Todos los capítulos de หวังเมิ่งเหยาตัวร้ายสายแซ่บ: Capítulo 61 - Capítulo 70

ภายนอกมิติเมิ่งเหยาโผล่ออกมาอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว นางก็ชนเข้ากับอกแกร่งของไท่เฟิงเต็มแรงแขนแกร่งของเขารัดนางไว้แน่น นัยน์ตาสีดำลึกซึ้งของเขานั้นสั่นไหวด้วยอารมณ์หลากหลาย"เหยาเอ๋อร์... อย่าทำเช่นนี้"เสียงของเขาอ่อนลงราวกับอ้อนวอน เมิ่งเหยายกยิ้ม"ข้าแค่จะเตือนท่าน""เตือน?" ไท่เฟิงเลิกคิ้ว"ข้าเคยบอกแล้วว่าหากท่านแตะต้องสตรีอื่น ข้าจะถอยทันที นี่คือข้อตกลงของเรา และหากท่านคิดว่าข้าหนีท่านไม่พ้น ข้าบอกได้เลยว่าท่านคิดผิด!"ไท่เฟิงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมทอประกายพึงพอใจ"จากนี้พวกเขาคงไม่กล้าแล้ว"เขาเอ่ยเสียงเบา ก่อนจะยกมือเกลี่ยแก้มของนาง "พี่ไม่รู้ว่าพวกเขาพาสตรีมา และพวกนางก็เพิ่งเข้ามาก่อนหน้าเจ้าเพียงครู่เดียวเท่านั้น ไม่มีอะไรเกินเลย พี่รับรองได้เนื้อตัวของพี่ยังบริสุทธิ์เป็นของเจ้าเพียงผู้เดียว" ไท่เฟิงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ "เอาแบบนี้ดีหรือไม่? หลังจากนี้เจ้าก็ตามพี่มาที่ค่ายด้วยกันเถิด คนพวกนี้วางใจไม่ได้ หากเห็นเจ้าจะได้ไม่กล้าทำอะไรแบบนี้อีก"เมิ่งเหยาไม่ตอบแต่ก็ไม่ได้ดิ้นหนี ปล่อยให้เขากอดไว้ตามสบาย‘อืม... อกเขานี่แน่นดีจัง...’ภายนอกกระโจมฉีคังยืนนิ่งราวกับถูกฟ้

กลางป่าที่เงียบสงัดภายใต้แสงจันทร์ ไท่เฟิงยืนสงบนิ่ง ร่างสูงในอาภรณ์สีดำขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวเขายิ่งเย็นเยียบ เงาของต้นไม้ทอดยาวบดบังใบหน้าคมคายแต่สายตาคมกริบกลับจับจ้องไปยังสตรีเบื้องหน้า เหมยลี่ยืนตัวตรงแววตาจริงจัง ราวกับกำลังเผชิญหน้าอยู่กับโชคชะตาที่กำลังจะเปลี่ยนไป"คารวะท่านอ๋องเพคะ" เหมยลี่ค้อมตัวอย่างนอบน้อม"เจ้าบอกว่ามีเรื่องสำคัญต้องการพบข้า"ไท่เฟิงเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดัน"เพคะ หม่อมฉันมีเรื่องเกี่ยวกับนายหญิงที่จำเป็นจะต้องแจ้งให้ท่านทราบ""ว่ามา""อีกไม่นาน นายหญิงจะถูกลักพาตัวเพคะ"คำกล่าวของนางทำให้บรรยากาศรอบตัวเย็นเยือกลงไปอีก ไท่เฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาคมจับจ้องไปที่เหมยลี่คล้ายกับกำลังพิจารณานางอย่างละเอียด"แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไร?"เหมยลี่เงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้ทรงอำนาจตรงหน้า ก่อนตัดสินใจพูดความจริง "เพราะข้าคือเมิ่งเหยาตัวจริงเพคะ”ลมหายใจของไท่เฟิงสะดุดไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมวาวโรจน์ขึ้นมาทันที ความคิดมากมายตีกันยุ่งในหัวของเขา แต่ทุกคำถามที่แล่นผ่านกลับไม่กล้าพอที่จะเอื้อนเอ่ยออกมาเหมยลี่ที่เห็นสีหน้าของเขาก็เข้าใจดีว่าสิ่งที่นางพูดนั้นเป็

ไท่เฟิงขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดจากห้องข้าง ๆ มือแกร่งกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว"ไปสืบมา!""พะย่ะค่ะ!"เงาทะมึนพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเงาพญามัจจุราชที่ไม่มีวันล้มเหลว ไม่นานนัก… คนของเขาก็กลับมาพร้อมรายงาน ใบหน้าของไท่เฟิงเคร่งเครียดขึ้นทันที"ชื่อที่พวกนางกล่าวมา… มันไม่ตรงกับบุรุษบนเวทีงั้นรึ?"เสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาดวงตาคมกล้าไหววูบ ก่อนจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นประกายบางอย่าง ริมฝีปากหยักกระตุกขึ้น คลี่ยิ้มบางบาง ดวงตาเยือกเย็น หมุนแหวนหยกที่นิ้วเล่น ก่อนจะหัวเราะเบาเบาอย่างใจเย็น…"หึ… "ในขณะที่ด้านล่าง… ศึกประมูลได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!"ราคาประมูลเริ่มที่ 100 เหรียญทอง! เริ่มประมูลได้ขอรับ!"คนทั้งหอต่างสูดลมหายใจเข้าลึก ราคานี้มันสูงมากสำหรับชายขายศิลปะ!"200 เหรียญทอง!""300!""400!""500!""600 เหรียญทอง!"ราคาพุ่งขึ้นเรื่อย ๆ จนคนทั้งหอต้องหันไปมองหน้ากันด้วยความตกใจ"700 เหรียญทอง!"เสียงของสตรีปริศนาบนชั้นสอง ทำให้เมิ่งเหยาและตานชิง ชะงัก สายตาทั้งสองตวัดไปมองทันที"750 เหรียญทอง!"เมิ่งเหยาและตานชิงมองดูการประมูลอย่างใจเย็น พัดในมือโบกเบา ๆ ราวกับเรื่องนี้เป็นเพี

“หรือว่า...คุณหนู...คิดจะ...”เมิ่งเหยายิ้มบาง ก่อนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ใช่เจ้าค่ะ เราจะให้ทางการออกคำสั่ง โดยที่หนึ่งครอบครัวต้องส่งคนมาโดยห้ามขาดใครไป แต่หากบ้านไหนต้องการส่งมามากกว่าหนึ่ง ครอบครัว ข้าจะให้ครอบครัวละสิบตำลึง แล้วทำสัญญาลงนามแยกบ้านมาทำงานให้กับทางการ”นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ“แต่… ครอบครัวที่แยกตัวออกมาจะต้องส่งข้าวสาร หรือตำลึงให้บิดามารดาตามที่ทางการกำหนดเพื่อแสดงความกตัญญู และในขณะเดียวกันหากบิดามารดามาเรียกร้องเพิ่มกว่าที่ลงนามไว้ จะโดนลงโทษจ่ายค่าปรับสิบเท่า คือ 100 ตำลึงเงิน และถูกจับเข้าคุก 3 เดือน”ท่านเจ้าเมืองอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้าอย่างเข้าใจเมิ่งเหยาพูดต่อ “ตอนนี้สิ่งที่เราต้องทำคือ เพียงประกาศออกไปว่า ทางการต้องการหนึ่งครอบครัวมาทำงานเป็นแรงงานของทางการเรา และหากครอบครัวหลักยินยอมให้แยกบ้าน ข้าจะจ่ายตามที่แจ้ง”“ขอรับ”“ท่านต้องย้ำว่าเป็นงานที่หนักมาก และไม่มีค่าตอบแทน มีเพียงอาหารให้แค่หนึ่งมื้อเท่านั้น”ท่านเจ้าเมืองเลิกคิ้วขึ้นสูง“หากบอกเช่นนั้น… ใครจะมาขอรับ?”เมิ่งเหยาแสร้งทำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะปรายตามองท่านเจ้าเม

ร้านค้าตระกูลหยางเติบโตอย่างรวดเร็ว ลูกค้าตั้งแต่ชาวบ้านธรรมดาจนถึงขุนนางล้วนเลือกที่จะเข้ามาที่นี่เป็นแห่งแรก เพื่อสอบถามและเลือกซื้อสินค้า พนักงานของร้านต่างก็ให้บริการกันอย่างขยันขันแข็ง พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่สร้างความพึงพอใจให้แก่ผู้มาเยือนอาอีและอาเอ้อ หญิงสาวที่เคยถูกผู้คนดูแคลนเพราะรอยแผลเป็นบนใบหน้า บัดนี้กลับไม่มีใครกล้าหมิ่นพวกนางอีกแล้ว เวลานี้ทั้งคู่ได้กลายเป็นมือขวาและมือซ้ายของเหมยลี่คอยช่วยดูแลการจัดการภายในร้านได้อย่างไร้ที่ติ เหล่าเด็กน้อยที่ได้รับการช่วยเหลือจากเมิ่งเหยา ต่างพยายามทำงานกันอย่างแข็งขัน ไม่ว่าจะเป็นการจัดสินค้า ต้อนรับลูกค้าหรือแม้แต่สอดส่องความเรียบร้อยหากมีใครคิดขโมยของในร้าน พวกเด็ก ๆ ที่เฝ้าดูอยู่จะช่วยกันจัดการอย่างแนบเนียน มีทั้งการเบี่ยงเบนความสนใจและติดตามเงียบ ๆ ก่อนจะสกัดจับได้ในที่สุดบนชั้นสามของร้าน เมิ่งเหยานั่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาฉายแววขบขันขณะรับฟังรายงานจากฉีคัง เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นเป็นระยะ นางกำลังพึงพอใจเพราะในที่สุดทางการก็ประกาศเกณฑ์แรงงานอย่างเป็นทางการแล้วจากเสียงด่าทอและความไม่พอใจของชาวบ้าน เมื่อได้ยินว่าหัวหน้า