All Chapters of ศึกสามแคว้น ข้าจะฟาดให้เรียบ : Chapter 71 - Chapter 80

ตอนที่ยี่สิบแปด สอดประสาน องค์ชายลู่เหวินสารภาพความจริงออกมาในคืนเข้าหอเรียกสายตาตื่นตะลึงจากชายาสาว“ท่าน ชอบ ข้า มาตั้งแต่แรกหรือ” องค์หญิงน้อยถามย้ำทีละคำ“ใช่ พี่เคยบอกแล้วว่าชอบเจ้า มิใช่เพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบหวังครอบครองร่างกายของเจ้าเท่านั้น”“แต่...ยังไม่ทันพูดจาท่านก็...ก็ ย่ำยีข้าแล้ว”“นั่นด้วยพี่ไม่อาจยั้งใจ น้องฟางหรู ยามนี้พวกเราเป็นสามีภรรยากันอย่างเป็นทางการ เจ้าควรเรียกพี่ว่าท่านพี่ ส่วนข้าจะเรียกเจ้าว่าน้องหญิง ดีหรือไม่”“ได้” องค์หญิงฟางหรูพยักหน้าตกลงแต่ยังคงตื่นตะลึงไม่หายกับความจริงที่ได้รับรู้นางแก่นแก้วออกเพียงนั้น ทั้งซนทั้งดื้อชอบวิ่งเล่นไปทั่ว กลับดึงดูดให้เขามาชอบได้เสียอย่างนั้น“พี่บอกแล้วว่าตัวเองก็ชอบเที่ยวเล่นจึงอยากได้ภรรยาซึ่งชื่นชอบเรื่องเดียวกัน พวกเราหาเวลาออกไปเที่ยวให้ทั่ว จากนั้นจึงเลือกสถานที่ซึ่งชื่นชอบที่สุด แล้วสร้างบ้านสักหลังเผื่อเอาไว้แอบหนีไปพักผ่อน ดีหรือไม่&rdq

ตอนที่ยี่สิบแปด สอดประสาน พวกเขาก็เป็นเช่นนี้ ต้องรอให้หิวมากๆจึงจะเห็นคุณค่าของอาหารตรงหน้า หากให้เขากินจนอิ่มหนำทุกครา สักวันคงเบื่อหน่ายออกไปหาของหวานกินเล่นบ้างเพื่อไม่ให้เบื่อหน่ายองค์หญิงฟางหรูคิดในใจพลางส่งแรงขย่มเร่งกลืนกินมังกรแกร่งซึ่งพัวพันเกี่ยวรัดในโพรงถ้ำอุ่น ความอ่อนนุ่มชุ่มน้ำโอบรัดความใหญ่โตเอาไว้อย่างลื่นไหล องค์ชายแคว้นฉิงไม่อาจหลุดพ้นจากความซ่านเสียวจึงตอบโต้ด้วยการบีบขยำบดขยี้ทรวงอกเต่งตึงจนไหลไปไหลมาบิดเบี้ยวแทบไม่เห็นรูปร่างเดิมหลังขย่มอย่างสุดแรงอยู่พักหนึ่ง องค์หญิงผู้บอบบางเริ่มหอบหายใจเหน็ดเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัดองค์ชายหนุ่มได้โอกาสจับร่างน้อยหมุนเปลี่ยนเป็นหันหน้าไปอีกทางขณะสองเต้าอวบถูกโอบขยำเพื่อเป็นหลักส่วนชุ่มฉ่ำในโพรงถ้ำถูกบิดควงหมุนรอบอย่างซ่านเสียวเรียกเสียงกรีดร้องดังลั่น“ท่านพี่ทำอันใด”“ให้เจ้าได้ชมรอบห้องหอของเราดูว่าตกแต่งดีหรือไม่”คำตอบไม่ได้เข้าในหูขององค์หญิงฟางหรูเลย ด้วยทันทีที่ได้จังหวะ องค์ชายลู

ตอนพิเศษสามรวมพลแข่งลูกหนังชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยชายาสาวให้ได้พักผ่อน เขาอุ้มร่างบางพัวพันแนบเนื้อกระแทกกระทั้นนัวเนียไปทั่วสนาม ท่อนกายแกร่งผลุบเข้าผลุบออกอย่างคึกคักไม่หมดแรงง่ายๆ ในขณะที่หญิงสาวเริ่มอ่อนเปลี้ยไม่อาจต่อสู้กับความฮึกเหิมของสามีเหตุใดเขายังไม่ยอมเหน็ดเหนื่อยอีก เขาหลั่งน้ำกามาออกมาถึงห้าคราวแล้ว องค์หญิงฟางหรูโอดครวญขณะร่างเด้งไหวด้วยโดนท่อนใหญ่ลำอวบสอดใส่ทิ่มแทงอยู่ในร่องน้ำฉ่ำแทบตลอดเวลา น้ำข้นเหนียวถูกหลั่งออกมาจนเลอะเปรอะเปื้อนไปทั่วสนามด้วยร่างกายเหนียวหนึบจากเหงื่อไคลและคราบคาว องค์หญิงน้อยจึงร้องขอการอาบน้ำชำระล้างร่างกายด้วยอาการงอแงองค์ชายลู่เหวินยินยอมโดยดี แต่ความคึกคักเร่าร้อนจากไฟสวาทยังไม่ยอมดับไปง่ายๆ เขาตามไปบรรเลงเพลงรักกับชายาสาวต่อจนอ่างอาบน้ำแทบแตกกระจายท่ามกลางเสียงร้องโวยวายขององค์หญิงแห่งแคว้นเชียง“ข้าไม่แข่งอันใดกับท่านพี่แล้ว ไม่เอาทั้งสิ้น”“น้องหญิง พี่ขอโทษ อย่าโมโหเลย วันนี้พี่ให้เจ้าชนะก็แล้วกัน”“ไ

องครักษ์ด้านข้างเร่งแรงตอกกระแทกเพื่อส่งตัวเองตามไปด้วยอย่างไม่รอช้าจากนั้นพวกเขาก็สลับร่องช่องทางกันอย่างคึกคะนอง เดี๋ยวเสียบช่องของนางกำนัลคนนี้และดื่มกินเต้าหู้นิ่มของนางกำนัลคนนั้นเดี๋ยวลงลิ้นแหย่ร่องนางกำนัลคนโน่นและเร่งแรงตอกกระแทกร่องฉ่ำของนางกำนัลอีกคนบางคราพวกเขาก็รุมล้อมนางกำนัลคนเดียวกันทั้งหน้าหลังเพื่อให้พวกนางได้หมดเรี่ยวแรงไปทีละคนสุดท้ายจึงเหลือนางกำนัลน้อยเพียงไม่กี่คนซึ่งยังคงยืนหยัดรองรับการโจมตีอย่างไม่ยอมแพ้แม้จะโดนรุมกระหน่ำจนแทบขาดใจ“พวกท่าน ทำเรื่องใดกัน เหตุใดการแข่งลูกหนังจึงลงเอยเช่นนี้ ข้าไม่ยอม องครักษ์ของท่านพี่รังแกคนของข้า”องค์หญิงฟางหรูซึ่งยืนตะลึงอยู่นาน สายตากวาดมองไปทั่วสนามเห็นเพียงร่างเปลือยโยกขึ้นโยกลงชุลมุนวุ่นวาย ไม่นานนางกำนัลหลายคนก็นอนพับพังพาบอยู่บนพื้นหญ้าด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขแม้จะมีคราบน้ำกามติดไปทั่วกาย“รังแกที่ใดกันน้องหญิง เจ้าลองดูดีดี นางกำนัลของเจ้าออกจะชื่นชอบให้ความร่วมมือจนสุขสมไปตามๆกัน”“แต่พวกเขาไม่ได้ทำตามกฎ ทั้งบีบขยำทิ่มแทงจู่โจมรุน

อยากได้สามีหรือแม้หวาดระแวงแต่เบื้องหน้าองค์ชายสี่ในฐานะตัวแทนแคว้นอู่จำใจต้องมีมารยาทด้วยไม่อยากสร้างศัตรูให้ยุ่งยาก“เชิญเหล่าองค์ชายองค์หญิงเข้าไปพักผ่อนก่อน ที่นี่ไม่ใช่วังหลวง ความสะดวกสบายจึงอาจติดขัดอยู่บ้าง ขอโปรดเข้าใจด้วย” องค์ชายสี่นำพาพวกเขาเข้าพักยังบ้านหลังใหญ่ซึ่งปลูกอยู่ท่ามกลางเนินเขาอันแวดล้อมด้วยธรรมชาติแสนสดชื่นสององค์หญิงต่างแคว้นมองดูสาวใช้และบ่าวไพร่มากมายซึ่งต่างเดินสวนกันไปสวนกันมาขวักไขว่แต่กลับเป็นระเบียบเรียบร้อยราวทหารซึ่งถูกฝึกฝนมาอย่างเข้มงวดด้วยสายตาชื่นชมโดยเฉพาะองค์หญิงซูลี่ซึ่งเพิ่มความนิยมชมชอบองค์ชายสี่อย่างมากมายด้วยคิดว่าเขาคือผู้ซึ่งฝึกสอนคนเหล่านี้องค์หญิงแคว้นเฉาหันไปส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้แก่องค์ชายแคว้นอู่พลางอ้าปากจะกล่าวคำชื่นชมหวังเรียกคะแนนความสนใจอีกคราแต่กลับเห็นหญิงสาวเรือนร่างอรชรเดินออกมาจากห้องด้านในร่างงดงามปานล่มเมืองเดินเยื้องย่างบิดย้ายส่ายเอวจนองค์ชายฮุ่ยหมิ่นอ้าปากค้างมองตามใบหน้าอ่อนหวานเย้ายวนอย่างลืมตัวสายตาขององค์ชายต่างแคว้นยังเลื่อนลงไปจ