All Chapters of เพลิงรัก กลางตะวัน: Chapter 41 - Chapter 50

​“บ้าที่สุด!”ญาตาวีโยนโทรศัพท์มือถือของเธอทิ้งบนเตียงนุ่ม ก่อนที่จะทรุดลงนั่ง ใบหน้าสวยเย้ายวนเต็มไปด้วยความโกรธขึ้ง หญิงสาวกัดริมฝีปาก แล้วมองไปยังโทรศัพท์ เหมือนจะให้มันเป็นตัวแทนของใครบางคน ใครบางคนที่เธอลืมไม่ได้ แม้ว่าเธอจะรับหมั้นหม่อมราชวงศ์จิตรเทพแล้วก็ตาม หากแต่เธอก็ยื้อเวลาการแต่งงานออกไป เพราะรู้สึกว่าเขาไม่ใช่สำหรับเธอ บ้านของตระกูลเก่าแก่อย่างบ้านของเขา กฎระเบียบเยอะไปหมด ซึ่งญาตาวีรู้สึกอึดอัด เธอกับเขาทะเลาะกันบ่อยเพราะรสนิยมไม่ตรงกัน แม้กระทั่ง...หญิงสาวกัดริมฝีปาก เธอทดลองอยู่กับเขาแม้กระทั่งเรื่องบนเตียง แต่เขาก็ไม่ได้ถูกใจเธอสักนิด ตอนนี้ยิ่งอยู่ด้วยกันก็ยิ่งแย่ ล่าสุดนี้เธอก็ทะเลาะกับเขาใหญ่โต เพียงเพราะเรื่องการสั่งอาหาร ญาตาวีถึงกับตบหน้าเขา เพราะเกลียดกับคำพูดที่แฝงนัยกระทบแบบผู้ดีจัดของหม่อมราชวงศ์จิตรเทพ​“เบอร์นั่นต้องเป็นของเพลิงแน่ๆ คงจะโกรธเรายังไม่หาย”หญิงสาวบ่นกับตัวเอง แล้วเอนตัวลงนอนกับเตียงนุ่ม แขนเรียวยกขึ้นก่ายหน้าผาก เธอกำลังคิดถึงเขาเหลือเกิน คิดถึงเวลาที่อยู่ร่วมกัน เธอไม่น่าปล่อยให้เขาหลุดมือไปเลย หญิงสาวหลับตาพริ้ม เธออยากจะไปทวงเขาคืนมาเหลื

​“พี่วิชญ์ งานเราจะเสร็จกี่โมงคะ เดี๋ยวไปที่สวนส้มของพี่เพลิงไม่ทันหรอกค่ะ”เสียงใสๆ กล่าวเร่งนราวิชญ์ เมื่อพักครึ่งของการประชุมสัมมนา แวะจิบกาแฟและของว่าง ชายหนุ่มจิบกาแฟเฉย ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ แล้วตอบเสียงขรึม​“พี่ก็ไม่รู้หรอกยัยน้อง คงอีกนาน งานแบบนี้พี่จะหนีไปได้ยังไงกัน เดี๋ยวจบจากการสัมมนา ฟังผู้ว่าการการท่องเที่ยวแล้ว เราก็ต้องอยู่งานกินเลี้ยงอีก”​“โห...พี่วิชญ์ ไหนบอกว่าจะไปหาพี่เพลิง แค่นี้ก็กินเวลาทั้งวันแล้วนะคะ”ชนิตสิรีทำเสียงกระเง้ากระงอด แล้วเขย่าแขนชายหนุ่มเบาๆ ก่อนจะย่นจมูก“พี่วิชญ์ พี่วิชญ์โกหกน้องนี่นา” ​“พี่ไม่ได้โกหกเราสักหน่อย” นัยน์ตาคมเป็นประกายระยับ เมื่อมองใบหน้าหวานใสของน้องน้อย ก่อนจะเสไปมองแก้วกาแฟแทน“ก็บอกว่าจะไป แต่ว่ารอพี่ประชุมเสร็จก่อน พี่บอกกับยัยน้องแบบนี้หรือเปล่า ก่อนจะมาน่ะ” ​“เอ่อ...แหม”ชนิตสิรีจนแต้ม เมื่อนึกทบทวนถึงคำที่เขาพูด นราวิชญ์พูดแบบนั้นจริงๆ ว่าเขาจะไปสวนส้มตะวันฉายกับเธอ หากแต่เธอต้องมาประชุมกับเขาด้วย หญิงสาวถอนใจเฮือก ก่อนจะเอนกับพนักโซฟาอย่างเซ็งๆ ​“ยัยน้องต้องอยู่งานกินเลี้ยงกับพี่ด้วย เอาชุดสวยๆ มาด้วยหรือเปล่า”เสียงห้าว

เสียงเคาะประตูห้อง ทำให้หญิงสาวที่กำลังหมุนตัวเองไปมาหน้ากระจกเงา เดินก้าวยาวๆ ไปเปิดทันที แล้วยิ้มกว้างให้กับคนที่มาเคาะ ส่วนหัวใจของชายหนุ่มที่อยู่หน้าประตูนั้น ถึงกับกระตุกวูบ เมื่อเห็นร่างอรชรแน่งน้อยของผู้มีศักดิ์เป็น ‘น้องสาว’ ​ผมหน้าม้าของชนิตสิรีหวีป้ายไปไว้ข้างหนึ่งและม้วนตรงปลายเล็กน้อยทำให้ใบหน้าดูเก๋ไก๋ เธอรวบผมเปียครึ่งศีรษะง่ายๆ ก่อนจะเสียบมุกอันเล็กๆ เรียงกันไป ปลายผมม้วนไว้เป็นลอนยาวเคลียไหล่ ต่างหูมุกประดับเพชร ส่งประกายรับกับใบหน้าหวานละมุน ที่ถูกตกแต่งไว้เข้มกว่าปรกติเล็กน้อย นัยน์ตาตกแต่งด้วยสีฟ้าน้ำทะเลเป็นหลัก กรีดอายไลเนอร์เน้นนัยน์ตากลมโต ขนตายาวเป็นแผงปัดมาสคาร่าสีฟ้าน้ำทะเล เน้นนัยน์ตาให้สดใส ลิปสติกสีชมพูประกายวาว เน้นริมฝีปากอิ่ม สร้อยมุกเม็ดเล็กทำให้ผิวเนื้อบริเวณนั้นลออตา ชุดสีน้ำเงินเข้มขับผิวขาวให้ยิ่งกระจ่าง ตัวเสื้อจับเป็นพลีท คอเสื้อตัววีลึกเล็กน้อย ทำให้เห็นร่องอกอวบรำไร อวดสายตาว่าน้องน้อยไม่ได้เด็กแล้วสักนิด หากเป็นสาวเต็มตัว โบว์สีดำทำจากผ้าซาตินผูกไว้ด้านล่างของฐานอก ก่อนจะปล่อยชายกระโปรงบานสั้นเหนือเข่า ตัวผ้าแนบพลิ้วไปกับเรือนร่างงดงามสมวัยสา

​“ทางนี้ค่ะพี่วิชญ์ ทางนี้”​“เลือกนั่งที่อื่นไม่ได้หรือไงนะยัยน้อง”ชายหนุ่มบ่นพึมพำเบาๆ เมื่อเดินเข้าไปใกล้เธอ โต๊ะที่บังเอิญว่างติดกับโต๊ะของผู้ชาย ที่มากันเกือบสิบคนและกำลังเริ่มกันสะกิดให้มองชนิตสิรี ก็น่ามองหยอกที่ไหนเล่า ทั้งหน้าตาสวยหวานราวตุ๊กตา ทั้งเสื้อผ้าที่ค่อนข้างเย้ายวนแบบที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจ สีของผ้าขับผิวนวล เสื้อคอลึกจนเห็นร่องอกอวบ ทำเอานราวิชญ์กลืนน้ำลาย ก่อนจะถอดเสื้อสูทออกพลางส่งให้กับน้องสาว ที่กำลังไม่สนใจอะไรนอกจากเริ่มมองหาเมนูเพื่อสั่งอาหาร​“ยัยน้อง สวมเสื้อเสีย”​“คะ”ชนิตสิรีมองเสื้อสูทตัวโตที่พี่ชายยื่นให้พลางย่นคิ้ว นราวิชญ์พยักหน้าแล้วสั่งเสียงขรึม​“สวมเสื้อพี่เสีย เสื้อเราคอลึก กระโปรงก็สั้น ร้านแบบนี้ลุกนั่งไม่ระวัง มันน่าเกลียด”​“หัวโบราณอีกแล้ว พี่วิชญ์”เจ้าตัวแอบบ่นพึมพำ ขณะที่รับเสื้อจากเขามาสวมทับชุดเดรสแสนสวยของตัวเองไว้ เธอแอบย่นจมูกให้เขาเสียด้วย ดีที่ว่านราวิชญ์ไม่ได้ยิน เพราะเสียงในร้านดังจนกลบทุกอย่าง เวลาคุยกันต้องแทบตะโกนแข่งกัน เพราะต่างโต๊ะก็ต่างเสียงดัง แถมคนขายกับเด็กเสิร์ฟก็เสียงดังพอกัน บรรยากาศในร้านจึงค่อนข้างจะคึกคักมาก​“ส

​“ตกลงนายไม่มาแล้ว อะไรกันวะ”เพลิงบ่นกับปลายสาย นราวิชญ์ถอนใจแล้วพูดเสียงขรึมว่า​“มีธุระกะทันหันว่ะ เลยไม่ได้ไป ไว้อาทิตย์หน้าก็แล้วกัน ทางนายเป็นยังไงบ้างวะ”​“ทางนายมากกว่า มีอะไรหรือเปล่า?”น้ำเสียงรู้ทันของเพลิง ทำให้นราวิชญ์เม้มริมฝีปาก แล้วหัวเราะกลบเกลื่อน​“มีอะไร นายจะให้มีอะไร ทางฉันก็งานไง งาน งานและงาน นายทิ้งไปทำสวนส้มสบายใจคนเดียวนี่หว่า”​“เอ่อน่า...หึ หึ ช่วยไม่ได้ ทำแล้วมันเพลินนี่หว่า ทำงานที่นี่สบายใจดีไม่ต้องไปรบรากับคน”​“อยากไปอยู่ด้วยคนว่ะ”นราวิชญ์บ่น เพลิงเลยหัวเราะเบาๆ​“อย่ามานะ นายอยู่ตรงนั้นดีแล้ว หึ หึ คุณย่าหญิงได้มาลากคอฉันแน่ๆ ถ้าพาหลานรักเข้าป่ามาอีกคนน่ะ”​“พูดถึงเรื่องป่า ไอ้เรื่องที่นายแกล้งเป็นเกย์น่ะ ไม่กลัวบาปหรือไงวะ ไปแกล้งคุณยายแบบนั้น สงสารท่านนะโว้ย ยัยน้องเองก็วิ่งวางแผนอะไรให้วุ่นวาย”นราวิชญ์เริ่มต่อว่าเพลิง แล้วถอนหายใจ เมื่อปลายสายหัวเราะแล้วพูดเสียงร่าเริงว่า​“ไม่ได้แกล้ง เป็นจริงๆ”​“เออ...แล้วแต่นายเถอะ ปวดหัวว่ะ แค่นี้ก่อนนะ ไว้เจอกัน”​“เดี๋ยว...เมื่อกี้นายบอกว่า ยัยน้องวางแผน วางแผนอะไร คุณย่าหญิงจะมาสืบอะไรฉันอีก”เพลิงย่นคิ้