊ย”หญิงสาวร้องอย่างตกใจ เมื่อแรงปะทะของร่างใหญ่ทำเอาเธอแทบจะล้ม นราวิชญ์เอื้อมมือคว้าเธอเข้ามาในวงแขน กระหวัดร่างนุ่มเข้าหาอ้อมแขนแกร่ง ชนิตสิรีถึงกับทำตาโตอย่

ญาตาวีเดินอย่างกระแทกกระทั้นเมื่อเข้าไปในห้องพัก หม่อมราชวงศ์หนุ่มถอนใจเมื่อมองตามหลังเรือนร่างงามแสนยั่วใจของอีกฝ่าย เขาทำให้เธอโมโหจนถึงขั้นตบหน้าเอา เมื่ออยู่ในภัตราคารในโรงแรมหรู เขาต้องวิ่งตามง้อเธอ จนทันที่ลานจอดรถ งอนง้ออยู่นาน หญิงสาวถึงยอมให้อภัย​“ผมขอโทษจริงๆ นะครับเวียร์ วันหลังผมจะไม่ทำอีกแล้ว”​“ให้มันจริงๆ เถอะนะคะคุณชาย ญาตาวีดักคอ เธอพยายามที่จะไม่สะบัดเขาออกเมื่อเขาเข้ามาสวมกอดเธอทางด้านหลัง ม.ร.ว.จิตรเทพพยักหน้า แล้วค่อยไล่จูบซับลงไปตามซอกคอหอมกรุ่นกลิ่นน้ำหอมชั้นดีของเธอ​“ครับ ผมจะไม่ออกคำสั่งบังคับอะไรเวียร์อีกแล้ว หายงอนผมนะดาร์ลิ่ง”​“ได้ค่ะ เวียร์หายโกรธแล้วก็ได้”เธอหมุนร่างมาเผชิญหน้ากับเขา แล้วแย้มริมฝีปากอิ่มออกอย่างท้าทาย เมื่อมองใบหน้าของอีกฝ่าย เขาหล่อเหลาน้อยกว่าอดีตคนรักของเธอ เรือนร่างก็เตี้ยล่ำกว่า แถมยัง...โอ๊ย! เลิกคิดเถอะย่ะ ญาตาวีก็หล่อนเลือกแล้ว เธอเตือนตัวเองในใจนี่คือคนที่เธอจะต้องแต่งงานด้วย อยู่กับเขาเธอจะสบายตลอดชาติ มีทั้งฐานะและสถานะทางสังคม ยังไงเธอก็เลือกแล้ว เอาน่าทนๆ เอาหน่อย จะยังไงเขาก็ยังพอใช้ได้ในฐานะผู้ชายคนหนึ่งมือเรียวเลื่อ

​ดอกอัญชันสีม่วงเข้ม จำนวนเกือบห้าสิบดอก ถูกวางไว้ในตะกร้าใบเล็ก คนไปเก็บมายิ้มกว้างเต็มที่ เขาผิวปากอย่างสบายอารมณ์ เมื่อเดินเข้ามาในห้องครัวขนาดใหญ่ของบ้าน ขณะที่ร่างบางที่กำลังเตรียมน้ำลอยดอกมะลิอยู่หันมามองทันที เมื่อได้ยินเสียงของเขา เมื่อเห็นจำนวนดอกไม้ในตะกร้าที่เพลิงถือมาเธอก็ทำตาโต​“โอ้โห คุณเพลิง ตวงบอกให้ไปเก็บมานิดเดียว เก็บมาทำไมเยอะแยะคะ”​“อ้าว...ผมกลัวมันไม่เป็นสีม่วงน่ะสิครับ”เพลิงหัวเราะเบาๆ แล้ววางตะกร้าลงบนโต๊ะ ที่มีแป้ง และส่วนประกอบทำขนมของโปรดเขาวางอยู่พร้อมสรรพ เขายืนอยู่ข้างเธอ พลางชะโงกมองว่าตวงรักกำลังทำอะไรอยู่ หญิงสาวหันมาย่นจมูกใส่เขา เสียงใสสั่งงานเขาทันที​“คุณเพลิงบอกว่าจะช่วย ถ้าอย่างนั้น ไปทำน้ำดอกอัญชันเลยค่ะ จะได้เสร็จเร็วๆ”​“ทำยังไงล่ะครับ ผมเป็นแต่กินอย่างเดียว”เพลิงอมยิ้ม ตวงรักมองเขาเหมือนค้อน แล้วส่ายหน้าช้าๆหญิงสาวเอาหม้อเล็กมาตั้งน้ำ พร้อมกับบอกเขาถึงวิธีการทำน้ำอัญชันไปด้วย​“คุณเพลิง เอาดอกอัญชันไปล้างนะคะ เดี๋ยวพอน้ำเดือด ก็เอาน้ำร้อนมาราดบนดอกอัญชัน บีบมะนาวใส่ สีของมันก็จะออกมา เดี๋ยวเราจะเอามานวดพร้อมกับแป้ง มันจะได้เป็นสีม่วงไงคะ”