Lahat ng Kabanata ng ศึกสามแคว้น ข้าจะฟาดให้เรียบ : Kabanata 31 - Kabanata 40

ตอนที่ยี่สิบสอง ตกลงเจรจาลู่เจียกังลากมือเล็กให้ออกจากลำแสงด้วยความความหวังดี ทั้งสองโผล่ออกมาท่ามกลางแสงสีขาวซึ่งค่อยๆจางลงจนดับไป“นั่นคือแสงอันใด” จางหมิ่นประมุขพรรคมารถามขึ้นเป็นคนแรกด้วยความประหลาดใจหลินปินอินยังคงมึนงงกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของชีวิตจึงไม่เอื้อนเอ่ยคำตอบ“ข้าเข้าไปเห็นแม่นางหลินคล้ายกำลังเจรจาอยู่กับลำแสงนั่น” แม่ทัพลู่เจียกังตอบออกมาเสียเองเมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังไม่หายตื่นตระหนก“เจรจา หรือว่าจะเป็นเทวดาฟ้าดินที่นางอ้างว่าเป็นผู้บอกนางให้ลงมาห้ามศึกของพวกเรา” ฮุ่ยจื่อซี่ กุนซือแคว้นอู่ทบทวนคำพูดของหลินปินอินซึ่งบอกออกมายามถูกสอบสวน“คนแคว้นอู่เชื่อถือเรื่องงมงายเพียงนี้เชียวหรือ” อ๋องเฉิงได้โอกาสถากถาง“แล้วท่านอ๋องจะอธิบายลำแสงประหลาดนั่นอย่างไรหรือ” องค์ชายสี่ย้อนถามด้วยความไม่พอใจอ๋องเฉิงหันไปมองหน้าประมุขพรรคมารแล้วได้แต่นิ่งเงียบด้วยไม่แน่ใจเช่นกัน“แม่นางหลิน เจ้าเจรจาสิ่งใดกับเทวด

ตอนจบช่วงเดือนแรก เป็นเวลาของแม่ทัพลู่และท่านรองทั้งสอง หลังจากนั้นเป็นเวลาของแคว้นอู่ และแคว้นเฉียงเป็นแคว้นสุดท้าย เมื่อครบเดือนข้าขอพัก15วัน ดังนั้นเมื่อวนครบสามแคว้นจะใช้เวลา4เดือนครึ่ง รวม2รอบเป็น9เดือน อีกสามเดือนข้าจะเว้นไว้เป็นรางวัล หากผู้ใดทำให้ข้าพึงพอใจที่สุด ข้าจะให้เวลาเพิ่มอีกเท่าที่พอใจ”หลินปินอินประกาศกติกาอย่างชัดเจน“เหตุใดเป็นแคว้นปาเริ่มก่อน ที่ถูกควรเป็นพวกเรามิใช่หรือ” องค์ชายแคว้นอู่ไม่ยินยอมเมื่อถูกจัดลำดับเป็นที่สองหญิงสาวกำลังตั้งท่าจะถกเถียงแต่แม่ทัพลู่แห่งแคว้นปากลับยื่นอกยกเดือนแรกให้เขาไปเสียก่อน“พวกเราต้องกลับไปเตรียมงานแก้ไขทางน้ำอีกนานโข คงไม่อาจใช้เวลากับเจ้าอยู่ที่นี่ได้ ให้ทั้งสองแคว้นเริ่มไปก่อน แล้วข้าจะมาทีหลัง”อ๋องเฉิงซึ่งอ้าปากจะโวยวายได้ยินว่าตนเองจะเป็นลำดับสองจึงหุบปากแล้วอมยิ้มอย่างลำพองใจ เขาเองก็ต้องกลับไปสั่งงานการเช่นกัน ไม่สะดวกจะเป็นลำดับแรก ได้ลำดับสองย่อมรู้สึกยินดีเมื่อตกลงกันได้ ศึกสามทัพจึงจบลงอย่างง่ายดาย แคว้นเฉียงและแคว้นปา

ตอนพิเศษสองอ๋องเฉิงพุ่งตัวเข้าไปถึงเป็นคนแรก สองมือหนาช้อนเต้าทรวงตูมเต่งใช้นิ้วสะกิดเขี่ยเศษผ้าที่ปกปิดยอดเม็ดบัวออกอย่างง่ายดาย เนินอกขาวสล้างโดนความเย็นวูบจึงตั้งชี้ชันหลอกล่อให้มือใหญ่บีบขยำเคล้าคลึงอย่างสนุกสนาน“กินสิเพคะ”หญิงสาวเชื้อเชิญพลางงอตัวเด้งร่างส่งเนินเนื้อให้พุ่งขึ้นเข้าปากของอ๋องหนุ่มให้ได้ดูดกลืนกิน อ๋องเฉิงแล่บลิ้นออกมาตวัดเลียเบาๆ ขณะมือจับสองก้อนเต้าให้แนบชิดกันแล้วตวัดเลียสลับไปมาซ้ายขวา“อึม...ดี ดีเพคะ”เสียงชื่นชมเรียกให้องค์ชายสี่รีบก้าวเข้ามาอย่างไม่ยอมแพ้ มือเรียวยกขาเนียนตั้งขึ้นแหวกร่องดอกไม้แดงให้กางออกจนมองเห็นกลีบซ้ายขวาและติ่งกลางชัดเจน“อู้ววว...น่ากินยิ่งนัก” เสียงชื่นชมของชายอื่นรอบข้างเรียกความกล้าให้องค์ชายหนุ่มย่อตัวลงไปใช้นิ้วโป่งบดคลึงสองร่องกลีบและเกสรฉ่ำลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดส่วนสวาทกลางกายส่งให้หญิงสาวเกร็งร่างลุ้นรอเพียงลิ้นร้อนลงแตะตวัดเลียกลีบเนื้อที่ปลิ้นออกมา หญิงสาวก็เสียวสะท้านแอ่นร่างหยัดกลีบดอกไม้แดงส่งให้เขาได้กลืนกิน

ตอนพิเศษจบอีกสองแคว้นเห็นการร่วมแรงประสานกายของสามแม่ทัพแคว้นปาแล้วได้แต่ริษยาด้วยไม่อาจทำตามได้ร่างบางถูกจับลอยอยู่กลางอากาศขณะท่อนกายทั้งเจ็ดต่างสอดแทรกเข้าสู่ทุกช่องทางด้วยความสุขเกษม กว่าพวกเขาจะเสร็จการดื่มกินกลางห้องโถงฟ้าก็สว่างคาตาแล้วร่างบางนอนทอดร่างทิ้งตัวแบะอ้าขาด้วยไม่อาจหุบลงได้ ร่างขาวกระจ่างเต็มไปด้วยร่องรอยแดงจากการบีบขยำและรอยฟันขบกัดโอ๊ย! ฟาดกันทั้งคืนแบบนี้เสียวจนแทบลืมหายใจพวกเขาช่างดุเดือดร้อนแรงทรงพลังหากไม่มีตัวช่วยและพลังกายจากร่างเดิม หลินปินอินคงไม่อาจเสนอหน้านอนนิ่งอยู่เช่นนี้ โดยร่องสาวไม่แหกหรือฉีกขาดไปเสียก่อน เฮ้อ...ไม่เคยเหนื่อยปานนี้ แต่ก็ไม่เคยสุขสมอย่างต่อเนื่องจนแทบตายปานนี้เช่นกัน เอาไว้...ว่างๆค่อยเปิดโอกาสให้พวกเขามาร่วมวงกันใหม่อีกคราก็แล้วกัน  รุ่งขึ้น เหล่าบุรุษทั้งสามแคว้นต่างเดินหน้าออกหาแหล่งน้ำโดยแยกเป็นสามสาย ในขณะที่หลินปินอินนอนรอพักร่างอยู่ในเรือนอย่างสุขสบาย

ตอนที่หนึ่ง เกี่ยวสัมพันธ์แคว้นแม้นางเป็นสตรี แต่แคว้นเชียงแห่งนี้ไม่ได้จำกัดว่าหญิงสาวต้องอยู่แต่ในห้องหอ หากมีความสามารถย่อมแสดงออกมาได้ ถึงไม่อาจขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุด แต่ย่อมไม่ถูกกดขี่อยู่แต่ในเรือนหลัง“หากอยากซื้อขาย เพียงส่งคนมาเจรจาก็น่าจะเพียงพอ” ผู้เป็นบิดายังไม่เข้าใจ“แค่นั้นหรือจะพอ นางย่อมหวังมากกว่านั้น” องค์หญิงน้อยคิดไปไกลแต่ไม่อยากชักนำให้ผู้อื่นเป็นกังวล            “ถึงอย่างไรพวกเราก็คงต้องเข้าร่วมการแข่งขันเชื่อมสัมพันธ์แคว้นในครั้งนี้” องค์ชายองค์โตสรุป            “ข้าไปด้วย” องค์หญิงฟางหรูรีบเสนอตัวด้วยมีโอกาสได้ออกไปเห็นโลกภายนอกอันเป็นสิ่งที่ชื่นชอบนักหนา            “อย่าซนอย่าดื้อให้มากนักเล่า เชื่อฟังพี่ชายทั้งสองให้มากๆ” อ๋องเชียงกำชับสั่งคว