All Chapters of เพลิงรัก กลางตะวัน: Chapter 21 - Chapter 30

“เอ่อ...นายเพลิง อยากชมสวนส้มว่ะ พาทัวร์หน่อยสิ เห็นว่าน้ากริชเคยทำรีสอร์ตใช่ไหมวะ ทำไมนายไม่ทำต่อล่ะ ที่พักอะไรก็มีแล้ว”​“ไม่อยากเจอคนวุ่นวายว่ะ แต่ฉันก็ยังไม่ได้รื้ออะไรทิ้งหรอกนะ บางทีก็อดเสียดายไม่ได้ ของแฟนน้ากริชเค้า ตกแต่งไว้แบบน่ารักน่าอยู่เลยน่ะ มันไม่เชิงรีสอร์ตหรอก มันแค่เล็ก ๆ เรียกได้ว่าโฮมสเตย์มากกว่า”เพลิงว่า นราวิชญ์ลากชายหนุ่มให้พาไปเที่ยวชมสวนส้มตะวันฉายในที่สุด ปล่อยให้สองสาวเพื่อนรัก ที่ตอนนี้ ชนิตสิรีลากตัวตวงรัก เข้ามาในห้องนอนของเธอเรียบร้อยแล้ว ชนิตสิรีมองซ้ายขวาอย่างสำรวจ ก่อนจะปิดประตูห้อง อาการของหญิงสาวทำให้ตวงรักอมยิ้ม แล้วกระเซ้าเบาๆ ว่า​“ทำเป็นระแวงอะไรนักหนานะ ยัยน้อง หึ หึ ไม่มีใครหรอกน่า”​“กันไว้ก่อนล่ะ พี่เพลิงน่ะ หูตายังกับสับประรดแนะ” ชนิตสิรีย่นจมูก“ดูหูตาแล้วน่าหวาดเสียว หนาวอย่างบอกไม่ถูก พี่ชายของน้อง แกล้งใช้งานตวงหนักหรือเปล่า” ​“ไม่หนักเลยล่ะมั้ง” ตวงรักว่าเหมือนจะประชด ก่อนจะถอนใจและนอนแผ่หลาตรงเตียงนุ่ม “เราหมั่นไส้นัก ใช้ๆๆๆ อยู่นั่นล่ะ ตั้งแต่สากกะเบือยันเรือรบ ตั้งแต่เก็บส้ม ยันทำบัญชี ใช้คุ้มมากเลยพี่ชายของน้องนี่”​“ก็ดันไปบอ

​“เนื้อหอมมาก พี่ชายของคุณน้องน่ะจ้ะ” เมื่อได้เล่าแล้ว ภาสวินีก็ยิ่งติดลม“ตอนแรกที่พี่ยังแมน แหะ...ยังไม่ค้นพบตัวเองว่าชอบทางไหน บางทีก็นึกในใจว่า ทำไมเพื่อนเรามีสาวๆ มาสนใจเยอะจัง ตอมกันเป็นแมลงวันเชียว” ​“เปรียบสาวๆ เป็นแมลงวัน แล้วพี่ชายของน้องจะเป็นอะไรคะเนี่ย?”ชนิตสิรีหัวเราะกิ๊ก ขณะที่ภาสวินีเองก็หัวเราะเสียงแหลมอย่างถูกใจ​“หมั่นไส้น่ะสิฮ้า ทั้งสองคนเลย แหมๆ เสน่ห์แรงกันจัด แต่สองคนนี่ก็สองบุคลิก เพลิงขานะ ยินดีทำความรู้จักกับสาวๆ ทุกคนเลยสมัยเรียน หึ หึ ไม่พลาดเลย แฟนเยอะมาก แต่หลังๆ เพลิงขาก็ลดละเลิก เปลี่ยนเป็นจริงจัง จริงใจ ถึงต้องมาเจ็บหนักกับแม่เวียร์นั่น นี่ถ้าเป็นสมัยยังหนุ่มๆ นะฮ้า วุ้ย...คงไม่เจ็บหนักแบบนี้หรอกฮะ”​“นั่นนะสิคะ” ชนิตสิรีพยักหน้า พลางทำหน้าโกรธๆ เมื่อนึกถึงญาตาวี คู่กรณีที่ทำให้พี่ชายของเธอหนีเตลิดแบบนี้ “น้องก็โมโหเหมือนกัน เรื่องที่แม่นั่นทำกับพี่เพลิงน่ะค่ะ แล้วพี่วิชญ์ล่ะคะ” เธอถามถึงพี่ชายอีกคนอย่างอยากรู้​“ขานั้น ก็บ้าเรียน บ้ากิจกรรม ไม่บ้าหญิงจ้ะ สาวๆ กินน้ำใบบัวบกกันเป็นแถวพากันเรียกลับหลังพี่ชายของคุณน้องว่า คุณชายเย็นชา”​“เห็นด้วยค่ะ เร

​“แปลกนะคุณขวัญไม่เคยคุยกับใครสนิทเร็วขนาดนี้เลย ปรกติเธอค่อนข้างถือตัวมากนะ จนมีข่าวว่าเธอหยิ่งมาก”​“คนเรา ถ้ามีความจริงใจ และหยิบยื่นมิตรภาพให้อีกฝ่ายหนึ่งก่อน มันก็จะละลายความหยิ่ง ถือตัวลงไปได้บ้างล่ะค่ะ เพราะบางทีการที่เขาทำท่าว่าหยิ่ง มันก็อาจจะเป็นเพียงแค่กำแพงที่กั้นไว้เท่านั้นเอง รอยยิ้ม บทสนทนาดี ๆ แล้วก็ความจริงใจ มันละลายกำแพงลงได้นะคะ”​“หืม?” เพลิงเลิกคิ้ว มองหญิงสาวที่โต้ตอบเขาอย่างหัวไว ก่อนจะอมยิ้ม แล้วหัวเราะเบาๆ“รอยยิ้ม บทสนทนาดีๆ ความจริงใจ อืม...ฟังจากคุณพูดก็ดูเข้าทีมาเลยทีเดียวนะ คุณตวงรัก คุณไม่เอามันมาใช้กับเจ้านายของคุณบ้างล่ะครับ ผมเองก็ชอบนะ รอยยิ้มหวานๆ คำพูดเพราะๆ ไม่ใช่หน้าตาบึ้งๆ คำพูดที่รับคำแต่มันฟังเหมือนประชด โดยเฉพาะอย่างสุดท้าย ความจริงใจ” น้ำเสียงเขาเหมือนเน้นย้ำคำนี้ จนทำให้ตวงรักอดสะดุ้งในใจไม่ได้ เธอแกล้งทำหน้าตาเฉย พลางหันไปพูดเสียงเรียบๆ กับเขา​“บางทีบางอย่าง เราก็อยากทำกับคนบางคนน่ะค่ะ”​“ถ้าผมจะบอกว่ามันเป็นงานอีกข้อ แล้วเป็นสิ่งที่อยากให้คุณทำกับผมล่ะ โดยเฉพาะความจริงใจน่ะคุณตวงรัก ผมชอบน่ะคนจริงใจ แต่ถ้าคนโกหก หลอกลวง แล้วเข้ามาทำเป

​“ไว้เรามากันอีกนะคะ พี่วิชญ์”น้ำเสียงใส ๆ กล่าวขึ้นทันที เมื่อพวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพัง ที่สนามบินเชียงใหม่ เนื่องจากเวลาที่จำกัด และงานที่ต้องเร่งรีบกลับไปทำที่กรุงเทพฯ ทำให้นราวิชญ์เลือกเดินทางมาเชียงใหม่เยี่ยมผู้เป็นพี่ชายด้วยเครื่องบิน เมื่อคืนเขาสังสรรค์กับเพลิงและเพื่อนๆ ค่อนข้างดึกมากเลยทีเดียว จึงตื่นสาย และต้องเลือกเดินทางไฟล์ดึกแบบนี้นราวิชญ์ย่นคิ้ว ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ ​“อะไรกันนะยัยน้อง นี่เรายังไม่ทันกลับกรุงเทพฯ กันเลยนะ แล้วพี่ก็งานเยอะ มาบ่อยๆ ไม่ได้หรอก”​“แหม...นะคะ พี่วิชญ์ ไว้มากันอีกนะคะ น้องมีแผนการบางอย่างเกี่ยวกับพี่ชายใหญ่ของพวกเรา”ชนิตสิรีทำเสียงมีเลศนัย ทำให้นราวิชญ์ต้องหันมามองเธอ พลางหรี่ตา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงห้าวทุ้มขึ้นว่า​“คิดอะไรแผลงๆ อีกหรือเปล่าเราน่ะ นายเพลิงไม่ใช่โง่นะ พี่จะเตือนไว้ก่อน”​“ใครว่าพี่เพลิงโง่ ฉลาดเป็นกรดต่างหากล่ะคะ ที่น้องอยากมาสวนส้มตะวันฉายบ่อยๆ น่ะ มันเกี่ยวกับเรื่องของยายตวงกับพี่เพลิงต่างหากละคะ พี่วิชญ์”​“หืม? จะเล่นอะไรอีกล่ะยัยน้อง”นราวิชญ์มองใบหน้ารูปหัวใจละมุนหวานของชนิตสิรีแล้วส่ายหน้าอีกรอบ เมื่อเห็นสีหน้าเจ้าเล่ห์ข

นาฬิกาบอกเวลาเกือบจะห้าทุ่มแล้ว ตวงรักมองพลางส่ายหน้าช้าๆ สลับกับมองไปยังบริเวณหน้าบ้านที่มืดสนิท และเงียบสงบ ได้ยินเพียงเสียงจักจั่น เรไรเท่านั้นเอง ตวงรักเดินกอดอกมายังบริเวณหน้าบ้าน มองอย่างรอคอย แล้วบ่นพึมพำออกมาเบาๆ ​“ป่านนี้แล้ว หายไปไหนกันนะ ไม่ยอมบอกยอมกล่าว เฮ้อ...แล้วทำไมเราต้องมานั่งเป็นห่วงตาบ้านี่ด้วยนะ”หญิงสาวทรุดนั่งลงบนชุดเก้าอี้ไม้เอนหลังพลางเอามือก่ายหน้าผาก อย่างไม่เข้าใจตัวเองว่า ทำไมต้องรอคอยเจ้าของบ้านหนุ่ม ที่มีศักดิ์เป็นเหมือนเจ้านายของเธอด้วย รู้แต่ว่าตอนนี้เขายังไม่กลับบ้าน และตวงรักก็ไม่อาจจะนอนหลับสบายใจในห้องของตัวเองได้ ทั้งที่วันนี้เธอเองก็ทำงานมาทั้งวัน ค่อนข้างจะเพลียมากเหมือนกัน เธอต้องรับหน้าที่เป็นคนทำอาหารเย็นให้กับเจ้านาย รวมถึงเหมาทำอาหารกลางวันเลี้ยงคนงานในสวนส้มด้วย เพลิงทำเป็นเหมือนสวัสดิการให้กับคนงานของเขา ในเรื่องของอาหารกลางวัน ที่ต้องทำเลี้ยงกันทุกวัน และตอนนี้ตวงรักเป็นแม่ครัวฉายเดี่ยว เพราะว่าสองสาวประเภทสอง ที่มักจะชอบจัดเมนูอาหารเลี้ยงคนงาน ได้จากไปทำงานตามที่ตัวเองใฝ่ฝันแล้ว​ตวงรักถอนใจ เมื่อนึกถึงเจ้านายหนุ่มของเธอ แม้จะอยู่กับเข