Todos los capítulos de หวังเมิ่งเหยาตัวร้ายสายแซ่บ: Capítulo 71 - Capítulo 80

“โอ้ยย!”เมิ่งเหยาจิกหัวของซินฮวา แล้วกระชากให้กลับไปนั่งที่เดิมอย่างแรง! ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับอ้าปากค้าง ซินฮวาหอบหายใจแรง ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยความอับอาย น้ำเสียงเยียบเย็นของเมิ่งเหยาเอ่ยขึ้น “คุณหนูเปียง… มานั่งคุกเข่าที่เดิมเสีย… อย่าให้ข้าต้องเสียเวลาไปมากกว่านี้”ซินฮวาแทบอยากจะกรีดร้อง! ชาวบ้านที่มุงดูต่างตัวสั่นไปตามกัน ทุกคนต่างเข้าใจแล้วว่า… คุณหนูเมิ่งเหยานั้น… ไม่ใช่คนที่ใครจะมาเล่นงานได้ง่าย ๆ !แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ…“เหยาเอ๋อร์…”เสียงของไท่เฟิงดังขึ้น ชาวบ้านทุกคนต่างคิดว่า ท่านอ๋องต้องตำหนิคุณหนูเมิ่งเหยาแน่…แต่…“เจ็บมือหรือไม่ ปล่อยเถอะให้ฉีคังจับผมนางไว้แทน”“!!!!!”ซินฮวาหน้าซีดเผือด! ชาวบ้านที่ยืนมุงแทบจะล้มทั้งยืน!“โห...นี่มันอะไรกัน!? ไม่ใช่ว่าท่านอ๋องจะตำหนิคุณหนูเมิ่งเหยาหรือ!?คนที่ต้องเจ็บปวดคือคุณหนูเปียงแต่ไฉน… ท่านอ๋องถึงเป็นห่วงมือของนางเสียอย่างนั้น!?”เสียงกระซิบกระซาบจากชาวบ้านค่อย ๆ เบาลง ขณะที่สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังภาพของคหบดีเปียงผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลคหบดี ที่รีบเข้ามาคุกเข่าลงข้างบุตรสาวของตนเอง!"ท่านอ๋อง คุณหนู!"เสียงของคหบดีเปีย

ไท่เฟิงแทบจะกระโจนเข้าใส่ร่างบาง มือแกร่งคว้าข้อแขนของนางดึงเข้าหาแนบอกแน่นจนไร้ช่องว่าง ลมหายใจร้อนกรุ่นปะทะกับริมฝีปากที่แต้มสีแดงสด“เหยาเอ๋อร์ เจ้างดงามมาก...มากจนพี่อยากกินเจ้าทั้งวันทั้งคืน” เสียงทุ้มต่ำพร่าแฝงไปด้วยแรงปรารถนา มือแกร่งเลื่อนขึ้นประคองท้ายทอยของนาง ดวงตาคมกล้าฉายแววลึกล้ำ ราวกับนักล่าที่เพิ่งพบเหยื่อที่ไม่อาจปล่อยให้หลุดมือไปเมิ่งเหยาแย้มยิ้มบาง นางยกมือขึ้นลากปลายนิ้วไล้ผ่านแผงอกกว้าง ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นราวกับถูกสลักขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบ นางช้อนสายตาขึ้นมองเขา ดวงตาหวานฉ่ำราวกับจะหลอกล่อให้บุรุษตรงหน้าดำดิ่งลงไปในห้วงพิศวาสอันไร้ก้นบึ้ง“เช่นนั้น ข้าจะยอมให้ท่านกินทั้งวัน...ทั้งคืนเลยดีไหมเจ้าคะ?”ไม่ปล่อยให้เขาได้ทันตั้งตัวเมิ่งเหยาเด้งตัวขึ้น ก่อนจะบดริมฝีปากตัวเองเข้าหาเขาอย่างจงใจ ความเร่าร้อนที่ส่งผ่านมานั้นจุดประกายไฟให้ลุกโชนขึ้นปลายลิ้นอุ่นร้อนไล้เล็มหยอกเย้าอย่างท้าทาย และเป็นฝ่ายเปิดเผยความปรารถนาเสียเอง ไท่เฟิงคำรามต่ำอย่างอดกลั้นไม่อยู่ มือแกร่งตวัดโอบรอบเอวบางแนบแน่น จูบของเขากลับกลายเป็นดุดันเร่าร้อน และหนักแน่นกว่าเดิมเสียงหอบหายใจสอดประ

และแล้ว วันที่ชาวบ้านรอคอยและหวาดหวั่นก็มาถึง หลายครอบครัวเดินทางมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง พวกเขามองว่านี่อาจจะเป็นโอกาสในการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ดีกว่าทนอยู่ใต้การกดขี่ของครอบครัวหลักตลอดไปแต่ก็ยังมีอีกหลายครอบครัวที่ถูกบีบบังคับ ถูกฉุดกระชากลากถูกันมาอย่างทุลักทุเล เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังระงมตลอดทาง บางคนดิ้นรนสุดชีวิตเพราะยังไม่อาจยอมรับชะตากรรมของตนเองได้พวกเขามองไปยังรั้วไม้สูงลิ่ว ที่ล้อมรอบพื้นที่ทั้งหมดไว้อย่างแน่นหนา ไม่มีช่องว่างให้มองลอดเห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน เป็นความจงใจของเมิ่งเหยา นางไม่ต้องการให้พวกครอบครัวหลักที่นำคนมาส่งมองเห็นสภาพภายใน นั่นจะช่วยให้แผนของนางราบรื่นขึ้นเมื่อมองไม่เห็นพวกเขาก็เลิกสนใจ เพราะคิดว่าสถานที่แห่งนี้คงเป็นเพียงค่ายแรงงานทั่วไป คล้ายกับค่ายทหารที่พักรวมกันอย่างแออัดในสายตาของพวกเขา พวกที่ถูกส่งมาคงมีชีวิตไม่ต่างจากทาสใช้แรงงาน พวกเขาจึงไม่คิดใส่ใจและเดินจากไปอย่างไม่แยแสแต่พวกเขาหารู้ไม่ว่า...สถานที่แห่งนี้ไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลยด้านหน้าพื้นที่ลงทะเบียนถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบโต๊ะไม้ตัวยาวขนาดใหญ่สิบตัวถูกตั้งเรียงกันเป็นแถว

คืนนั้นเมิ่งเหยากับฝัน นางฝันเห็นเรื่องราวของตัวเอง ในความฝันนั้นนางเห็นรถม้าของตัวเองถูกดักโจมตีกลางทางตอนกลับจวน"ปกป้องนายหญิง!"ฉีคังและอาเมี่ยวเป็นแนวหน้า พวกเขาฟาดฟันกับศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว แต่ในท้ายที่สุด...เลือดสีแดงฉานก็กระจายไปทั่วพื้นหินเย็นเยียบร่างของฉีคังถูกดาบแทงทะลุจากด้านหลัง ส่วนอาเมี่ยวที่พยายามเข้ามาช่วยกลับถูกฟันล้มลงไปเช่นกันเมิ่งเหยามองภาพนั้นด้วยสายตาพล่าเบลอ หัวใจของนางแทบแตกสลาย รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของพวกเขายังคงก้องอยู่ในหู“ฉีคัง! อาเมี่ยว!”แม้นางพยายามเข้าไปช่วย แต่ร่างของนางกลับถูกลากออกไป พวกมันเอาตัวนางไปได้สำเร็จ เมิ่งเหยาถูกล่ามไว้ในค่ายของชนเผ่าแห่งหนึ่งนางมองไปยังสตรีที่ถูกขังไว้ในกรงเหล็กข้าง ๆ พวกนางมีสภาพที่น่าสลด ถูกกระทำราวกับสิ่งไร้ค่า พวกผู้ชายเดินเข้าไปในกรงนั้น...เพื่อใช้สตรีเหล่านั้นระบายความใคร่เสียงร่ำไห้และเสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่หยุด เมิ่งเหยาหลับตาลง นางไม่อยากเห็น ไม่อยากรับรู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น แต่นางทำอะไรไม่ได้...เวลาผ่านไป…เสียงดาบกระทบกันดังขึ้น เมิ่งเหยาลืมตาขึ้นมองด้วยหัวใจที่เต้นระรัว"ท่านพี่..."นางคาดหวัง...คิดว่าเ

ณ. ค่ายทหารไท่หยางถึงกับเรียกหน่วยเงาที่ฝีมือดีที่สุดโหดเหี้ยมที่สุด นับร้อยนายเพื่อมาทำงานนี้ เขารู้ว่าพวกมันไม่ได้คิดจะลักพาตัวเหยาเอ๋อร์ของเขาเองแน่นอนแต่ใครกันที่บังอาจกล้าจะเอาคนของเขาไป ไท่เฟิงมุ่งเป้าไปยังกลุ่มชนเผ่าที่อาศัยในถ้ำทั้งสี่กลุ่ม แต่ละกลุ่มใช้เขี้ยวสัตว์เป็นสัญลักษณ์ แต่มันคือกลุ่มไหน คงต้องรอคนของเขากลับมารายงานคืนนี้ หน่วยเงาทั้งสี่กลุ่มมุ่งตรงสู่เป้าหมายที่ถูกหมายหัวไว้ เพราะภารกิจครั้งนี้อยู่นอกเขตแคว้น การกระทำทุกอย่างต้องรวดเร็วและระมัดระวังที่สุดเพื่อไม่ให้เป้าหมายรู้ตัว อาเปี่ยวที่ยืนรอคำสั่งกัดกรามแน่น ครั้งนี้ท่านอ๋องออกจัดการเอง นั่นหมายความว่าศัตรูไม่มีหนทางรอดแล้ว!กลุ่มชายชุดดำวิ่งไปตามกิ่งไม้ในความมืด ความเร็วจากวิชาตัวเบาของพวกเขาต่างไม่ธรรมดา พวกเขาแทรกซึมเข้าไปยังถ้ำของเป้าหมายอย่างไร้ร่องรอย สามกลุ่มแรกตรวจสอบอย่างละเอียด แต่กลับไม่ใช่เป้าหมายที่ท่านอ๋องระบุไว้ จนกระทั่งมาถึงที่หมายของกลุ่มสุดท้ายฝีเท้าเบาของพวกเขาแฝงตัวเข้าไปในถ้ำ เสียงครางร้องด้วยความเจ็บปวดของหญิงสาวดังก้องไปทั่ว ผู้นำกลุ่มส่งสัญญาณให้ทุกคนค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปภาพที่ปรากฏท